บทเรียนจากข้างถนน

บ้านของนนนี่เป็นห้องแถวชั้นเดียวแคบๆในชุมชนแออัดท้ายตลาดสด เสียงดังจอแจตลอดทั้งวันตั้งแต่เช้ามืดยันเย็นย้ำทุกวัน กลิ่นกับข้าวที่แม่ของนนนี่ทำขายโชยคลุ้งไปทั่วบริเวณ มันเป็นกลิ่นของชีวิตที่ภพไม่คุ้นเคย

"มึงจะอยู่ที่นี่จริงๆ เหรอวะภพ" นนนี่ถามขณะปูเสื่อผืนเก่าลงบนพื้นให้เพื่อนนอนพัก

"เออ กูมารรบกวนมึงกับแม่หน่อยนะกูคิดว่าจะรบกวนไม่นานหรอกว่ะ" ภพทิ้งตัวลงนั่งอย่างเหนื่อยอ่อน

"พูดอะไรแบบนั้น กูกับมึงเราเป็นเพื่อนกันนะโว้ย อีกอย่างแม่กูอ่ะดีใจด้วยซ้ำ มีคนมาช่วยกินกับข้าวที่แม่กูทำ" นนนี่หัวเราะกลบเกลื่อน แต่แววตากลับฉายความกังวลออกมาอย่างเห็นได้ชัด นนนี่ไม่ได้กังวลเรื่องภพมาอยู่ด้วยแต่นนนี่กลับกังวลว่าภพจะอยู่ในสถานที่แบบนี้ไม่ได้มากกว่า ชีวิตใหม่ของภพเริ่มต้นขึ้น ภพช่วยแม่ของนนนี่เก็บร้าน ล้างจาน และทำทุกอย่างที่พอจะทำได้เพื่อแลกกับข้าวสามมื้อและที่ซุกหัวนอน แต่ด้วยความหยิ่งในศักดิ์ศรีที่มีอยู่เต็มอก ภพเลือกที่จะปฏิเสธที่จะรับเงินจากแม่ของนนนี่ทุกครั้ง ทำให้เขากลายเป็นคนไม่มีเงินติดตัวแม้แต่บาทเดียว

เวลาผ่านไปเกือบเดือน ความเกรงใจเริ่มกัดกินหัวใจของภพรู้สึกว่าตัวเองเป็นภาระ แม้ว่านนนี่และแม่จะไม่เคยแสดงท่าทีรังเกียจเลยก็ตาม คืนหนึ่งขณะที่ทุกคนหลับแล้ว ภพตัดสินใจเขียนจดหมายสั้นๆ วางไว้ข้างหมอนของนนนี่ ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง ก่อนจะสะพายกระเป๋าแล้วเดินหายไปในความมืดอีกครั้ง ชีวิตอิสระที่แท้จริงได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว และมันโหดร้ายกว่าที่ภพจินตนาการไว้มาก จากคุณชายในคฤหาสน์กลายเป็นคนเร่ร่อนในทันที งานแรกที่ภพทำคือการรับจ้างเข็นผักในตลาดสดที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านของนนนี่นัก เขาได้ค่าจ้างเป็นรายวัน พอประทังชีวิตให้มีชีวิตรอดไปเป็นวันๆไป และเลือกที่จะนอนที่แผงผักของเจ๊สมรแม่ค้าใจดีที่เอ็นดูในความขยันของภพ

ครึ่งปีผ่านไปอย่างรวดเร็ว

แสงแดดและลมฝนได้เปลี่ยนเด็กหนุ่มผิวขาวละเอียดให้กลายเป็นชายหนุ่มผิวกร้านแดด ร่างกายที่เคยสะอาดสะอ้านกลับบึกบึนเต็มไปด้วยมัดกล้ามจากการทำงานหนักทุกวัน ศักดิ์ศรีที่เคยแบกไว้จนหนักอึ้งได้สูญสลายไปแล้วภพกลายเป็นคนง่ายๆ กินง่าย อยู่ง่าย อะไรก็ได้ ขอแค่ได้มีชีวิตรอดไปอีกหนึ่งวัน ตอนนี้ภพได้รู้ซึ้งแล้วว่าศักดิ์ศรีมันกินไม่ได้ และความเย่อหยิ่งก็ไม่เคยทำให้ท้องอิ่ม

เช้าวันหยุดสุดสัปดาห์วันหนึ่ง ขณะที่ภพกำลังเร่งเข็นรถผักหลบหลีกผู้คนที่เดินขวักไขว่ในตลาด เสียงแหลมๆ ของหญิงสาวคนหนึ่งก็ดังขึ้นจนทุกคนต้องหันไปมองเป็นทางเดียวกัน

"นี่ยาย เดินยังไงไม่ดูตาม้าตาเรือเลยไงเสื้อผ้าสวยๆ ราคาแพงของฉันเปื้อนหมดแล้วเห็นไหม ดูจากสภาพแล้วยายไม่น่าจะมีเงินมาชดใช้ค่าชุดของฉันนะ" ภพหันไปตามเสียงก็เห็นเด็กสาวหน้าตาสวยมากจัดว่าเหมือนเทพธิดาลงมาจุติเลยก็ว่าได้ แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าแบรนด์เนมตั้งแต่หัวจรดเท้า กำลังยืนชี้หน้าด่าคุณยายแก่ๆ คนหนึ่งที่ทำน้ำเต้าหู้หกใส่กระโปรงของผู้หญิงคนนั้น ส่วนข้างๆ มีหญิงวัยกลางคนท่าทางเหมือนคนรับใช้ยืนถือตะกร้าทำหน้าไม่ถูก

"ก็หนูเดินมาชนยายเองนะจ๊ะ ยายไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย" คุณยายพยายามอธิบายออกมาตามความเป็นจริง

"จะมาโทษฉันได้ยังไง ก็ทางมันแคบ ยายก็ควรจะหลบให้ฉันสิรู้ไหมว่ากระโปรงตัวนี้ราคาเท่าไหร่จนๆ แบบยายเหรอจะมีเงินมาจ่ายฉันฮ๊ะ อารมณ์เสียฉิบหายเลยแมร่ง" คำพูดที่เต็มไปด้วยการดูถูกและไม่เห็นหัวใครทำให้เลือดในกายของภพเดือดพล่าน ภพเข็นรถผักเข้าไปจอดขวางทันที

"ทางมันไม่ได้แคบหรอกครับคุณหนู แต่เป็นใจของคุณหนูเองนั่นแหละที่มันคับแคบไม่มีความเมตตากรุณาให้ใครทั้งนั้น นี้ถ้าคุณหนูเดินไปเหยียบหางหมาแล้วมันกัดคุณหนูก็คงจะโทษหมาสินะครับว่าหมามันนิสัยไม่ดี" หญิงสาวคนนั้นหันขวับมามองภพด้วยสายตาเอาเรื่อง

"แกเป็นใคร ไอ้กรรมกรเข็นผัก แกกล้าดียังไงมายุ่งเรื่องของฉันดูจากสาระรูปแกแล้วแกไม่ควรมายุ่งเรื่องของคนอื่นนะ"

"ผมก็เป็นคนที่เดินอยู่บนทางสาธารณะเหมือนคุณยายนี่แหละครับ แต่ต่างกันตรงที่ผมรู้จักคำว่ามารยาทและการให้เกียรติคนอื่นอีกอย่างยายเขาก็แก่อาจจะอายุพอๆ กับยายคุณหรือย่าคุณหนูเลยนะครับมีมารยาทหน่อยสิครับ" ภพสวนกลับด้วยน้ำเสียงเรียบแต่บาดลึกๆ ไปสุดขั้วหัวใจของหญิงสาวคนนั้น

"นี่แกกล้าด่าฉันเหรอ พี่ดา จัดการมันสิ จัดการมันเลยจะปล่อยให้มันมายืนด่าฉันแบบนี้เหรอ ห๊ะ" หญิงสาวคนนั้นหันไปสั่งคนรับใช้

"เอ่อ คือว่า เอ่อ คุณหนูคะ อย่ามีเรื่องเลยค่ะเชื่อดาเถอะนะคะ" สาวใช้ที่ชื่อดาพูดออกมาพร้อมกับมองไปที่หน้าของหญิงสาวคนนั้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ

"กรี๊ดดด แค่นี้เองก็ทำไม่ได้งั้นเหรอ ไม่ได้เรื่อง งั้นฉันจัดการเอง" หญิงสาวคนนั้นปรี่เข้ามาจะตบหน้าภพ แต่ภพกลับคว้าข้อมือของหญิงสาวคนนั้นไว้ได้ทัน ภาพของคุณหนูเอาแต่ใจที่กำลังกรีดร้องโวยวายซ้อนทับกับภาพของตัวภพเองในอดีต คนที่ไม่เคยเห็นหัวใคร ไม่ง้อใคร เอาแต่ใจตัวเอง แต่มีสิ่งหนึ่งที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง นั่นคือภพไม่เคยดูถูกคนอื่นเหมือนผู้หญิงคนนี้

"ปล่อยฉันนะ ไอ้บ้า ไอ้คนสกปรก ปล่อยดิว่ะ" ผู้หญิงคนนั้นตะโกนใส่หน้าของภพทันที ภพยอมทำตามอย่างว่าง่าย คือภพปล่อยมือผู้หญิงคนนั้นออกแล้วถอยหลังหนึ่งก้าว

ภพปล่อยมือหญิงสาวออกอย่างไม่ไยดี แรงสะบัดทำให้หลินเสียหลักจนเกือบเซถลาไปโดนแผงผักข้างๆ เธอหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธและอับอาย สายตาจ้องมองมาที่ภพเหมือนอยากจะฉีกร่างของไอ้กรรมกรคนนี้ออกเป็นชิ้นๆ

"ผมไม่ทำอะไรผู้หญิงหรอกครับ แต่ผมอยากให้คุณหนูจำไว้อย่างหนึ่งที่ที่คุณยืนอยู่มันไม่ใช่ศูนย์กลางของจักรวาล ฉะนั้นอย่าไปทำตัวไร้มารยาทแบบนี้ที่ไหนอีกนะครับ มันดูต่ำกว่าคนที่คุณกำลังด่าเขาอยู่เสียอีก" ภพทิ้งท้ายด้วยคำพูดที่เชือดเฉือนที่สุดเท่าที่คนอย่างหลินเคยได้ยินมาก่อนจะหมุนตัวเดินเข็นรถผักจากไปท่ามกลางเสียงปรบมือชื่นชมเบาๆ ของแม่ค้าพ่อค้าแถวนั้น ทิ้งให้หลินยืนแผดเสียงกรีดร้องด้วยความคลุ้มคลั่งอยู่กลางตลาดสด โดยมีดาสาวใช้พยายามเข้าไปดึงแขนอ้อนวอนให้หลินกลับขึ้นรถ

แต่ในใจของภพความคิดบางอย่างกลับตื่นตัวขึ้น

เขามองตามร่างระหงที่เดินกระทืบเท้าสะบัดก้นขึ้นรถเบนซ์สีดำมันปลาบที่จอดรออยู่หน้าตลาด ภพจำตราสัญลักษณ์ที่ติดอยู่ตรงกระจกหลังรถคันนั้นได้ดี มันคือสัญลักษณ์ของบริษัทศิริวัฒนาอสังหาเป็นธุรกิจที่พ่อของภพเคยพูดถึงบ่อยๆ ว่าเป็นพวกหน้าใหญ่ใจแคบ

(โลกมันกลมกว่าที่คิดนะคุณหนูหลิน) ภพพึมพำในลำคอ สายตาที่เคยเรียบเฉยกลับกลายเป็นวาวโรจน์ด้วยแผนการบางอย่างที่ซึมซับมาจากสัญชาตญาณทายาทธุรกิจที่ยังหลงเหลืออยู่ในตัว ภพรีบจอดรถเข็นผักไว้ที่แผงเจ๊สมร ก่อนจะล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบเงินก้อนสุดท้ายที่กะจะเก็บไว้ซื้อข้าวเย็นออกมา แบงก์ยี่สิบที่ยับยู่ยี่หนึ่งใบภพตัดสินใจวิ่งหน้าตั้งไปหาวินมอเตอร์ไซค์หน้าตลาดทันที

"พี่ ตามรถเบนซ์คันสีดำนั่นไปที ผมมีให้พี่แค่นี้ช่วยผมหน่อยพี่ เรื่องนี้คอขาดบาดตาย" ภพยื่นแบงก์ยี่สิบใบนั้นให้ด้วยมือที่สั่นน้อยๆ แต่แววตามุ่งมั่น พี่วินมองหน้าหนุ่มเข็นผักที่เนื้อตัวมอมแมมแต่แววตากลับดูมีอำนาจอย่างประหลาด ก่อนจะถอนหายใจแล้วตบเบาะรถเบา

"เออๆ ขึ้นมายี่สิบก็ยี่สิบว่ะ เห็นว่ามึงกล้าด่าคุณหนูนั่นแทนพวกกูหรอกนะ" มอเตอร์ไซค์รับจ้างบิดคันเร่งแซงซ้ายปาดขวาตามรถหรูไปจนถึงย่านหมู่บ้านจัดสรรระดับพรีเมียม รถเบนซ์เลี้ยวเข้าไปในคฤหาสน์หลังใหญ่โตมโหฬารที่มีชื่อสลักไว้ว่า คฤหาสน์ศิริวัฒนา ภพลงจากรถมอเตอร์ไซค์ที่หน้าหมู่บ้าน เขามองผ่านรั้วอัลลอยด์ดัดลายวิจิตรเข้าไป เห็นป้ายเล็กๆ ที่ติดอยู่ตรงป้อมยามหน้าบ้านว่า รับสมัครคนดูแลสุนัขพาร์ทไทม์ (ด่วนมาก) ภพยกยิ้มที่มุมปากออกมามันเป็นรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมแบบที่พ่อเขาเคยทำเวลาจะปิดดีลใหญ่ๆ

"ศักดิ์ศรีมันกินไม่ได้ก็จริง แต่ถ้ากูใช้มันให้เป็นที่เหยียบเพื่อกลับขึ้นไปที่เดิมมันก็น่าสน" ภพพูดกับตัวเองเบาๆ ภพมองดูมือที่หยาบกร้านของตัวเองจากการเข็นผักมาครึ่งปี

"แล้วเจอกันนะครับ คุณหนูหลิน" ภพหันหลังกลับเดินออกจากหน้าหมู่บ้านด้วยท่าทางที่เปลี่ยนไป จากคนที่เคยเดินก้มหน้ายอมรับชะตากรรม กลายเป็นชายหนุ่มที่มีเป้าหมายชัดเจน เขาต้องการที่ซุกหัวนอนที่มั่นคงกว่าแผงผักอันหนาวเหน็บแห่งนั้น