บททั้งหมดของ หมอคนนี้ ผีลุงบอกว่าใช่!***: บทที่ 31 - บทที่ 40

ในโรงพยาบาลหลังจากเสร็จสิ้นกระบวนการตรวจร่างกายของนายลูกกวาดตามนัดหมาย ซึ่งผลการตรวจออกมาเป็นที่น่าพอใจ ทุกอย่างเป็นไปด้วยความเรียบร้อย ร่างกายนายลูกกวาดไม่มีปัญหาอะไร จากนั้นหมอภีมก็พาเด็กหนุ่มเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวของเขา เพื่อรอเวลากลับบ้านพร้อมกัน เมื่อถึงเวลาเลิกงาน.. ห้องสี่เหลี่ยมนี้เงียบสนิท มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอยู่เท่านั้น หมอภีมทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ทำงาน ก่อนจะประสานนิ้วมือไว้บนโต๊ะทำงาน และใช้สายตาคมกริบมองตรงไปยังลูกกวาดที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม สายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยระคนตำหนิสร้างแรงกดดันมหาศาลลูกกวาดรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสายตาที่จับผิดนี้ เขาบิดมือเข้าหากันแน่นจนเหงื่อซึมออกมาจากฝ่ามือ เขาไม่อยากทนความอึดอัดนี้อีกต่อไปแล้ว จึงตัดสินใจเป็นฝ่ายเอ่ยถามออกไปตรงๆ"คะคุณหมอภีม... มองผมแบบนี้... หมายความว่ายังไงครับ"หมอภีมถอนหายใจยาว เสียงที่ตอบกลับมานั้นเย็นเหยียบจนน่ากลัว "ลูกกวาด... นายทำอะไรไว้... นายย่อมรู้ดีแก่ใจ"ประโยคสั้นๆ เพียงนั้นทำให้ลูกกวาดเข้าใจความหมายทันที สิ่งที่หมอภีมพูดถึงคือเหตุการณ์เมื่อสองวันก่อน... วันที่เขาฉว

กลุ่มควันสีดำและสีขาวม้วนตลบเป็นเกลียวกลางลานบ้าน ท่ามกลางสายตาของกลุ่มคนเป็นที่มองเห็นเพียงม่านควันประหลาด แต่สำหรับนัทแล้ว มันคือการต่อสู้ด้วยแม่ไม้มวยไทยอันดุเดือดระหว่างผีสองตนที่เขาสามารถมองเห็น และนัทเดาว่าอาจเป็นเพราะผีลุงจันทร์ต้องการทำให้เขาเห็นนั่นเองผีนายเข้มใบหน้าดุดันท่าทางคล่องแคล่วราวพยัคฆ์ร้าย ส่วนผีลุงจันทร์แม้ดูเหมือนคนแก่ทั่วไป แต่หมัดหนักและว่องไวผิดวิสัยผีเข้มตั้งการ์ดมวยไทย ยกศอกขึ้นปัดหมัดของลุงจันทร์อย่างว่องไว "ไอ้แก่นี่! กูจะบอกมึงให้ ไอ้หมอภีมมันเป็นลูกเขยของกู! และมันต้องเป็นผัวลูกชายกูคนเดียวเท่านั้น!"ผีลุงจันร์ถีบสกัดไปที่เอวผีเข้มดัง ปึก! แต่ผีเข้มรับไว้ได้ "อุ๊วะ! มึงอย่ามามั่ว! ไอ้หมอภีมมันเพิ่งจะมาวนเวียนหลานชายกู! ผัวเมียเขาจะเข้าหอกันอยู่แล้ว!"ผีเข้มฮึดฮัด ใบหน้าแดงก่ำ "เข้าหออะไรของมึง! ลูกกวาดมันก็ลูกชายกู! หมอภีมมันจูบลูกกวาดแล้ว! จูบของมันเป็นสิทธิ์ขาด! ใครก็อย่ามาคิดแย่ง!"ผีลุงจันทร์หัวเราะหึๆ ก่อนจะปล่อยหมัดหนักๆ หนึ่งชุดชกเข้าที่ลำตัวผีเข้มราวกับพายุ "ฮ่า ๆ ๆ! จูบน่ะมันเด็กน้อย! หมัดกูนี่แหละผู้ใหญ่!"ตึง! ตับ! พลั่ก!จังหวะนั้นเอง ผีลุ

คุณหมอภีม หลังจากดูแลภรรยาสุดที่รักเป็นอย่างดีจนฝ่ายนั้นหลับไปแล้ว จึงลุกจากเก้าอี้ข้างเตียงหลังใหญ่ของนัท แล้วเปิดประตูห้องนอนอย่างเบามือ ก่อนก้าวลงมายังชั้นล่าง เขาเดินเลี้ยวเข้าไปในครัวด้วยความคุ้นเคยไม่ต่างจากบ้านตัวเอง เพราะเมื่อก่อนเขาเคยมาที่นี่บ่อยๆ หมอภีมดินผ่านม่านลูกปัดที่ขวางอยู่ ก่อนหยิบผ้ากันเปื้อนสีหวานลายการ์ตูนของนัทแขวนไว้ข้างผนังครัวมาสวมใส่ จากนั้นจัดแจงผูกผ้ากันเปื้อนไว้กับเอว เดินไปเปิดตู้เย็น รื้อค้นหาของสดที่อาจพอมีเหลืออยู่ในนั้น"อ่า! เจอแล้ว" หมอรูปหล่อบ้านรวยยิ้มพลาย เมื่อมองเห็นกล่องแก้วเนื้อใสมีเนื้อหมูสับอยู่ในนั้นเล็กน้อย แต่ก็พอเอามาประกอบทำเป็นข้าวต้มได้พอดี ก่อนยิ้มพลาย ยื่นมือหยิบจับกล่องบรรจุเนื้อหมูออกมาวางบนเคาน์เตอร์เพื่อละลายน้ำแข็ง จัดแจงตักข้าวสารใส่หม้อเบอร์จิ๋ว เปิดก็อกน้ำล้างข้าวสารจนสะอาดคนรักเมียสุดหัวใจตั้งอกตั้งใจทำข้าวต้มหมูสุดฝีมือ กะว่าหลังนัทตื่นก็จะได้ทานระหว่างรอข้าวต้มเดือดปุดๆ บนเตานั้น เขายืนนิ่งมือจับทัพพีเอาไว้ ดวงตาคมจ้องมองกลุ่มควันสีขาวระเหยขึ้นจากหม้อ พลันนึกถึงเหตุการณ์บางอย่างที่เพิ่งผ่านพ้นไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงมานี้

ในห้องนอนที่บ้านหลังงามของหมอภีม...ผีนายเข้มยืนจังก้าอยู่ข้างเตียง โดยใช้พลังวิญญาณแผ่ซ่านเข้าสู่จิตใต้สำนึกของหมอภีม จนทำให้ร่างของนายแพทย์หนุ่มเข้าสู่ห้วงนิทราที่ลึกที่สุด ภีมนอนหลับนิ่งสนิทโดยไม่มีทางรู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นรอบตัวเมื่อแน่ใจว่าได้สะกดคนอื่นให้พ้นทางแล้ว ผีเข้มก็หันไปทางลูกกวาด ที่นั่งอยู่บนโซฟาในห้อง ลูกกวาดจ้องมองร่างโปร่งแสงของพ่อด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเย็นชาและรังเกียจผีเข้มยิ้มอย่างอ่อนโยน ใบหน้าของเขาแม้จะเต็มไปด้วยรังสีอำมหิต แต่เมื่อมองลูกชายที่เขารักสุดหัวใจ มันกลับอ่อนโยนจนน่าประหลาด"พ่อ... ดีใจนะที่เห็นลูกแข็งแรงขึ้นแล้ว" ผีเข้มพูดเสียงแผ่วเบาด้วยความรักที่ไม่มีวันจางหายไป "พักผ่อนเยอะๆ นะลูก พ่อจะอยู่ที่นี่... ดูแลลูกเอง"แต่ลูกกวาดที่ไม่ได้ตกใจที่เห็นผี เขากลับหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่แห้งผากและเต็มไปด้วยความสมเพช"ดูแลผมเหรอ?" ลูกกวาดถามกลับด้วยน้ำเสียงเยาะหยัน "ดูแลด้วยการบังคับให้คุณหมอภีมพูดจาหวานๆ กับผม? หรือว่า..ดูแลด้วยการทำให้คุณหมอต้องทำท่าทางเหมือนคนรัก ทั้งที่ความรู้สึกข้างในของพี่หมอ... มันกำลังปฏิเสธผมจนแทบจะตายอยู่แล้วงั้นเหรอ!"

เช้าวันนี้ บรรยากาศในวอร์ดศัลยกรรมดูเงียบเหงาผิดปกติ โดยเฉพาะบริเวณเคาน์เตอร์พยาบาล เมื่อวานนัทกับหมอเจตน์ได้พบกับป้าผึ้งที่ตลาดกลางเมือง ทั้งสองก็ได้รู้แล้วว่า แม่ของเด็กลูกกวาดไม่ได้อยู่ในประเทศไทยอีกแล้ว ป้าผึ้งบอกว่า 'อีพามันบินไปประเทศนอกกับผัวฝรั่งของมันอาทิตย์ก่อนแล้ว เสียดายที่พวกคุณมาช้าไปนิด ไม่งั้นคงได้เจอกัน''แม่ของลลูกกวาดบินไปประเทศไหนเหรอครับป้า''เห็นบอกว่า ผัวมันอยู่ประเทศสวีเดนนะ''ป้าผึ้งพอจะมีเบอร์ติดต่อแม่ของลูกกวาดไหมครับ''มีสิ มี เอานี่ เบอร์โทรอีพาอยู่ในเครื่องโทรศัพท์ของป้านี่แหละ'ทว่านัทพยายามกดหมายเลขที่ป้าผึ้งให้มาโทรไปร่วมสิบสาย กลับไม่มีทีท่าว่าฝ่ายนั้นจะรับสายของเขาเลย เขารอแล้วรอเล่า ป่านนี้ยังไม่มีการติดต่อกลับมาจากฝั่งทางโน้น เช้านี้เขานั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยท่าทีสิ้นหวัง ถ้าเป็นแบบนี้เขาจะช่วยหมอภีมให้หลุดพ้นจากการถูกควบคุมจากผีนายเข้มได้ยังไงกัน และนี่ก็เป็นอีกวันที่หมอภีมแฟนหนุ่มลาป่วยกะทันหันอย่างไม่มีสาเหตุ ทำให้ความเป็นห่วงกัดกินหัวใจนัทจนไม่มีแก่ใจจะทำงานนุ่มนิ่ม และ น้ำหวาน พยาบาลรุ่นพี่ที่สนิทกันเดินเข้ามาหา พร้อมกับยื่นเครื่องดื