All Chapters of ดั่งดวงใจในเงามืด: Chapter 11 - Chapter 20

 สวนสิริวัฒนาไม่ใช่แค่ร้านค้าออนไลน์เล็กๆอีกต่อไปแล้วมันกลายเป็นแบรนด์ที่แข็งแกร่งและมีฐานลูกค้าที่เหนียวแน่น ภพมองเห็นโอกาสที่จะขยายธุรกิจให้ใหญ่ขึ้นไปอีกระดับ"เราจะเปิดหน้าร้าน" ภพประกาศในที่ประชุม"หา เปิดหน้าร้านเหรอจะไหวเหรอภพค่าเช่าที่ ค่าตกแต่ง ค่าจ้างพนักงานอีก" นนนี่ท้วง"ไหวสิ เราจะไม่เปิดเป็นร้านขายของธรรมดาแต่เราจะเปิดเป็น 'คาเฟ่' คาเฟ่สวนผลไม้ เราจะใช้ผลิตภัณฑ์ของเราเองทำเป็นเครื่องดื่ม เค้ก และของหวาน ลูกค้าจะได้มาลองชิมสินค้าของเราก่อนตัดสินใจซื้อกลับบ้าน และยังเป็นการสร้างแบรนด์ให้ดูพรีเมียมมากขึ้นด้วย" ภพชี้ไปที่แผนผังบนหน้าจอ ท่านเดชตบเข่าฉาด "เป็นความคิดที่ดีมาก พ่อมีที่ดินแปลงเล็กๆอยู่ใจกลางเมืองพอดีเป็นมรดกชิ้นสุดท้ายที่ไม่ถูกยึด เราเอามาใช้ได้เลย"    โครงการคาเฟ่ในฝันจึงเ

   หลังจากพ่อของภพพ้นขีดอันตรายและย้ายไปพักฟื้นที่ห้องพิเศษ ภพก็ทุ่มเทสมาธิทั้งหมดกลับมาที่การเปิดคาเฟ่ Sirawattana Garden & Eatery อีกครั้ง เขารู้ดีว่านี่คือก้าวที่สำคัญที่สุดที่จะยกระดับแบรนด์ของพวกเขา   วันเปิดร้านมาถึงในที่สุด คาเฟ่ถูกตกแต่งในสไตล์โรงเรือนกระจกที่โปร่งสบาย รายล้อมไปด้วยต้นไม้นานาพรรณ ให้ความรู้สึกเหมือนนั่งอยู่ในสวนจริงๆ ชั้นวางของเต็มไปด้วยผลิตภัณฑ์แปรรูปในแพ็คเกจจิ้งที่สวยงาม ส่วนตู้เค้กก็เรียงรายไปด้วยขนมหน้าตาน่ารับประทานที่หลินเป็นคนสร้างสรรค์ขึ้นมาเองสื่อมวลชนและเหล่าบล็อกเกอร์สายอาหารที่ภพเชิญไว้มาร่วมงานกันอย่างคับคั่ง"ผมขอต้อนรับทุกท่านเข้าสู่ Sirawattana Garden & Eatery ครับ" ภพกล่าวเปิดงานบนเวทีเล็กๆ "ที่นี่ไม่ใช่แค่คาเฟ่ แต่คือบ้านของเรา คือหัวใจของชาวสวน และคือบทพิสูจน์ว่าสินค้าเกษตรของไทยก็สามารถสร้างแบรนด์ให้พรีเมียมได้" หลินยืนมองภพอยู่ข้า

  เช้าวันเปิดร้านที่ควรจะสดใสกลับถูกปกคลุมด้วยบรรยากาศอึมครึมอย่างรวดเร็ว เมื่อรถยุโรปสีดำสนิทขบวนหนึ่งแล่นมาจอดเทียบหน้าคาเฟ่ Sirawattana Garden & Eatery บดบังทัศนียภาพอันงดงามของสวนผลไม้จำลองที่ทุกคนเพิ่งช่วยกันสร้างเสร็จ ประตูรถถูกเปิดออกโดยชายชุดสูทสีเข้มที่ดูแข็งกร้าว ก่อนที่ชายวัยกลางคนท่าทางภูมิฐาน ทนายความคนสนิทของพ่อภพ จะก้าวลงมาพร้อมกับพวงมาลัยดอกไม้ขนาดใหญ่ที่ดูหรูหราแต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนพวงหรีดมากกว่าคำยินดี ภพเดินออกมายืนที่หน้าประตูร้าน แววตาคมกริบเย็นเยียบลงในทันที ขณะที่หลินและนนนี่ก้าวมาขนาบข้างด้วยท่าทีระแวดระวัง"ยินดีด้วยนะคุณภพ ไม่น่าเชื่อเลยว่าคนสวนอย่างคุณ จะเนรมิตโกดังเก่าๆให้กลายเป็นวิมานในอากาศได้ขนาดนี้" ทนายความเอ่ยพร้อมรอยยิ้มหยันพลางยื่นมาลัยดอกไม้มาให้ ภพรับมาลัยนั้นไว้ด้วยมือเดียว ก่อนจะวางมันลงบนถังขยะข้างประตูอย่างไม่ใยดี "ขอบคุณสำหรับดอกไม้ แต่ถ้าจะมาเพื่อแค่นี้เชิญกลับไปได้เลย ผมมีลูกค้าที่จริงใจรออยู่อีกม

   บรรยากาศยามบ่ายที่คาเฟ่ Sirawattana Garden & Eatery อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของเมล็ดกาแฟคั่วใหม่และกลิ่นพายมะม่วงอบสดๆจากเตา ลูกค้าหมุนเวียนเข้ามาไม่ขาดสายจนโต๊ะไม้ทำมือแทบไม่มีที่ว่าง เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังกรุ๊งกริ๊งสลับกับเสียงพูดคุยอย่างมีความสุข ท่านเดชในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนดูคล่องแคล่ว กำลังช่วยนนนี่ยกถาดเครื่องดื่มไปเสิร์ฟลูกค้าอย่างอารมณ์ดี อดีตนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์หมื่นล้านในวันนี้กลับมีความสุขกับการได้เห็นรอยยิ้มของผู้คนมากกว่าตัวเลขในบัญชี แต่สิ่งที่ทำให้ท่านต้องหยุดชะงักและลอบยิ้มออกมา คือภาพที่ปรากฏอยู่ตรงเคาน์เตอร์บาร์"คุณหนู เลอะหมดแล้วครับ" ภพเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ฟังดูอาทรเกินกว่าจะเป็นแค่คนงาน  ภพขยับเข้าไปใกล้หลินที่กำลังขะมักเขม้นกับการบีบวิปครีมลงบนหน้าเค้กจนปลายจมูกรั้นๆ ของหลินที่เปื้อนสีขาวนวล"ไหน ตรงไหน" หลินถามพลางพยายามจะเอาหลังมือเช็ด แต่ภพกลับไวกว่า ภพเอื้อมมือไปคว้าทิชชูสะอาดแล้วบรรจงเช็ดคราบวิปครีมออ

   ความรู้สึกของภพในตอนนี้ เหมือนถูกผลักให้ตกลงไปในเหวที่มองไม่เห็นก้นบ่อ และคนที่ผลักเขาก็คือคนที่เขาเคยสาบานว่าจะกอดคอกันขึ้นไปสู่จุดสูงสุด มันเป็นความรู้สึก "เคว้งคว้าง" ที่รุนแรงกว่าตอนที่เขาถูกพ่อไล่ออกจากบ้านหลายเท่าพนั่งนิ่งอยู่ในห้องทำงานที่มืดสลัว แสงไฟจากตึกสูงข้างนอกส่องเข้ามาเห็นเงาของเขาที่ดูโดดเดี่ยวเกินกว่าจะบรรยาย เขาหยิบนาฬิกาข้อมือราคาถูกที่เคยซื้อใส่เล่นกับนนนี่สมัยเริ่มตั้งตัวขึ้นมาดู... นาฬิกาเรือนนี้มันยังเดินอยู่ แต่ "เวลา" ของความเป็นเพื่อนมันหยุดลงแล้ว“มึงทำแบบนี้ได้ยังไงวะนนนี่” ภพพึมพำกับความเงียบ เสียงของภพสั่นพร่าเกินกว่าจะควบคุมได้ มันไม่ใช่แค่ความโกรธที่บริษัทกำลังจะสั่นคลอน แต่มันคือ ความเจ็บปวดที่เกิดจากการถูกทำลายโลกใบที่ปลอดภัยที่สุดลงกับมือ ภพเคยคิดว่าโลกธุรกิจคือสนามรบที่ทุกคนพร้อมจะหักหลังกัน แต่ตัวของภพเองกลับเชื่อมั่นมาตลอดว่านนนี่คือเขตปลอดกระสุนคือพื้นที่เดียวที่เขาไม่ต้องสวมหน้ากาก ไม่ต้องร