Semua Bab Ninong Stranger (SPG/TAGALOG STORY): Bab 21 - Bab 30

“R-Rave… n-napatawag ka?” "Claire... please. Tulungan mo ako. Wala na akong matakbuhan. Maski ang mga magulang ko, ipinakulong din niya. Wala na akong matuluyan, Claire..." humihikbing boses ni Rave sa kabilang linya. Niya? Sino? Naramdaman ko ang panlalamig ng buong katawan ko habang nakikinig sa sunod-sunod niyang paghagulgol. Naka-loudspeaker ang tawag kaya bawat hagulgol at bawat desperadong salita na lumalabas sa bibig niya ay dinig na dinig sa loob ng sasakyan. Sinilip ko ang gawi ni Gab sa tabi ko. Prente lang siyang nakaupo, blangko ang tingin sa labas ng bintana habang marahang pinaglalaruan ang suot niyang mamahaling relo. Imposibleng hindi niya naririnig ang tawag, pero parang wala siyang naririnig base sa ipinapakita niyang reaksyon. "Rave... paanong ipinakulong?" nauutal kong tanong. "S-si Gab... hindi lang ako ang tinarget niya. Ginamit niya ang koneksyon niya para ungkatin ang mga utang ng pamilya ko. Claire, nagmamakaawa ako—" "End the call, Claire." Hindi pa

Pagpasok namin sa conference room ng Yohiko Group, sinalubong kami ng mga board members. Lahat sila ay nakatingin sa akin, tila hinuhusgahan kung karapat-dapat ba ako sa tabi ng isang Gabriel Yohiko. I tried my best to look professional, but deep inside, I was screaming. "The demolition will proceed as scheduled," Gab announced to the board, his voice commanding and firm. "Any legal hurdles will be handled by my team. We don't stop for anyone." Habang nagsasalita siya, hindi ko maiwasang mapatitig sa kaniya. He was brilliant, yes. But he was also terrifying. He spoke about people’s homes as if they were just numbers on a spreadsheet. Matapos ang mahigit dalawang oras na pag-upo doon, sa wakas ay natapos din. Bumalik kami sa opisina niya. I sat on the couch, exhausted from the pretending. Maya-maya pa ay bumukas ang pinto at pumasok si Sarah, ang secretary niya, na may dalang balita. "Sir, there's a problem at the site. One of the residents refused to leave and... there was an acci

Ramdam na ramdam ko ang hininga niyang nanunuyang humahaplos sa balat ko. Ang kaninang hiya na nararamdaman ko ay napalitan ng pamilyar na kaba na para bang hihinto ang pagtibok ng puso ko anumang oras. "G-Gab..." mahinang tawag ko, pilit na kumakawala sa yakap niya pero mas lalo niya lang hinigpitan ang pagkakaipit sa akin. "Stay still," he commanded, his voice vibrating against my neck. "You've been ignoring me the whole day. You think I'd just let you sleep after all those things you said to me in front of my staff?" Hindi ako nakasagot. Gusto ko naman talaga bawiin ang lahat ng mura at panglalait na ibinato ko sa kaniya kanina sa lobby, pero hindi lang ako makahanap ng tamang tyempo. Lalo pa ngayon na para bang napipipi ako dahil sa posisyon namin. Isama mo pa na ang init ng katawan niya ay unti-unting lumalagos sa suot kong manipis na pantulog, dahilan para mas lalong manindig ang balahibo ko. “Gab…” muli kong tawag sa kaniya nang maramdaman ko ang paggalaw ng kamay niya mula

Nanlilisik ang mga mata ko habang nakatitig sa screen ng cellphone ko. Pakiramdam ko ay umakyat lahat ng dugo ko sa mukha hindi dahil sa kinikilig ako, kundi dahil sa sobrang bwisit! Ang kapal talaga ng mukha ng Gabriel Yohiko na 'to! Akala ko ba business ang pinunta niya sa Singapore? Bakit parang puro kam*nyakan ang laman ng utak niya? "Madame? Is there something wrong?" tanong ni Sarah nang mapansin ang pagbabago ng timpla ng mukha ko. "Wala! May nakita lang akong peste sa screen ko," inis kong sagot sabay bagsak ng phone sa lamesa. "Iwan mo na lang 'yang tablet dito. Titingnan ko mamaya." "O-Opo, Madame. I'll be in the study if you need anything else," mabilis na sagot ni Sarah, halatang natakot sa biglaang pag-aalburuto ko. Inilaan ko ang buong hapon sa pag-ikot sa garden para lang palamigin ang ulo ko. Pero kahit anong ganda ng mga bulaklak sa paligid, hindi mawala sa isip ko 'yung text niya. Video call? Fully naked? Seryoso ba siya? Hindi ba siya kinikilabutan sa gustong

"Manong, pakibilisan po. Kailangang nasa mansyon na tayo bago pa lumapag ang eroplano ni Gab," utos ko agad pagkapasok na pagkapasok ko sa kotse. "O-opo, Madame," sagot ng driver at mabilis na pinaandar ang sasakyan. Habang binabaybay namin ang daan pabalik, hindi ako mapakali. Inisip ko kung paano niya nalaman agad na umalis ako. Kay Manang ba o sa dalawang tauhan niya? Tumingin ako sa labas ng bintana at pilit pinapakalma ang sarili. Napahawak ako sa pisngi ko nang makita ko sa salamin na namumula na pala ito. At kahit itanggi ko sa sarili ko, alam ko kung bakit. He'll fvck me endlessly… at hindi ko maintindihan kung bakit parang na-excite pa ako. "B*wisit ka talaga, Gab," bulong ko sa hangin. "Baka pinapakulam mo na ako na hindi ko alam.” Narinig ko ang marahang pagtawa ni Manong sa harap, siguro ay narinig ang sinabi ko. Itinikom ko na lang ang bibig at hindi na nagsalita hanggang sa marating na namin ang bahay. Pagbaba at pagpasok ko pa lang sa sala ay agad akong sinalubon