บทที่ 20 อย่าไปรัก

ตึก ตึก ตึก~

ฉันเดินออกมาจากโรงยิมและกะว่าจะแว่บไปสูดอากาศบริสุทธิ์สักหน่อยเผื่ออารมณ์จะดีขึ้นบ้าง แต่ว่า...

หมับ~

ในจังหวะที่ฉันเดินไปข้างตึกก็ถูกกระชากแขนจากด้านหลังให้หันกลับไป พอฉันเซหันกลับไปก็ถูกฟาดด้วยฝ่ามืออย่างแรงจนหน้าหันอย่างไม่ทันตั้งตัว

"นี่ไงหน้าหนา!"

เพี้ยะ~

ฉันสะบัดหน้ากลับไปมองเจ้าของฝ่ามือนั่นทันที

"นีน่า!"

ฉันไม่คิดไงว่ายัยนี่จะตามมา

"ฉันก็อยากจะรู้ว่าหน้าแกจะหนาสักแค่ไหนไง"

พลั่ก~

"คิดว่าฉันจะยอมให้แกตบอีกเหรอ!"

นีน่าจะฟาดฝ่ามือใส่หน้าฉันอีกครั้งแต่ฉันไม่ยอมหรอกเพราะฉันผลักเธอออกไปก่อน

"อีฟ้า!"

"ทำไมอีนีน่า!"

ขึ้นไอ้ขึ้นอีกับฉันได้ ฉันก็ขึ้นได้เหมือนกัน บอกแล้วทำกับฉันยังไงฉันก็จะทำแบบนั้น

"แก..."

"เอาเวลามาตามระรานฉันไปใช้สมองคิดดีกว่านะว่าจะทำยังไงถึงจะเอาวายุอยู่"

"เขาอยู่กับฉันอยู่แล้ว เขาเลือกฉันแกก็เห็นไม่ใช่เหรอ"

"ก็เอาดิ ถ้าแกอยู่กับคนที่สักชื่อผู้หญิงคนอื่นได้ก็เรื่องของแก รู้ไว้แล้วกันว่าตัวเขาอยู่กับแกแต่ใจเขาอยู่กับฉัน"

"อย่าสำคัญตัวผิด เขาไม่ได้รักแกแล้ว รู้ไว้ด้วย"

"เหอะ"

ฉันหัวเราะก่อนจะตั้งตัวแล้วหันไปเผชิญหน้ากับเธอแบบพร้อมสู้ คือถ้าตบมาอีกฉันตบกลับแน่

"งั้นถามอะไรหน่อย...เมื่อวานที่เขาทะเลาะกับแกแล้วออกมา เขาไปอยู่ที่ไหนเหรอ"

ฉันกระตุกยิ้มเมื่อนีน่าทำหน้าอึ้งไป

"ขะ เขา..."

"บอกอะไรให้เอาบุญนะนีน่า"

"..."

นีน่ากำมือแน่น

"เมื่อไหร่ที่เขาจำฉันได้ เขาจำทุกอย่างได้ เขาก็จะต้องรู้ด้วยว่าแกไม่ได้เป็นแฟนของเขาตั้งแต่แรก แต่แกโกหก!"

ฉันย้ำตรงคำว่าโกหกจนนีน่าหน้าเสียไปทันที มันกลัวเวลานั้นมาถึง ฉันรู้...

"อยากได้ผู้ชายมากจนต้องโกหก มีแต่ผู้หญิงทุเรศๆอย่างแกนั่นแหละที่ทำได้"

"!!!"

"ปั่นหัวเขาสนุกมากมั้ยล่ะ"

พลั่ก~

ฉันผลักเธอจนเซถอยหลังไป

"แกแค่หลอกเขา แกใส่ร้ายฉัน วายุเป็นแฟนฉันแต่แกแย่งเขาไป แย่งคนที่เป็นแฟนเพื่อนไป"

ฉันจะตอกย้ำ ย้ำให้มันชัดๆ!

พลั่ก~

"แกหักหลังเพื่อนสนิทอย่างฉัน"

"ทำไมวะ ฉันก็รักเขาไม่น้อยไปกว่าแก เผลอๆฉันรักเขามากกว่าแกด้วยซ้ำ"

นีน่าคงถึงขีดสุดเธอเริ่มโวยฉันกลับบ้าง

"แกหายหัวไปจนเขาแทบบ้า"

พลั่ก~

นีน่าผลักฉันบ้าง

"เขาความจำเสื่อมก็เพราะแก เขาต้องเจ็บปวดก็เพราะแก!"

พลั่ก~

ตุ้บ~

เธอผลักฉันพร้อมกับตะคอกความผิดของฉันตอกใส่หน้าฉันจนหลังฉันกระแทกกับกำแพง เออ ฉันผิดก็ยอมรับ

"แล้วแกยังมีหน้ากลับเข้ามาในชีวิตเขาอีกเหรอห๊ะ!"

นีน่าบีบต้นแขนฉันและฉันผลักมือเธอออก

"เขาอยู่กับฉันเขามีความสุข ฉันให้ความสุขเขาได้มากกว่าแก"

"แกให้ความสุขตัวเองมากกว่า แกมันเห็นแก่ตัว"

"เออ และฉันจะไม่ยอมปล่อยเขาให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น ไม่ว่ามันจะเป็นใคร!"

"เหอะ รั้งเขาไว้ให้ดีแล้วกัน เพราะฉันจะเอาเขาคืน ไม่ว่าเขาจะอยู่กับใครหน้าไหนเหมือนกัน!"

"พอสักทีได้มั้ย!"

ฉันกับนีน่าชะงักเมื่อได้ยินเสียงทุ้มของวายุ เขายืนอยู่ด้านหลังนีน่า ไม่รู้ว่าเขามาตั้งแต่เมื่อไหร่แต่เขาอาจจะได้ยินถึงได้พูดออกมาแบบนั้น...

"วะ วายุ..."

"..."

นีน่าพึมพำเรียกเขาเบาๆส่วนฉันได้แต่มองหน้าเขา วายุมองเราสองคน ดูก็รู้ว่าเขาโกรธมาก ฉันเห็นเขากำมือแน่น

สวบ~

นีน่าก้าวเข้าไปหาเขา แต่วายุก้าวถอยหลังออกห่างจากเธอ เขามองนีน่าก่อนจะเลื่อนสายตามามองฉันอีกครั้ง

"ฉันควรทำยังไงเหรอ..."

"ยุ..."

"ตอบฉันทีว่าฉันควรทำยังไง"

"..."

หมับ~

"วายุ อย่าไปนะ"

นีน่าถลาเข้าไปจับแขนเขาเมื่อวายุทำท่าจะเดินออกไปจากที่นี่ ฉันมองเขาพลางเม้มปาก รู้สึกว่าขอบตาร้อนผ่าวไปหมด

"นายรักฉันใช่มั้ย รักฉันใช่มั้ย พูดให้มันฟังสิ"

นีน่าเขย่าแขนเขา วายุหลุบตาลงมองปลายเท้าตัวเอง เขาไม่เงยหน้ามองใครเลยด้วยซ้ำ

"มันจะได้เลิกมายุ่งกับเราไง"

"นายไม่ได้รักนีน่าหรอก"

ฉันพูดกลับไปบ้าง วายุขบกรามแน่น ฉันรู้ว่าเขากดดัน

"ฉันรู้ว่านายจำฉันได้แล้ว นายจำได้"

ไม่รู้อะไรทำให้ฉันคิดแบบนั้น ฉันพูดออกไปแบบนั้น วายุเงยหน้ามามองฉัน

"ไม่จริง"

"..."

"ไม่จริงใช่มั้ยยุ"

นีน่าหันไปคาดคั้นกับเขา แต่คำตอบที่ได้คือวายุบิดแขนออกจากนีน่า

"นายจำฉันได้และนายก็รักฉันอยู่"

ทั้งๆที่รู้ว่าเขากดดัน แต่ฉันก็ยังไล่ต้อนเขา สิ่งที่เขาทำกับฉันมันมีเศษเสี้ยวสั้นๆที่เขาแสดงออกมาเหมือนตอนที่เราคบกันอยู่ ฉันไม่รู้ว่าระหว่างฉันกับเขา...ใครกันแน่ที่หลอกตัวเอง

"ไม่จริง ไม่จริง พูดสิวายุ ว่านายรักฉันคนเดียว"

"บางที..."

ในที่สุดวายุก็พูดขึ้น สีหน้าเขาเคร่งเครียดมากจนเห็นได้ชัด วายุก้าวออกห่างจากนีน่า

"ไอ้โง่อย่างฉันควรอยู่คนเดียว!"

เขาไม่พูดอะไรอีกเลยนอกจากก้าวถอยหลังแล้วเดินออกไปจากตรงนี้อย่างรวดเร็วทันที

-วายุ-

ใครๆก็เคยบอกผมว่าผมเป็นคนเก่ง แข็งแรง และค่อนข้างดุ ใครๆก็เกรงผม...ผมเพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่าทุกคนโกหก

จริงๆแล้วผมเป็นคนขี้ขลาด เป็นแค่ไอ้ขี้ขลาด!

เคร้ง~

ผมวางแก้วเหล้าลงกระแทกกับโต๊ะ แก้วนี้เป็นแก้วที่สิบพอดี ผมไม่รู้จะทำยังไงแล้วให้ลืมเรื่องวันนี้ อุตส่าห์นั่งจดจ่อนับแก้วเหล้าที่ดื่มเข้าไป...แม่งไม่ช่วยอะไรเลย

อึก~

ผมกระดกเหล้าอีกแก้ว นอกจากผมจะขี้ขลาดแล้ว ผมยังไม่กล้าเผชิญกับความจริงด้วย ผมกลายเป็นคนอ่อนแอตั้งแต่ปลายฟ้าทิ้งผมไป...

เออ ผมจำได้แล้ว จำได้นานแล้วด้วยตั้งแต่ประสบอุบัติเหตุครั้งล่าสุด ความจำผมค่อยๆกลับมาแต่ผมไม่เคยบอกใคร ผมหลอกตัวเองว่ายังจำเธอไม่ได้ เพราะทุกครั้งที่ผมเห็นหน้าเธอ ผมก็จะเห็นตัวเองในตอนที่เธอทิ้งผมไปด้วย จนบางครั้งผมก็ถามตัวเอง ว่าทำไมกูต้องเจ็บปวดขนาดนั้นด้วยวะ?

คำตอบของผมก็คือ เพราะผมรักเธอมากไง...และถ้าผมไม่อยากเจ็บปวดอีก

อย่าไปรักเธอ!