บททั้งหมดของ หมอคนนี้ ผีลุงบอกว่าใช่!***: บทที่ 11 - บทที่ 20

ค่ำคืนนี้เต็มไปด้วยแสงสีตระการตาและเสียงดนตรีบรรเลงอันไพเราะ ผู้คนในชุดราตรีและสูทหรูหราจากตระกูลดังและวงการธุรกิจชั้นนำต่างรวมตัวกันในห้องบอลรูมที่ประดับประดาอย่างวิจิตรบรรจงหมอภีม มาถึงงานพร้อมกับน้องนัท โดยมีคันยาวเทียบหน้าพรมแดง หมอภีมในชุดสูทสีดำสนิทที่สั่งตัดพิเศษดูโดดเด่นและสง่างามกว่าใครและเมื่อน้องนัทก้าวลงจากรถ แสงแฟลชจากสื่อมวลชนและสายตาของผู้ร่วมงานก็จับจ้องไปที่เขาเป็นตาเดียวเด็กหนุ่มในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มตัวที่หมอภีมเป็นคนเลือก ดูหล่อเหลา สง่า และเปล่งประกายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ใบหน้าหวานถูกแต่งแต้มอย่างดี ทำให้เขาดูเหมือน เจ้าชายในเทพนิยายที่ถูกซ่อนไว้มานานผีลุงจันทร์ ผู้ซึ่งลอยมาถึงก่อนแล้ว ซ่อนตัวอยู่มุมห้องอย่างมีความสุข "โอ้โห! ไอ้หนูของฉัน! ดูดีขนาดนี้เชียวเหรอ! ไอ้หมอ เอ็งตาถึงจริงๆ!"คุณหญิงรัชนี ซึ่งเป็นผู้จัดงานร่วมกับตระกูลใหญ่ นำน้องนัทไปแนะนำให้แขกเหรื่อรู้จักอย่างภาคภูมิใจ"นี่คือ น้องนัท ค่ะ เป็น... ผู้ช่วยคนสำคัญของภีม และเป็นคนในความดูแลของครอบครัวเรา" คุณหญิงรัชนีกล่าวด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเมตตาและอำนาจสายตาของผู้คนต่างจับจ้องมาที่นัท โดยเ

...บรรยากาศในแผนกศัลยกรรมโรงพยาบาลของรัฐเช้าวันนี้ดูเหมือนจะสดใสขึ้นผิดหูผิดตาในช่วงสองสัปดาห์ที่ผ่านมาหมอภีม ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องความเคร่งขรึมและเย็นชา ได้เผยให้เห็นด้านที่อ่อนโยนอย่างไม่น่าเชื่อ เมื่อเขาอยู่กับ น้องนัท ผู้ช่วยส่วนตัวคนสำคัญของเขาตารางงาน: แต่ก่อนหมอภีมมักจะวางตารางนัดเอง แต่ตอนนี้งานทุกอย่างจะผ่านการปรึกษาหารือกับน้องนัทก่อนเสมอ "นัทว่าตารางผ่าตัดวันนี้แน่นไปไหม? ถ้านายเหนื่อย ฉันยกเลิกนัดบ่ายก็ได้" คำพูดที่ทำให้ทุกคนในแผนกช็อกไปสามวิกาแฟแก้วโปรด: กาแฟเอสเปรสโซ่ของหมอภีมจะถูกวางไว้บนโต๊ะตอนเช้าคู่กับชานมไข่มุกของน้องนัท และบางครั้งก็เห็นหมอภีมเอื้อมมือไปจิบชานมของนัทแบบเนียนๆมื้อเที่ยง: ไม่มีการแยกโต๊ะอาหารอีกต่อไป หมอภีมจะบังคับให้น้องนัทกินข้าวเที่ยงด้วยกันในห้องทำงานเสมอ โดยมีเหตุผลอ้างว่า "ต้องคุยเคส" ทั้งที่ส่วนใหญ่เป็นการคุยเรื่องอื่นที่ไม่เกี่ยวกับงานเสียมากกว่าและ..ความเปลี่ยนแปลงนี้ไม่สามารถรอดพ้นสายตาของเพื่อนร่วมงานไปได้ โดยเฉพาะทีมพยาบาลและคุณหมอที่สนิทสนมหมอเจตน์: สายแซวตัวพ่อ เป็นเพื่อนสนิทของหมอภีม เขาเป็นคนแรกที่จับสังเกตได้วันหนึ่ง ขณะที่น้องน

คอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง หลังจากผีลุงจันทร์ไปแล้ว นัทที่อยู่คนเดียวในห้องเงียบเหงาระหว่างรอหมอภีมกลับมานั้น เด็กหนุ่มปฏิเสธไม่ได้ว่ารู้สึกใจหายยังไงไม่รู้ ต่อไปนี้เขาจะไม่ได้เห็นดวงวิญญาณลุงจันทร์ลอยไปมาข้างๆ เขาไปทุกหนทุกแห่งอีกแล้ว เจ้าของร่างเล็กถอนใจยืดยาว ขณะนอนบนเตียงแคบขนาดสามฟุตในห้องรับรองแขก ส่วนห้องใหญ่ย่อมเป็นห้องของเจ้าของคอนโดอย่างหมอภีมนั่นเอง.. นัทพลิกซ้ายพลิกขวากระสับกระส่ายไปมา มิอาจข่มตาหลับลงได้ ป่านนี้หมอภีมยังไม่มีทีท่าจะกลับมาอีก อันที่จริงเขาเองก็อยากมีใครสักคน รับรู้ความรู้สึกการสูญเสียลุงที่รักของเขาไปเป็นครั้งที่สอง แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มยังไงดี หรือถ้าเขาพูดทุกอย่างที่เกี่ยวกับผีลุงจันทร์ให้หมอภีมฟัง และนัทจะแน่ใจได้อย่างไรว่า หมอภีมจะเชื่อเขา ดีไม่ดี อาจถูกลากตัวให้ไปพบหมอจิตเวชในโรงพยาบาล่ะไม่ว่า กระสับกระส่ายไปมาหลายครั้ง ในที่สุดก็ยอมลุกขึ้นจากเตียง เดินไปหยิบขวดน้ำจากตู้เย็น หยิบโทรศัพท์มือถือ มานั่งรอหมอภีมบนโซฟาในห้องรับแขก ระหว่างรอนั้น นัทฆ่าเวลาด้วยการกดเล่นเกมไปเรื่อยเปื่อย ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปกี่ชั่วโมง เขาก็รู้สึกง่วง และเลือกเอนตัวลงนอนบนโซฟ

บ้านสองชั้นตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืน มีเพียงแสงไฟสีสลัวจากหลอดไส้ที่ใกล้จะขาดส่องสว่างอยู่เหนือโต๊ะเรียนเล็กๆ กลิ่นอับชื้นและกลิ่นดิน ขณะฝนจากฟ้าเริ่มปรอยลงมา ลูกกวาดนั่งหลังตรงพยายามจดจ่ออยู่กับสมุดการบ้านตามคำสั่งของแม่ที่ออกไปทำงานรับจ้างในโรงงานทำรองเท้ายังไม่กลับมา แต่ความเงียบงันนั้น ลูกกวาดก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของพ่อเลี้ยงอย่างกัมพล เขากำลังเดินวนเวียนอยู่ในห้องโถงแคบๆ แม้จะหวาดกลัวว่าตนจะถูกพ่อเลี้ยงทำร้าย แต่ก็ยังแข็งใจทำการบ้านต่อไป ด้วยมุ่งหวังว่า แม่จะพาเขาไปสมัครเรียนอีกครั้ง ในโรงเรียนมัทธยมใกล้ๆทว่าลูกกวาดกลับสัมผัสได้ถึงความผิดปกติด้านล่าง ร่างเล็กเริ่มเกร็งโดยอัตโนมัติ ปากกาในมือพลันหยุดและนิ่งฟังประตูบ้านถูกเปิดออกเสียงดังแอด พ่อเลี้ยงนำพาชายแปลกหน้าสองคนเข้ามาในบ้าน และเดินขึ้นบันไดมายังชั้นสอง"ลุง!"ลูกกวาดเด้งตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที ดวงตาหวาดกลัวจ้องมองคนแปลกหน้าทั้งคู่ ที่แต่งกายด้วยเสื้อเชิ้ตลายดอกและมีกลิ่นบุหรี่เหม็นหึ่ง ดวงตาของพวกเขานั้น เต็มไปด้วยความหื่นกระหายขณะมองมาที่ร่างของเด็กหนุ่ม พวกมันกวาดมองร่างกายผอมบางของลูกกวาดอย่างประเมิน

...ภายในโถงหน้าห้องผ่าตัด กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อยังไม่จางไปจากปลายจมูก บานประตูสีเงินค่อยๆ เปิดออกพร้อมเสียงกลไกเบาๆ กึก…หมอภีมก้าวออกมาช้าๆ ใบหน้าซีดเซียวด้วยความเหนื่อยล้า เหงื่อผสมกลิ่นยานิดๆ ติดอยู่บนกรอบหน้า มือยังสั่นเล็กน้อยจากความกดดันที่ต้องต่อสู้กับเวลาในห้องผ่าตัดนานหลายชั่วโมงแต่สุดท้าย… เขายื้อชีวิตคนไข้คนนั้นไว้ได้คนไข้คนเดียวกับที่ เขา เป็นคนขับรถชนร่างสูงพิงไหล่กับผนังสักครู่ หลับตาลงและปล่อยลมหายใจหนักๆ ออกมา คล้ายปลดโซ่ตรวนที่รัดอกมาตลอดตั้งแต่เหตุการณ์นั้นเกิดขึ้น “ยังดี… ยังดีที่เขารอด” ภีมพึมพำกับตัวเอง น้ำเสียงแผ่วพร่าเหมือนคนเพิ่งกลับขึ้นจากก้นทะเลความผิดหวังและความกลัวเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้นก่อนที่หมอเจตน์จะเดินเข้ามา เขามองสีหน้าของภีมแล้วก็พอเดาได้ว่าการผ่าตัดจบอย่างไร“สำเร็จใช่ไหมภีม?”อีกฝ่ายพยักหน้าเบาๆ “อือ… พ้นขีดอันตรายแล้ว”หมอเจตน์ถอนหายใจอย่างโล่งอก “ฉันโล่งอกแทนแกเลยว่ะเพื่อน ขืนเด็กคนนั้นเป็นอะไรขึ้นมาจริงๆ แกคง..”“ฉันคงอยู่ไม่ได้หรอก” ภีมพูดขึ้นทันที เสียงแผ่วแต่หนักแน่นเจตน์นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะถามประเด็นที่เขาลังเลจะเอ่ย “…แล้วน้องนัทล่ะ แ