บทที่ 22/2 ทำไมถึงหายไป?

"มึงไม่อยากรู้เหตุผลที่เธอหายไปเลยเหรอ"

มันถามผม อยากรู้สิ ทำไมจะไม่อยากรู้ล่ะ...

"ลองคุยกับน้องเขาก่อนมั้ย...ที่เหลือ ก็ขึ้นอยู่กับมึง ว่าจะเอายังไง"

"..."

"กูว่า คนเราเลือกบางสิ่งโดยใช้อยู่สองอย่าง"

"..."

"ถ้าไม่ใช้สมองก็ใช้ใจ..."

ไอ้เตพูดก่อนที่โทรศัพท์มันจะดังขึ้น มันตัดสายทิ้งแล้วเงยหน้ามองผม

"โทรตามแล้วว่ะกูต้องไปแล้ว มึงโอเคใช่มั้ย"

"อือ ไปเหอะ"

"ให้กูโทรตามไอ้ครามมารับมึงมั้ย"

"ไม่..."

ไอ้เตมองผม ผมจึงส่ายหัว

"กูไหวอยู่ เดี๋ยวกู...ก็ไปแล้ว"

"ไปไหนวะ?"

00.35 น.

ครืด~

ฉันเพิ่งกลับจากทำงานมาถึงห้องและอาบน้ำเสร็จ ฉันใส่ชุดนอนแบบเชิ๊ตกระโปรงธรรมดาและเดินออกมานอกระเบียง ฉันนอนไม่หลับเพราะเรื่องที่วายุหายไป

เอ๊ะ!

ฉันกำลังมองไปด้านล่าง ก็แบบว่ามองไปเรื่อยๆแต่สายตาดันสะดุดกับใครคนหนึ่งที่เพิ่งลงจากรถแท็กซี่ เหมือนจัง...

พรึ่บ~

ฉันหันหลังให้ระเบียงโดยอัตโนมัติ มันตกใจไง ฉันไม่ได้เจอเขาหลายวันแถมยังคิดมากเรื่องเขา...

ควับ~

พอหันกลับไปดูอีกครั้งมองลงไปตรงจุดเดิม ผู้ชายคนนั้นก็หายไปแล้ว

คิดมากจนตาฝาดแน่ๆยัยฟ้าเอ้ย!

ฉันสะบัดหัวก่อนจะเดินกลับเข้ามาในห้อง

"นอนเถอะปลายฟ้า"

ฉันบอกตัวเองให้เลิกฟุ้งซ่านพลางเดินไปที่หน้าห้องนอน ฉันยืนกัดปากตัวเองอยู่ตรงนั้น มันกระวนกระวาย ฉันถอนหายใจหลายครั้งจนสุดท้ายก็ตัดสินใจสะบัดหัวแรงๆไล่ความคิดที่มันรุมเร้าในหัวออกไปอีกครั้ง

มือของฉันกำลูกบิดและกำลังจะเปิดประตู ทว่า...

ปึ้ก~

เสียงเหมือนอะไรบางอย่างกระแทกกับบานประตูหน้าห้องฉัน

เวลาแบบนี้!?

ฉันคิดว่าไม่ควรไปเปิดประตู แต่ร่างกายมันไม่ฟังเพราะสุดท้ายฉันก็มายืนอยู่ที่หน้าประตูห้องแล้วค่อยๆแง้มเปิดมันออก

แอด~

ฉันสอดส่ายสายตามองไปด้านหน้าห้องเท่าที่จะมองเห็นได้เพราะฉันแค่แง้มประตูเปิดออกไปนิดเดียวเท่านั้น ฉันแค่สงสัยว่าอะไรมันมากระแทกประตู แต่ฉันไม่เห็นอะไรเลย

หูฝาดอีกมั้ง...

ฉันคิดพลางกำลังจะปิดประตูแต่ก็ต้องสะดุ้งโหยงเมื่อมีใครคนหนึ่งเซมาที่หน้าประตูสายตาฉันมองเห็นผู้ชายคนหนึ่งใสเสื้อเชิ้ตสีเข้มเอนหลังพิงกำแพงหน้าห้องเขาก้มหน้าจนผมตกลงมาปิดหน้าไปหมด ฉันได้กลิ่นแอลกอฮอล์จากตัวเขาด้วย

ตุ้บ~

ไม่นาน ร่างสูงนั้นก็ทรุดลงนั่งบนพื้นขาข้างหนึ่งของเขาชันขึ้นมาพลางซบหน้าลงกับหัวเข่า ฉันมองเขาไม่วางตาจนทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ

เขาไม่ขยับตัวเลยสักนิด...

สวบ~

ฉันก้าวออกจากห้องเพราะถึงฉันไม่เห็นหน้าเขาแต่ฉันก็จำเขาได้ ฉันแค่ไม่คิดว่าเขาจะมาที่นี่อีก

ฉันทรุดลงนั่งคุกเข่าข้างๆเขา พลางค่อยๆเอื้อมมือไปปัดผมที่ตกลงมาปิดหน้าเขาขึ้น

"วายุ..."

ฉันเรียกเขาพลางเขย่าตัวเขาเบาๆ แต่วายุยังคงหลับตาพริ้มและไม่ไหวติงใดๆ

"วายุ..."

"..."

"ยุ..."

ฉันเรียกเขาหลายครั้งแต่เขาไม่กระดิกเลย ฉันคิดว่าเขาคงเมามากจนหลับไป ไม่รู้ว่าเขารู้ตัวมั้ยว่ามาที่นี่แต่ฉันปล่อยให้เขานั่งอยู่แบบนี้ข้างนอกห้องทั้งคืนไม่ได้

ข้างนอกในเวลาดึกๆแบบนี้ค่อนข้างหนาว...

ฉันยกแขนข้างหนึ่งของเขาขึ้นมาพาดต้นคอตัวเองไว้ ยังไงฉันก็ต้องพาเขาไปนอนในห้อง

พรึ่บ~

ฉันลุกขึ้นและพยายามดึงให้เขาลุกตามด้วย แต่มันค่อนข้างลำบากเพราะเขาตัวใหญ่และหนักกว่าฉัน

"ยุ มีสติหน่อย ไปนอนในห้องนะ"

ฉันพูดข้างหูเขา อย่างน้อยมันก็น่าจะปลุกเขาได้

"วายุ ได้ยินฉันมั้ย วายุ"

"อื้อ"

ฉันยิ้มเมื่อได้ยินเสียงพึมพำนิดหน่อยมาจากเขา วายุเริ่มขยับตัวเล็กน้อยพลางขมวดคิ้วเหมือนรำคาญที่ถูกรบกวน ฉันเขย่าตัวเขาจนเจ้าตัวปรือตาขึ้นมา

"..."

เขาหันมามองหน้าฉันด้วยดวงตาปรือฉ่ำ ปากเขาขยับเหมือนจะพูดอะไรแต่ก็ไม่

"ลุกขึ้นหน่อย ฉันดึงไม่ไหว"

ฉันพูดบอกเขา วายุไม่พูดแต่เขาใช้มืออีกข้างดันตัวเองให้ลุกขึ้นยืนโดยมีฉันช่วยพยุงอย่างทุลักทุเล

ปึ้ก~

"โอ้ย!"

ฉันร้องออกมาเพราะพอลุกขึ้นยืนได้วายุก็เซซึ่งมันเป็นผลให้ฉันเซตามไปด้วยและไหล่ฉันก็กระแทกกับกำแพง มันไม่แรงมากแต่มันเป็นไหล่ข้างที่ฉันเคล็ดตอนแรกฉันคิดว่ามันหายดีแต่พอถูกกระแทกแบบนี้ถึงได้รู้ว่ามันยังไม่ใช่แบบนั้น

"..."

วายุหันมามองฉัน เขาขมวดคิ้วพลางดันตัวเองออกจากกำแพง เขาสะบัดหัวไปมาก่อนจะดึงฉันให้เปลี่ยนมายืนอีกด้านหนึ่งเขาวางแขนพาดบ่าฉันอีกครั้งก่อนจะใช้มืออีกข้างช่วยค้ำกำแพงเวลาที่เราพากันเดินเข้าห้อง

ฟลุ่บ~

ในที่สุดเราก็เดินมาถึงโซฟา ฉันปล่อยให้วายุทิ้งตัวลงบนนั้นก่อนจะพ่นลมหายใจออกมา เหนื่อยเหมือนกันแหะ

ฉันหลุบตาลงมองวายุที่นั่งก้มหน้าคลึงขมับอยู่

"ยังไงก็ทนนอนที่นี่ก่อน สภาพนี้นายกลับไม่ไหวหรอก"

ฉันบอกเขา วายุนิ่งและไม่โต้ตอบ

"เดี๋ยวฉันไปเอาหมอนกับผ้าห่มมาให้"

หมับ~

ฉันกำลังจะเดินเข้าไปหยิบหมอนกับผ้าห่มมาให้เขาแต่กลับต้องชะงักเมื่อวายุคว้าข้อมือฉันไว้

"..."

ฉันหลุบตาลงมองเขา เห็นเขาถอนหายใจ

"ฉัน..."

"ทำไม..."

"อะ อะไรนะ?"

"ทำไมถึงหายไป...บอกที"

"..."

ฉันอึ้งไปเลยกับสิ่งที่ได้ยิน วายุเงยหน้ามาสบตากับฉันนั่นทำให้ฉันทรุดลงนั่งข้างๆเขาโดยอัตโนมัติ เขาอยากฟังฉันแล้ว อยากฟังแล้ว...

"ฉัน..."

ฉันกลืนน้ำลายลงคอก่อนจะเล่าให้เขาฟังทั้งหมด

วันที่ฉันหายไปเป็นคืนหลังวันเกิดของวายุ เราฉลองกันและฉันอยู่กับเขาที่ห้อง ฉันตื่นมาอีกครั้งเพราะเสียงโทรศัพท์ คุณแม่โทรมาและร้องไห้ท่านเรียกให้ฉันกลับบ้านด่วนที่สุด ฉันปลุกวายุแล้วแต่คงเพราะเขาเมามากเขาถึงไม่ตื่น ฉันเลยตัดสินใจออกมาและไม่คิดว่าฉันจะไม่ได้กลับไปหาเขาอีก

ฉันได้รับข่าวร้ายคือบ้านของเราล้มละลายและร้ายยิ่งกว่านั้นคือคุณพ่อของฉันฆ่าตัวตายเพราะเครียดจัด...ส่วนคุณแม่ฉันก็รับไม่ได้ ฉันไม่ได้ติดต่อใครเลยในเวลานั้นนอกจากนีน่าที่โทรเข้ามาหาฉันพอดีเพราะมันยุ่งวุ่นวายไปหมด บ้านและทรัพย์สินที่เป็นชื่อคุณพ่อถูกยึดนั่นหมายถึงทั้งหมดของครอบครัวเรา มีเพียงแค่เงินในบัญชีที่เป็นชื่อฉันซึ่งมันมีไม่มากในตอนนั้นเพราะฉันเองที่ใช้มันและฉันกับคุณแม่ใช้เงินก้อนนี้เดินทางออกไปอยู่กับน้าดาหลาที่ต่างประเทศทันที ฉันกับคุณแม่ขายทุกอย่างที่มี เหลือไว้เพียงโทรศัพท์ที่ฉันเก็บเอาไว้เพื่อที่จะสามารถติดต่อหาวายุได้เมื่อทุกอย่างดีขึ้นแล้ว แต่ฉันติดต่อเขาไม่ได้...

สวบ~

วายุกุมมือฉันแน่นขึ้นเมื่อฉันเล่าเรื่องทั้งหมดให้เขาฟัง

"พอแล้ว..."

"แต่..."

ฟลุ่บ~

วายุดึงฉันเข้าไปกอดทันทีที่ฉันจะพูดต่อ เขากอดฉันแน่นมาก

"รู้แล้ว ไม่ต้องเล่าแล้ว"

ฉันรู้ว่าตัวเองน้ำตาไหลยิ่งเขาพูดฉันก็ยิ่งร้องไห้

"ฮึก ฉันคิดถึงนาย คิดถึงมาก"

ฉันซุกหน้าลงกับอกแกร่งของเขา พลางกอดเขาแน่นเหมือนกลัวเขาจะหายไปอีก

"..."

"ฉันรอวันนี้ ขอแค่ให้ฉันได้พูด ให้ฉันได้บอกนายว่าทำไม ถึงนายจะไม่รักฉัน..."

"อย่าพูด"

วายุขัดขึ้นจนฉันต้องเงยหน้ามองเขา วายุหลุบตาลงมองฉันเขาปาดน้ำตาของฉันออกเบาๆ

"ฉันพยายามแล้ว..."

"..."

"พยายามแล้วที่จะ...ไม่รักเธอ"

"วายุ"

"แต่ฉันทำไม่ได้"

วายุพูดพลางทัดผมของฉันไว้หลังใบหู เขาประคองแก้มฉันไว้พลางใช้นิ้วโป้งปาดน้ำตาให้ฉัน

"ฮึก"

"ยังไงฉันก็ทำไม่ได้"

ฉันยิ้มทั้งน้ำตาพลางเลื่อนฝ่ามือทั้งสองข้างขึ้นไปแนบแก้มเขา

"กลับมาหาฉันนะ"

"..."

"ฉันระ..."

ฉันกลืนคำพูดทั้งหมดลงคอ เพราะจู่ๆวายุก็ก้มลงมากดริมฝีปากของเขาบนปากฉัน ฉันหลับตาลงเมื่อเขากระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นทำให้ฉันเขยิบเข้าไปใกล้เขามากขึ้น เขากำลังมอบจูบแสนหวานให้ฉัน ฉันกำลังได้รับรสสัมผัสเหมือนเมื่อสองปีก่อนตอนที่เราคบกัน

"อื้ม"

ฉันส่งเสียงนิดหน่อยเมื่อวายุจูบฉันเนิ่นนานมากจนเริ่มหายใจไม่ทัน ฝ่ามือที่แนบแก้มเขาอยู่ค่อยๆเลื่อนลงมาจับบ่าแกร่งของเขาไว้

"..."

"..."

นานเท่าไหร่ไม่รู้วายุจึงค่อยๆถอนจูบออกจากริมฝีปากฉัน เขาเคลื่อนหน้าผากมาจรดกับหน้าผากฉัน นัยน์ตาคมของเขาจ้องมองฉันและฉันก็สบตาเขา เขาไม่มองฉันด้วยสายตาแข็งกร้าวแบบนั้นอีกแล้ว

"จะไม่ไปไหนอีก..."

"..."

"สัญญาได้มั้ย...ฟ้า"

"ไม่ไปไหนแล้ว สัญญา"

วายุยิ้มเมื่อได้รับคำสัญญาจากฉัน เขาประกบริมฝีปากจูบฉันอีกครั้ง...

อีกครั้ง...

"อะ อื้ม"

ฟลุ่บ~

ร่างบางของฉันถูกเขาดันให้เอนตัวลงบนโซฟานั่นก่อนที่วายุจะตามมาคล่อมตัวฉันไว้ มือของเขาเชยคางฉันขึ้นเพื่อรับริมฝีปากหยักลึกที่กดจูบลงมาอีกครั้ง

เนิ่นนาน...

และหวานฉ่ำ...

____________