Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

“ชักช้าจริงๆ” ทาวัฒน์บ่นให้คนเปิดประตูบ้านโดยไม่สนใจมองแล้วขับรถเข้าไปในบ้านของย่า“อย่าไปสนใจไอ้พวกคนสวนไร้การศึกษาพวกนี้เลยลูก” ทิติพรพูดกับลูกชายหากเธอหันไปมองสักนิดก็จะรู้คนสวนที่พูดถึงเป็นถึงหลานชายคุณหญิงฉายฤดีและเป็นนักธุรกิจชื่อดังส่วนนายพยนต์ก็กำลังจะเดินไปเปิดประตูแต่ไม่ทันว่าที่หลานเขยจึงหยุดอยู่หน้าเทอเรสดูว่าใครมาหาเจ้าของบ้านพอเห็นลูกสะใภ้ของคุณสิรามนลงจากรถก็เดินไปทางโรงรถข้างบ้านทันทีเพื่อคุยกับว่าที่หลานเขย“นี่แก คุณแม่อยู่มั้ย” ทิติพรถามพ่อของนังเมียเก่าของสามีเสียงดัง“อยู่ในบ้าน” พยนต์ตอบโดยไม่หันไปมอง“ไปลูก ก็แค่ขี้ข้าไร้มารยาท” ทิติพรพูดจบก็เดินเข้าไปในบ้านพร้อมลูกชาย“อ้าวแม่พรตาฟิวส์มาได้ยังไงลูก แล้วพ่อชาไม่มาด้วยเหรอ” คุณสิรามนมองลูกสะใภ้กับหลานชายอย่างแปลกใจที่มาหาเธอและไร้เงาของลูกชาย“พรไม่อ้อมค้อมนะคะคุณแม่ พรมาเรื่องที่ดินขผืนนี้ของคุณแม่ค่ะ” ทิติพรนั่งลงแล้วเหลือบมองนางน้อมที่ยังนั่งอยู่บนโซฟาข้างแม่สามี “ไปเอาน้ำเย็นให้ฉันกับลูกชายหน่อยสินางน้อม”“ค่ะคุณพร”“ไม่ต้องหรอกแม่น้อม แม่พรก็เป็นลูกสะใภ้ฉันคงช่วยเหมือตัวเองได้นะลูก หรือจะให้แม่ไปเอาให้ก็ได้

“งั้นเอ๋ยไปกินข้าวเถอะลูก ให้คุณคีย์คุยกับคุณมนรอ” นางน้อมก็อยากให้หลานสาวใกล้ชิดกับคีรีภัทรเพราะประทับใจชายหนุ่มออกมาปกป้องหลานสาวและทุกคนในบ้าน “ค่ะยาย” ลิปการ์ลุกขึ้นเดินไปในครัวเมื่อหลีกเลี่ยงไม่ได้จึงตักข้าวใส่จานและตักแกงใส่ถ้วยเล็กมานั่งกินที่โต้ะในครัวอย่างไม่รู้รสชาติฝ่ายทิติพรกับลูกชายเดินออกจากบ้านของแม่สามีด้วยความโกรธที่ท่านไม่ไว้หน้าเธอปล่อยให้ไอ้เด็กเมื่อวานซืนยืนว่าเธอกับลูกชายปาวๆและยังบอกว่าคีรีภัทรทายาทแสนล้านจะแต่งงานกับนังเอ๋ยและเธอจะให้นังลูกคนใช้ได้ดีกว่าลูกสาวของเธอไม่ได้ยิ่งเห็นรถเอสยูวีคันใหญ่ราคาแพงจอดอยู่เธอก็ยิ่งรับไม่ได้ที่จะให้ลิปการ์มาเชิดหน้าชูตาในสังคมหากมีคนรู้ว่าเป็นลูกของสามีของเธอกับเมียคนใช้แล้วจะเอาหน้าไปไว้ไหน“ผมไม่ยอมนะแม่เงินตั้งสิบกว่าล้านจะให้นังลูกคนใช้มันได้ไปนะครับ คุณย่าลำเอียงที่สุด” ทาวัฒน์พูดกับแม่ด้วยความฉุนเฉียวที่มาเสียเที่ยวเงินก็ไม่ได้ย่าก็ลำเอียงจะยกให้นังลูกคนใช้และยังมาเจอคีรีภัทรข่มอีก“แม่ก็ไม่ยอมเหมือนกันลูก กลับกรุงเทพแล้วแม่จะคุยกับพ่อของลูกให้รู้เรื่อง” ทิติพรพูดกับลูกชายเพราะไม่พอใจแม่สามีที่ไม่เห็นเธออยู่ในสายตาแล

“อุ้บบ..” ร่างเล็กโผไปซบอกเขาอีกครั้ง“เป็นไรมั้ยครับหนูเอ๋ย” เสียงห้าวแหบพร่าถามหญิงสาวเบาๆแม้จะไม่ได้ตั้งใจแต่ร่างกายสัมผัสเสียดีกันมันทำให้ร่างกายของเขามีกิริยาขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้“มะ ไม่เป็นไรค่ะ” ลิปการ์มองคนที่นอนใต้ร่างเธอและเลอะโคลนไปทั้งตัวเหลือแค่ศีรษะใบหน้าหล่อที่เขายกขึ้นไม่ให้โดนน้ำแล้วขำไม่ออก“หนูเอ๋ยลุกได้มั้ย” เสียงห้าวแหบพร่าถามเบาๆเพราะเธอนั่งทับน้องชายของเขาพอดีและตอนนี้มันก็ตื่นตัวด้วยสิ“ดะ ได้ค่ะ” ลิปการ์ขยับตัวจะลุกขึ้นแล้วหน้าแดงซ่าเมื่อกลางใจสาวสัมผัสความแข็งแกร่งเต็มรักถ้าเขาไม่พูดเธอก็ไม่รู้สึกตัวว่านั่งทับมันอยู่ก่อนจะลนลานลุกขึ้นอย่างทุลักทุเลแล้วหันหลังให้เขาด้วยความเขินอายแล้วตะกายขึ้นไปบนฝั่งไม่คิดจะล้างตัวเพราะอายเขาคีรีภัทรลุกขึ้นนั่งแล้วถอนหายใจข่มน้องชายที่มันดันตื่นอย่างไม่รู้เวล่ำเวลาก่อนจะหยิบรองเท้าแตะของหนูเอ๋ยทั้งสองที่ลอยอยู่ข้างๆโยนขึ้นไปบนฝั่งแล้วลุกขึ้นยืนวักน้ำล้างโคลนออกไปเท่าที่จะทำได้ก่อนจะขึ้นไปยืนข้างร่างเล็กที่เลอะโคลน“อ้าว..ทำไมเลอะกันแบบนั้นล่ะ” นายพยนต์ถามหลานสาวกับว่าที่หลานเขยที่เลอะไปด้วยโคลนแล้วอดขำไม่ได้“พะ พอดีเอ๋ยจะช

“งั้นผมจะให้เขาออกแบบบ้านชั้นเดียวมาให้หนูเอ๋ยดูก่อนถ้าอยากจะเพิ่มเติมอะไรก็ค่อยบอกทีหลังได้ครับ อ้อ ผมว่าปลูกบ้านใกล้แม่น้ำเราน่าจะยกสูงสักหนึ่งเมตรทำทางลาดเดินขึ้นลงและบันไดสามขั้นจะดีกว่าเผื่อน้ำขึ้นน้ำลงครับ” เขาไม่แน่ใจว่าแถวนี้น้ำท่วมหรือเปล่า“ก็ดีเหมือนกันค่ะ ที่จริงแถวนี้น้ำไม่เคยท่วมนะคะแต่เผื่อไว้ก็ดีค่ะ” ลิปการ์เห็นด้วยเพราะเธอก็คิดไว้ว่าบ้านชั้นเดียวยกสูงนิดหน่อยเพื่อให้ย่าตายายขึ้นลงสะดวก“ต่อไปถ้ามีอะไรพ่อคีย์ก็คุยกับแม่เอ๋ยได้เลยนะลูก” คุณสิรามนยกให้หลานสาวจัดการและตัดสินใจทุกอย่าง“ครับคุณย่า”“งั้นย่าไปพักผ่อนก่อนนะ แม่เอ๋ยก็คุยกับพี่เขาต่อละกันลูก” คุณสิรามนพูดกับหลานสาวและว่าที่หลานเขยส่วนเรื่องแต่งงานคุยกันจบไปตั้งแต่เด็กทั้งสองตกลงแต่งงานกันแล้วได้ฤกษ์ดีมาอีกสองเดือนซึ่งคุณหญิงฉายจะจัดการทุกอย่างส่วนเรื่องชุดแต่งงานก็จะให้คีรีภัทรพาหลานสาวไปวัดตัวตัดชุดที่กรุงเทพและให้หนุ่มสาวคุยกันเอง“เดี๋ยวยายพาคุณมนไปที่ห้องเองลูก ไปเถอะตายนต์” นางน้อมพูดกับหลานสาวและชวนสามีไปนอน“เอ่อ..” ลิปการ์มองตามย่าตายายเดินไปที่ห้องนอนของตัวเองแล้วถอนหายใจวันนี้มีหลายอย่างเกิดขึ้นมากมา

“หนูเอ๋ยจะซื้ออะไรมั้ยครับ” คีรีภัทรถามหญิงสาวที่พาเขามาซื้อรองเท้าแต่ไม่เห็นซื้ออะไรเลย“ไม่ค่ะ พี่คีย์จะซื้ออะไรเพิ่มอีกมั้ยคะ”“พี่อยากได้พวกเสื้อยืดกางเกงขาสั้นใสเล่นสักสองสามชุดครับ” เขารู้แล้วว่าจะซื้ออะไรให้หนูเอ๋ยเป็นการขอบคุณที่พามาซื้อของหากให้เธอเลือกเองคงไม่เลือกและห้างสรรพสินค้าใหญ่แห่งนี้ก็มีทุกอย่างเหมือนที่กรุงเทพ“ค่ะ” สองหนุ่มสาวเดินไปด้วยกันคุยกันไปเหมือนคู่รักไม่ได้สนใจใครเพราะไม่มีใครรู้จักลิปการ์แต่ก็มีบางคนที่รู้จักคีรีภัทรจากสื่อก็มองผู้หญิงที่เขาควงด้วยความอิจฉาบางคนก็มองอย่างดูถูกเพราะไฮโซหนุ่มหล่อขึ้นชื่อเรื่องผู้หญิงอีกฝั่งหนึ่งของห้างก็มีหญิงวัยกลางคนกับสาวสวยสุดเซ็กซี่มาช้อปปิ้งด้วยกันสาวสวยต้องการเอาใจสาวใหญ่เพราะชอบลูกชายของเขาส่วนสาวใหญ่ก็อยากได้สาวสวยเป็นลูกสะใภ้เพราะเหมาะสมกับลูกชายของเธอ“คุณป้าจะซื้ออะไรค่ะวันนี้” สาวสวยถามสาวใหญ่อย่างอ่อนหวานพอรู้ว่าวีระโสดเธอก็มาเที่ยวพิษณุโลกทันที“เรียกแม่ได้แล้วจ้ะหนูแนท ยังไงลูกสะใภ้ของแม่ก็ต้องเป็นหนูแนทคนเดียวจ้ะ” คุณนายขจีพูดกับว่าที่ลูกสะใภ้ที่เธอจองไว้ให้ลูกชายแล้ะฝ่ายหญิงก็เทียวไล้เทียวขื่อมาหาประจำแล้