หน่วยแพทย์เคลื่อนที่พยาบาลนัท ย่อตัวลงบนพื้นดินแห้งๆ ชุดเครื่องแบบพยาบาลสีขาวของเขามีฝุ่นแดงเกาะติดอยู่บ้างจากการทำงานกลางแจ้งตลอดทั้งวันในศูนย์พักพิงชั่วคราวแห่งนี้ แสงแดดยามบ่ายคล้อยยังคงร้อนแรง แต่เขาสร้างร่มเงาให้ตัวเองและผู้ป่วยตัวน้อยด้วยแผงผ้าใบที่กางขึ้นอย่างลวก ๆ“โอเคครับคนเก่ง แผลนี้ไม่ลึกมากนะ แต่เราต้องทำความสะอาดกันหน่อย จะได้ไม่ติดเชื้อ” นัทพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่นและอ่อนโยน ดวงตาที่ซ่อนอยู่ใต้หมวกแก๊ปสีเข้มมองไปยังข้อเท้าของเด็กชายวัยเจ็ดขวบที่ชื่อน้องเต้ย แผลถลอกขนาดไม่ใหญ่มากแต่เต็มไปด้วยฝุ่นผงจากการหกล้มวิ่งเล่นนัทเริ่มใช้สำลีชุบน้ำเกลือเช็ดทำความสะอาดอย่างพิถีพิถัน มือของเขานุ่มนวลและมั่นคงจนน้องเต้ยทำได้แค่ขยับเท้าเล็กน้อยด้วยความจั๊กจี้มากกว่าความเจ็บปวด“พี่นัทมือเบาจังเลยครับ” น้องเต้ยเงยหน้าขึ้นมาชมเชย“ก็เพราะพี่อยากให้น้องเต้ยหายไวๆ จะได้กลับไปเตะฟุตบอลไงครับ” นัทส่งยิ้มให้ขณะที่นัทกำลังบรรจงแปะพลาสเตอร์ยาขนาดเหมาะมือลงบนแผลอยู่นั้น เงาของใครบางคนก็ทาบทับลงมา“เป็นไงบ้างครับพยาบาลนัท วันนี้ภารกิจสำเร็จลุล่วงดีไหม”เสียงทุ้มนุ่มนวลและคุ้นเคยทำให้ นัท เงยหน้าข
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
