สงครามประสาทในคฤหาสน์

ภพได้ที่พักเป็นห้องเล็กๆ ที่อยู่ท้ายสวนรวมกับคนงานคนอื่นๆ แต่นั่นก็ถือว่าเป็นสวรรค์เมื่อเทียบกับการนอนบนแผงผักในตลาดภพเริ่มงานในตำแหน่งคนสวนและคนดูแลสุนัขพันธุ์โกลเดนรีทรีฟเวอร์สองตัวที่ชื่อเจ้าทองหยิบกับ เจ้าทองหยอด ภพเป็นคนงานที่มีความรับผิดชอบสูงอย่างไม่น่าเชื่อ

อีกทั้งยังตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเพื่อมารดน้ำต้นไม้ ตัดหญ้า

ตัดแต่งกิ่งไม้ที่เหี่ยวเฉาแล้วยังต้องทำความสะอาดกรงของทองหยิบทองหยอดจนเอี่ยมอ่องเหมือนกับว่าไม่เคยใช้งานมาก่อนเลย พาพวกมันไปวิ่งเล่น

และดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างดีเปรียบเสมือนเป็นของรักของหวงที่ภพหวงมากๆๆ จนภพเองกลายเป็นขวัญใจของสุนัขทั้งสองและคนงานคนอื่นๆ ในเวลาอันรวดเร็ว ความขยันขันแข็งและอัธยาศัยดีของภพอยู่ในสายตาของท่านเดชตลอดเวลา

ท่านเดชรู้สึกเอ็นดูและพอใจในการตัดสินใจของตัวเองที่รับภพเข้ามาทำงาน แต่สำหรับหลินแล้ว ทุกการกระทำของภพคือการเสแสร้งที่น่ารังเกียจ

เธอคอยหาเรื่องแกล้งและหาเรื่องต่อว่าภพอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันโดยที่ไม่มีทีท่าว่าจดละหรือเลิกก่อกวนภพได้เลยมีแต่จ้องจะหาเรื่องอยู่ตลอดเวลา

"นี่นาย ทำไมเสียงเครื่องตัดหญ้าเสียงดังน่ารำคาญจริง ฉันจะหลับจะนอนเสียงดังอยู่ได้" หลินตะโกนจากหน้าต่างห้องนอนของตัวเองในตอนสายของวันหยุด ภพที่กำลังเหงื่อท่วมตัวหยุดเครื่องตัดหญ้าแล้วเงยหน้าขึ้นไปตะโกนตอบ

"ขอประทานโทษครับคุณหนู แต่ถ้าผมไม่ตัดตอนนี้ หญ้ามันจะยาวจนงูมันอาจจะมานอนเล่นในห้องนอนคุณหนูได้นะครับ"

ภพตะโกนกลับไปอย่างนอบน้อม

"นี้แก แกแช่งฉันเหรอ" หลินแผดเสียงดังลงมาจากหน้าต่างห้องนอนของตัวเอง

"เปล่าครับ ผมแค่เป็นห่วง ผมอุตส่าห์หวังดีนะครับคุณหนู" ภพยิ้มกวนๆ

แล้วติดเครื่องตัดหญ้าทำงานต่อ ปล่อยให้หลินกรี๊ดๆ อยู่บนห้อง

วันต่อมาทุกครั้ง

ที่ภพกำลังให้อาหารทองหยิบทองหยอด หลินก็เดินเข้ามาพร้อมกับพี่ดาเพื่อมาก่อกวนทุกครั้ง

ไม่มีครั้งไหนเลยที่หลินคิดจะปล่อยผ่านเมื่อเดินไปเจอหรือเห็นภาพ

"นายภพ

เมื่อวานฉันเห็นนะว่านายแอบเอาเนื้อสันในราคาแพงของฉันที่อยู่ในตู้เย็นไปให้ไอ้หมาสองตัวนี้กิน"

หลินเดินเข้ามาหาภพแล้วพูดขึ้น ภพหันมามองหน้าคุณหนูที่เอาแต่ใจด้วยสีหน้าเรียบๆ

"เนื้อสันในที่คุณหนูพูดถึง

คือเศษเนื้อที่ติดกระดูกซึ่งป้าแม่ครัวกำลังจะเอาไปทิ้งแล้วนะเหรอครับผมแค่ขอป้าเขามาคลุกข้าวให้ทองหยิบทองหยอดเฉยๆ นะครับ" ภพตอบออกมาด้วยน้ำเสียงที่ปรกติ

"อย่ามาเถียง ฉันเห็นกับตา" หลินยังคงยืนกรานกับคำแรกที่พูดออกไป

"ถ้าอย่างนั้น

คุณหนูลองถามป้าแม่ครัวดูได้เลยครับ

หรือจะให้ผมผ่าท้องทองหยิบทองหยอดพิสูจน์ให้ดูตอนนี้เลยก็ได้นะครับ

ผมยินดีที่จะทำครับ" ภพพูดด้วยสีหน้าจริงจัง หลินถึงกับพูดไม่ออก

ได้แต่ชี้หน้าภพอย่างเจ็บใจ

"ฝากไว้ก่อนเถอะแก

มันไม่จบแค่นี้หรอก" หลินพูดจบแล้วก็สะบัดหน้าเดินหนีไปพร้อมกับพี่ดาที่แอบกลั้นขำให้กับการปะทะคารมแบบนี้เกิดขึ้นเป็นประจำ

แต่ภพก็เลือกที่จะตอบโต้แบบกวนๆ แต่ไม่ก้าวร้าวเสมอ ภพไม่เคยแสดงอาการโกรธหรือหงุดหงิดให้เธอเห็นแม้แต่ครั้งเดียว

ซึ่งนั่นยิ่งทำให้หลินหงุดหงิดมากขึ้นไปอีก แต่ทุกครั้งที่เจอท่านเดช

ภพจะกลายเป็นคนละคน ภพมีมารยาท อ่อนน้อมถ่อมตน

และพูดจาฉะฉานมีความคิด จนท่านเดชยิ่งเอ็นดูภพมากขึ้นไปอีก ยิ่งนับวันยิ่งเอ็นดู รักใคร่ภพมากขึ้นทุกวัน

"ภพ มานั่งคุยกับลุงหน่อยสิ"

เย็นวันหนึ่งท่านเดชเรียกภพขณะที่ภพกำลังจะกลับเข้าที่พัก

"ครับท่าน" ภพรับคำแล้วเดินเข้าไปหาท่านเดชด้วยท่าทางอ่อนน้อมถ่อมตนเช่นเดิม

"ทำงานที่นี่เป็นยังไงบ้าง

เหนื่อยไหมมีปัญหาอะไรทำให้อึดอัดหรือเปล่า" ท่านเดชเริ่มต้นประเด็นถามขึ้น

"ไม่เหนื่อยเลยครับท่าน

สนุกดีครับ ได้อยู่กับต้นไม้กับน้องหมา" ภพตอบออกมา

"แล้ว เรื่องหนูหลินลูกสาวที่แสนจะดื้อดึงของฉันละ ฉันต้องขอโทษแทนลูกสาวของฉันด้วยนะ เขาถูกเลี้ยงมาแบบตามใจจนเคยตัว"

ท่านเดชพูดออกมา ภพยิ้มบางๆ

"ไม่เป็นไรเลยครับท่านผมเข้าใจครับ

คุณหนูหลินเธอก็เหมือนดอกกุหลาบสวยๆ นั่นแหละครับท่าน

ถึงจะมีหนามแหลมคมไปบ้างแต่เนื้อแท้ก็ยังมีความงดงามซ่อนอยู่" คำเปรียบเทียบของภพทำให้ท่านเดชหัวเราะออกมาเบาๆ

"เธอช่างพูดจริงๆ นะเอาล่ะฉันตัดสินใจแล้วว่าจะจ้างเธอเป็นพนักงานประจำของที่นี่

เงินเดือนฉันจะให้เท่ากับพนักงานออฟฟิศเลยเป็นไง เธอพอใจไหมเรื่องเงินเดือนต่อรองได้อีกนะถ้าเธอไม่พอใจ" ท่านเดชพูดขึ้น ภพเบิกตากว้างออกมาด้วยความตกใจ

"จริงเหรอครับท่าน

ขอบพระคุณมากครับ ขอบพระคุณมากจริงๆ นะครับแค่นี้ผมว่ามันก็มากเกินพอแล้วครับ" ภพยกมือไหว้ท่านเดชด้วยความซาบซึ้งใจอย่างแท้จริง ข่าวนี้แพร่สะพัดไปทั่วบ้านอย่างรวดเร็ว

และแน่นอนว่ามันเข้าหูของหลินไม่พอหลินยังปรี่เข้ามาหาภพที่กำลังนั่งขัดรองเท้าให้ท่านเดชอยู่หน้าบ้านพัก

"นี่แก ใช้มารยาอะไรไปอ่อยคุณพ่อฉันน่ะ แกถึงได้ขึ้นเงินเดือนเร็วขนาดนี้" หลินถามออกมาเสียงดัง ภพเงยหน้าขึ้นมองหลินนัยน์ตาของภพวูบไหวไปชั่วครู่ ก่อนจะกลับมาเป็นประกายขี้เล่นเหมือนเดิม

"ผมก็แค่ทำในสิ่งที่คนสวนธรรมดาๆ

คนหนึ่งควรจะทำน่ะครับคุณหนู แต่ถ้าคุณหนูอยากรู้เคล็ดลับจริงๆ ล่ะก็ลองเปลี่ยนจากเสียงกรี๊ดๆ มาเป็นคำพูดเพราะๆ กับคุณพ่อท่านดูสิครับ ไม่แน่นะครับท่านอาจจะซื้อรถสปอร์ตคันใหม่ให้คุณหนูก็ได้" ภพพูดจบก็ก้มหน้าขัดรองเท้าต่อทำเหมือนกับว่าตัวของหลินเองไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้ปล่อยให้หลินยืนกำหมัดแน่นด้วยความโกรธที่ทำอะไรเขาไม่ได้เลยแม้แต่น้อยแต่ในใจลึกๆ หลินกลับรู้สึกแปลกๆ ทำไมแววตาของภพเมื่อกี้ ถึงได้ดูเศร้าสร้อยและอ้างว้างอย่างน่าประหลาด

ภพยังคงก้มหน้าขัดรองเท้าหนังราคาแพงด้วยความประณีต แรงกดจากปลายนิ้วที่สัมผัสเนื้อหนังสะท้อนถึงความอัดอั้นที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ข้างใน หลินที่ยืนหัวเสียอยู่ตรงนั้นก้มมองแผ่นหลังกว้างของภพด้วยความรู้สึกหน่วงๆ ในใจอย่างบอกไม่ถูก แววตาที่ตัวเองเห็นเมื่อครู่มันไม่ใช่แววตาของคนใช้ แต่มันเหมือนแววตาของคนที่เคยมีทุกอย่างแล้วต้องสูญเสียมันไปในพริบตา

"นี่ ฉันยังพูดไม่จบนะนายภพ" หลินแหวใส่เพื่อทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด ภพวางแปรงขัดรองเท้าลงช้าๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมาสบตาหลินอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีแววตากวนประสาท มีเพียงความนิ่งสงบจนหลินรู้สึกใจสั่น

"คุณหนูครับ คนเราเลือกเกิดไม่ได้แต่เลือกที่จะทำตัวให้มีค่าได้นะครับ วันนี้ผมอาจจะเป็นแค่คนสวนที่ขัดรองเท้าให้พ่อคุณ แต่วันหนึ่งผมอาจจะเป็นคนที่มีประโยชน์กับคุณมากที่สุดก็ได้"

"เหอะ ฝันไปเถอะชาตินี้" หลินสะบัดหน้าพรืดเตรียมจะเดินจากไป แต่ฝีเท้าต้องชะงักเมื่อภพพูดประโยคทิ้งท้ายด้วยเสียงที่แผ่วเบาแต่คมกริบ

"ในสวนปลูกต้นรักเร่ไว้เยอะนะครับ น่าเสียดายที่มันสวยแต่ไม่มีกลิ่นหอม เหมือนคนบางคนที่สวยแต่หาความสุขใจไม่เจอ"

"แก" หลินหันขวับมาเตรียมจะด่าต่อ แต่ภพกลับลุกขึ้นถือรองเท้าเดินหายเข้าไปในบ้านเสียแล้ว ทิ้งให้หลินยืนกำหมัดและกระทืบเท้าด้วยความขัดใจที่เถียงไม่ทัน

ตกดึกคืนนั้น

บรรยากาศในคฤหาสน์สิริวัฒนาเงียบสงัด มีเพียงเสียงแมลงกลางคืนและลมที่พัดยอดไม้ไหว ภพแอบย่องออกมาจากที่พักท้ายสวน ภพพยายามทำตัวให้กลมกลืนกับความมืด สายตาคมกริบคอยสังเกตต้นดอกรักเร่ที่ตัวเองรู้ตำแหน่งดีจากการทำงานเป็นคนสวนมาหลายอาทิตย์

ในขณะเดียวกัน

ที่ห้องนอนชั้นสองหลินนั่งอยู่บนเตียงนุ่มๆ มือลูบขนเจ้าทองหยิบที่นอนหมอบอยู่ข้างกาย สายตาของหลินมองออกไปที่หน้าต่าง เห็นเงาตะคุ่มๆ อยู่แถวชายป่าท้ายสวน

"นั่นนายภพเหรอ ดึกป่านนี้ทำไมยังไม่หลับไม่นอน" " หลินพึมพำกับตัวเอง ความสงสัยเริ่มก่อตัวขึ้นในใจหลิน เธอรู้สึกว่านายคนสวนคนนี้มีความลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อยืดเก่าๆ และรอยยิ้มกวนประสาทนั้น เธอตัดสินใจลุกขึ้นหยิบเสื้อคลุมมาสวม ก้าวเท้าลงจากเตียงอย่างเงียบเชียบที่สุด

"ถ้าแกคิดจะทำเรื่องไม่ดีในบ้านฉัน...ฉันนี่แหละจะเป็นคนลากคอแกออกมาเอง นายภพ"