นัท หมอเจตน์ น้ำหวาน นุ่มนิ่ม และหมอธีร์ ถูกดึงเข้าสู่มิติที่บิดเบี้ยวที่ใหม่ในเวลาอันสั้น คราวนี้สภาพแวดล้อมเปลี่ยนไปเป็นป่าทึบยามค่ำคืนที่ไม่คุ้นตา กลิ่นสาบของดินชื้นผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยคละคลุ้ง อากาศเย็นยะเยือกเสียจนกระดูกแทบแข็ง พวกเขาหันมองสิ่งรอบตัวอย่างหวาดหวั่น แต่ก็พยายามตั้งสติตามคำสั่งของหมอเจตน์ ซึ่งเป็นคนที่มีไหวพริบที่สุดในกลุ่มเพื่อน เขาสั่งทุกคนให้ยืนชิดกันเข้าไว้ แต่เวลานั้นกลับมีเสียงประหลาด "นั่นเสียงอะไรน่ะ!!" น้ำหวานร้องถามขึ้นมา มันคือเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดัง ครืด คราด... จากทุกทิศทางที่กำลังบีบคั้นประสาทพวกเขาอย่างรุนแรง นุ่มนิ่มสัมผัสได้ถึงพลังงานลบที่มุ่งร้าย แม้หวาดกลัวจนตัวสั่น แต่ก็ไม่ลืมคำสั่งของหลวงตาที่สั่งเธอมา เธอพยายามใช้อำนาจจิตต้านทานไว้ แต่เหมือนกับว่า กำลังต่อสู้กับมวลอากาศที่หนักอึ้งเกินไปนั้น เธอแทบทนไม่ไหว สำลักเป็นเลือดสดๆ ออกมาคำหนึ่ง"นุ่มนิ่ม เป็นไงบ้าง?" หมอเจตน์รีบเข้าประคองร่างซวนเซของนุ่มนิ่มกันไม่ให้เธอล้มกองกับพื้น "นุ่มนิ่มไม่เป็นไรค่ะหมอ ไม่ต้องห่วง" เธอโบกมือปฏิเสธ น้ำหวานกับหมอธีร์กอดกันกลมด้วยความหวาดกลัว แต่ก็พยายาม
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
