บทที่ 22/1 ทำไมถึงหายไป?

22.40 น.

-วายุ-

ผมไม่ได้กลับห้องมากี่คืนแล้ว สาม สี่ หรือห้า...ช่างเหอะ!

ตอนนี้ผมก็ยังขลุกอยู่ที่ร้านเหล้าแห่งหนึ่งโดยมีไอ้เตอยู่เป็นเพื่อน

"มึงกินกะตายเลยเหรอไอ้ยุ"

ไอ้เตพูด มันส่ายหน้าเอือมระอาผมที่ฟาดเหล้าเข้าปากไม่หยุด ผมดื่มแล้วก็เมาแอ๋ให้พวกมันลากกลับทุกวัน ก่อนหน้านี้ผมก็บอกชื่อมันให้ลุงเจ้าของร้านโทรตามมารับ เพราะพอจำได้ว่าห้องมันอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้มากนัก

"พวกกูไม่ว่างลากมึงทุกวันนะ"

มันยังบ่น พวกมันก็ไม่ได้ว่าง วันนี้ไอ้นายก็ไม่ว่างเลยเหลือแต่ไอ้เตที่มาอยู่เฝ้าผม ส่วนไอ้คราม...

"นี่ กูจะบอกอะไรให้ เมื่อกี้แม่กูโทรมาบอกให้กลับบ้านมีธุระจะคุยด้วย"

"แม่หรือเมียยย"

ผมพูด ไอ้เตตบหัวผมเบาๆแต่ผมรู้สึกมึนไปหมด

"จะแม่จะเมียกูก็ต้องไปแล้ว เออ กูไม่เข้าใจทำไมมึงไม่ให้กูโทรหาไอ้ครามวะ มึงเพื่อนสนิทกันมาตั้งกี่ปี...ถามจริงทะเลาะอะไรกันปะ?"

ผมเหลือบมองมัน ผมเงียบพลางกระดกเหล้าเข้าปากอีกแก้ว

"สัส ถามไม่ตอบอีก"

"..."

"แล้วนีน่านี่ยังไง มึงพอจะเอื้อนเอ่ยบอกกูได้มั้ยว่ามึงหนีหน้าเขาทำไม พอเขามาตามหามึง มึงก็ให้พวกกูโกหกอีก พากูตกนรกตลอด"

มันก็ยังคงบ่นต่อไป ผมฟังมันบ่นแล้วก็ดื่มเหล้าเงียบๆ ผมทำแบบนั้นจริงไม่เถียง

จะให้บอกยังไงว่าผมสับสน! ผมไม่รู้จะเอายังไงกับชีวิตแล้วตอนนี้

"นีน่าโกหกกู...ทำไมมึงไม่บอก?"

ผมเงยหน้าขึ้นจ้องไอ้เต มันชะงักไปพลางหน้าเหวอทันทีที่ผมถามออกไปแบบนั้น

"กะ โกหกอะไรวะ มึงพูดเรื่องไรเนี่ย"

"นีน่าไม่ได้เป็นแฟนกูแต่แรก พวกมึงปล่อยให้กูคบกับนีน่าทั้งๆที่ไม่ได้เป็นไรกัน"

"เห้ย!"

ไอ้เตร้องออกมา มันคงตกใจ

"มะ มึง รู้ได้ยังไง"

"..."

"อย่าบอกนะ ว่ามึงจำได้แล้ว"

ผมจ้องหน้ามันจนมันพูดขึ้นอีก

"เห้ย จริงดิ กูดีใจนะเนี่ยที่มึงจำได้ทั้งหมดอ่ะ เรื่องนี้ต้องขยาย"

หมับ~

ไอ้เตพูดกลั้วหัวเราะพลางควักโทรศัพท์ออกมาเพื่อจะโทรหาใครบางคนแต่ผมรั้งแขนมันไว้ก่อน มันหันมามองหน้าผมและผมมองหน้ามัน

"ตอบกู พวกมึงปิดกูทำไม"

ผมพูดเสียงจริงจังจนมันวางโทรศัพท์ลงกับโต๊ะ

"แหม มึงก็อย่าทำหน้าอย่างนั้น พวกกูมีเหตุผลนะเว้ย"

"พูดมาดิ"

ผมไม่โกรธพวกมันหรอก ผมรู้ว่าเพื่อนผมมันมีเหตุผลเวลาจะทำอะไร แต่เหตุผลอะไรนั่นแหละที่ผมอยากรู้

"เห้อ..."

ไอ้เตถอนหายใจ เหมือนมันไม่อยากพูด

"กูรอฟัง"

ผมเร่งมัน จนมันเกาหัวแกร่กๆ ขยับตัวยุกยิกเหมือนอึดอัดก่อนจะพูดขึ้น

"ไหนๆก็ไหนๆแล้ว มึงก็ต้องจำแฟนเก่ามึงได้แล้วใช่ป่ะ ปลายฟ้าอ่ะ เออนั่นแหละ พวกกูเห็นมึงแทบจะเสียคนเพราะเธอ พวกกูเป็นเพื่อนมึงไง พวกกูก็ไม่อยากเห็นมึงเจ็บอีก พอพวกกูเห็นว่านีน่าดูแลมึงได้และดูรักมึงมาก พวกกูก็เลยปล่อยให้เป็นไปแบบนั้น"

ผมนิ่งฟังมันพูด พวกมันหวังดี...ผมรู้

"พวกกูเป็นห่วงมึงนะเว้ย"

"กูรู้"

ผมพูดพลางกระดกเหล้าเข้าปากอีก ภาพวันนั้นที่ผมเห็นและได้ยินนีน่ากับปลายฟ้าทะเลาะกันยังดังวนเวียนอยู่ในสมอง ผมลืมเรื่องนั้นไม่ได้สักครั้ง ผมไม่รู้สึกดีหรอกที่มีผู้หญิงสองคนทำท่าจะแย่งผมแบบนี้

"แต่ที่กูไม่รู้..."

แต่คำพูดของทั้งสองคนที่ผมได้ยินกลับทำให้ผมไม่มั่นใจ ว่าทั้งสองคนรักผม หรือแค่...อยากเอาชนะ

ปลายฟ้ากับนีน่าเคยเป็นเพื่อนสนิทกัน แต่วันที่ปลายฟ้าหายไปและผมความจำเสื่อมนีน่ากลับหักหลังเพื่อนตัวเอง ผมไม่รู้ว่าเธอติดต่อปลายฟ้าได้ไหมในตอนนั้นเพราะนีน่าไม่เคยปริปากพูดถึงเลย

"กูควรกลับไปหาใคร"

"อะ อะไรนะ?"

ไอ้เตขมวดคิ้วจนแทบผูกโบว์ มันเท้ามือกับขมับพลางคลึงไปด้วย

"มึงหมายถึงว่า..."

"..."

"นีน่ากับปลายฟ้า มึงจะเลือกใครงี้เหรอ?"

ผมพยักหน้า ตอนนี้สมองผมตันจริงๆ

"มึงได้คุยกับฟ้ายัง"

ไอ้เตถามผม ผมส่ายหน้า ไม่เคยคุยกันดีๆสักครั้งหรอก อันนั้นก็เป็นเพราะผมเองที่เอาแต่พูดจาไม่ดีใส่เธอ ผมไม่อยากคุยกับเธอเพราะผมโกรธ ผมแค่โกรธ...

ไม่เป็นผมไม่รู้หรอก ความรู้สึกผมไม่ใช่ของเล่นใคร เธอทำให้ผมรักเธอแทบตายแต่จู่ๆก็หายไปแล้วอยู่ดีๆก็กลับมา ผมควรทำไงเหรอ ต้องไม่รู้สึกโกรธหรือเสียใจอะไรเลยเหรอ ผมทำไม่ได้ บังเอิญผมไม่ใช่คนแบบนั้น

"มึงไม่อยากรู้เหตุผลที่เธอหายไปเลยเหรอ"