17 แผนการ

  ค่ำคืนนั้นบรรยากาศรอบคาเฟ่และโกดังของ สวนสิริวัฒนา เงียบสงัดจนผิดปกติแสงไฟจากสปอร์ตไลท์ที่ภพสั่งติดตั้งเพิ่มสาดส่องไปทั่วบริเวณ ภพไม่ได้นอนพักแต่กลับไปขลุกอยู่ในห้องควบคุมวงจรปิดตัวใหม่ที่ภพเองเพิ่งวางระบบ ป้องกันการเจาะข้อมูล ด้วยตัวเอง

"ไอ้ภพ มึงแน่ใจนะว่าพวกมันจะมา" นนนี่กระซิบถามพลางมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงความเคลื่อนไหวรอบนอก

"ระดับพ่อกู ท่านไม่ปล่อยให้กูเสวยสุขนานหรอก" ภพตอบเสียงเรียบ แววตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังกล้องตัวที่ 7 ที่ติดตั้งซ่อนไว้ตรงทางเข้าโกดังเก็บปุ๋ยออร์แกนิก

   ทันใดนั้น หน้าจอก็ปรากฏเงาร่างของชายชุดดำ 3-4 คนกำลังพยายามตัดรั้วลวดหนามและแทรกซึมเข้ามา แต่อีกด้านหนึ่งนนนี่ก็สังเกตเห็นรถบรรทุกเปล่าที่ไม่ได้ติดป้ายทะเบียนพยายามขับมาจอดขวางทางเข้าออกโกดังเพื่อกันไม่ให้รถส่งของออกไปได้ในตอนเช้า

"กะจะเผาโกดัง แล้วปิดทางส่งของกูพร้อมกันเลยสินะ" ภพแค่นหัวเราะ พร้อมกับหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมา 

"พี่วิน ชุด 1 จัดการตามแผน" พริบตาเดียว ไฟสปอร์ตไลท์นับสิบดวงที่เคยดับอยู่รอบโกดังก็สว่างจ้าขึ้นพร้อมเสียงไซเรนที่ดังสนั่น ไม่ใช่เสียงตำรวจแต่เป็นเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ภพดัดแปลงไว้ กลุ่มชายชุดดำชะงักกึก ทันใดนั้นกลุ่มอดีตกรรมกรตลาดที่ภพจ้างมาในฐานะ ฝ่ายรักษาความปลอดภัย ก็กรูกันออกมาปิดล้อมในระยะห่างที่พอเหมาะ ภพเดินออกไปเผชิญหน้าในชุดเสื้อยืดสีดำ กางเกงยีนส์เก่าๆแต่รัศมีในตัวของภพกลับข่มขวัญผู้มาเยือนได้อย่างประหลาด

"กลับไปบอกคนที่ส่งพวกแกมา ว่าระบบรักษาความปลอดภัยที่นี่ ผมเป็นคนเขียนเองกับมือ ถ้าจะส่งคนมาเล่นงานผม ให้ส่งคนที่มีสมองมากกว่านี้หน่อย" ภพเดินเข้าไปหาหัวหน้ากลุ่มชายชุดดำที่ถูกรวบตัวไว้ได้ 

"แก แกคิดว่าแค่นี้จะหยุดฟรุ๊ตเอ็มไพร์ได้เหรอไอ้เด็กปากดี" ชายคนนั้นถ่มน้ำลายลงพื้น 

"ท่านประธานแค่สั่งสั่งสอน ถ้าแกยังไม่หยุด พรุ่งนี้หุ้นบริษัทแกจะกลายเป็นกระดาษเช็ดก้น" ยอีกคนหนึ่งพูดขึ้น ภพโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูชายคนนั้น น้ำเสียงเย็นยะเยือกจนคนฟังขนลุกซู่ 

"กลับไปบอกท่านด้วย ว่าถ้าบริษัทผมกลายเป็นกระดาษเช็ดก้นผมก็จะเผาบริษัทท่านให้กลายเป็นเถ้าถ่านเหมือนกัน ผมไม่มีอะไรจะเสีย แต่ท่านมีทุกอย่างให้เสีย คิดดูเอาเองว่าใครจะพังก่อนกัน"  ในขณะที่สถานการณ์ภายนอกเริ่มคุมได้ แต่ข้างในระบบคอมพิวเตอร์กลับถูกโจมตี 

"ภพ มีคนพยายามจะแฮกเซิร์ฟเวอร์ออเดอร์ลูกค้าว่ะ" นนนี่ร้องลั่น ภพรีบวิ่งกลับเข้าไปในห้องควบคุม นิ้วเรียวยาวรัวบนคีย์บอร์ดเร็วจี๋ เหงื่อเม็ดเป้งผุดขึ้นบนหน้าผาก 

"ไอ้พวกนี้มันเล่นหลายทางจริงๆ" ภพจ้องหน้าจอที่ขึ้นแถบสีแดงเตือนการบุกรุก พลาดเพียงนิดเดียวฐานข้อมูลลูกค้าที่ภพสร้างมาเป็นปีจะพินาศ

"เอาคืนไปบ้างนะพ่อ" ภพกัดฟันกรอดพร้อมกับกดปุ่ม Enter ครั้งสุดท้ายส่งไวรัสสะท้อนกลับ(Reverse Virus) เข้าไปทำลายระบบต้นทางที่แฮกเข้ามาจนหน้าจอของฝั่งนั้นต้องจอดำสนิททั้งบริษัท

   สถานการณ์คลี่คลายลงในเวลาเกือบเช้าภพทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยความล้า หลินเดินเข้ามาในห้องพร้อมกาแฟร้อน หลินเห็นสภาพของภพที่ดูสะบักสะบอมทางอารมณ์แต่แววตาสมหวัง

"จัดการได้หมดแล้วใช่ไหมภพ" หลินถามด้วยความห่วงใย ภพรับกาแฟมาถือไว้พลางพยักหน้า

"เกือบแย่เหมือนกันครับคุณหนู พ่อผมท่านเล่นแรงกว่าที่คิดแต่ท่านคงลืมไปว่า ผมเป็นลูกท่าน ผมรู้ทางหนีทีไล่ของท่านดีที่สุด" ภพมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นรถบรรทุกของ กองทัพมดเริ่มเคลื่อนตัวออกไปส่งผลไม้ตามปกติ ภพได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่ากำแพงที่ภพสร้างขึ้นไม่ได้แข็งแกร่งด้วยคอนกรีต แต่มันแข็งแกร่งด้วยความรอบคอบและไหวพริบที่ถูกเคี่ยวมาจากความลำบาก

ณ ห้องทำงานชั้นสูงสุดของตึกฟรุ๊ตเอ็มไพร์ 

   บรรยากาศเย็นเยียบราวกับขั้วโลกทันทีที่รายงานความพ่ายแพ้ถูกส่งถึงมือประธานใหญ่ แจกันเซรามิกราคานับแสนก็ถูกกวาดตกแตกกระจายเต็มพื้นสลับกับเสียงคำรามด้วยความเดือดจัด

"ไอ้พวกขยะ เลี้ยงเสียข้าวสุก" พ่อของภพตวาดลั่นจนบอดี้การ์ดที่ยืนคุมหน้าประตูถึงกับสะดุ้ง "คนสี่ห้าคน กับคอมพิวเตอร์ระดับพระกาฬของบริษัท แต่กลับโดนไอ้เด็กที่ไม่มีกระทั่งออฟฟิศเป็นหลักแหล่งต้อนจนจนมุมเนี่ยนะ" หัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัยที่สภาพใบหน้าบวมช้ำจากการปะทะเมื่อคืน ยืนก้มหน้าตัวสั่น 

"ท่านครับ ระบบมันไม่ได้ธรรมดาอย่างที่คิดครับ มันเหมือนเขาดักทางเราไว้หมดทุกฝั่ง ทั้งคน ทั้งโค้ดโปรแกรม"

"มันดักทางแก หรือแกมันโง่กันแน่" พ่อของภพก้าวเข้าไปกระชากคอเสื้อลูกน้องคนสนิท แววตาตาแดงก่ำด้วยความโกรธและทิฐิที่ถูกหักหน้า 

"กูจ่ายเงินพวกแกเป็นล้านเพื่อไปจัดการคนสวนคนหนึ่ง แต่พวกแกกลับซมซานกลับมาเหมือนหมาโดนน้ำร้อนลวกแบบนี้เหรอ"

"ท่านครับ คุณภพฝากข้อความมาบอกท่านด้วยครับ" ลูกน้องคนนั้นพูดเสียงสั่นพร่า 

"เขาบอกว่า ถ้าท่านยังไม่หยุด เขาจะเผาบริษัทให้กลายเป็นเถ้าถ่านเหมือนกัน เพราะเขาไม่มีอะไรจะเสีย แต่ท่านมีทุกอย่าง" พริบตานั้น พ่อของภพชะงักไปครู่หนึ่ง มือที่ขยำคอเสื้อค่อยๆ คลายออก ความเงียบที่น่าอึดอัดเข้าปกคลุมห้องทำงานอยู่อึดใจใหญ่ก่อนที่ท่านประธานจะแค่นหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง

"เผาบริษัทกูงั้นเหรอ หึ ปากดีไม่เปลี่ยน" 

"ไสหัวไปให้หมด ไปรับเงินชดเชยแล้วอย่าให้กูเห็นหน้าพวกแกอีก ไอ้พวกทำงานไม่ได้เรื่อง" พ่อของภพสะบัดมือไล่ไอ้พวกทำงานพลาดออกไปพ้นสายตาเหมือนไล่แมลง 

   เมื่ออยู่ลำพัง พ่อของภพทิ้งตัวลงบนเก้าอี้หนังคอกพิทตัวใหญ่ท่านจ้องมองโลโก้ สวนสิริวัฒนา ในไอแพดที่ถูกแฮกจนจอดำไปเมื่อคืนความโกรธแค้นในตอนแรกเริ่มถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกประหลาด มันคือความรู้สึกสะใจลึกๆที่ลูกชายที่ท่านเคยตราหน้าว่าเอาดีไม่ได้กลับมีความอำมหิตและไหวพริบที่ถอดแบบมาจากท่านไม่มีผิดเพี้ยน

"แกคิดว่าแค่นี้จะหยุดกูได้เหรอภพ" ท่านประธานพึมพำกับความว่างเปล่าพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหา แหล่งทุนใหญ่ ในต่างประเทศ 

"ในเมื่อแผนสกปรกใช้ไม่ได้ผล กูก็จะใช้พลังของเงินทุนมหาศาลบดขยี้แกให้จมดิน มาดูกันว่า หัวใจ ที่แกภาคภูมิใจนักหนา มันจะทนแรงอัดของเงินหมื่นล้านได้สักกี่น้ำ" สงครามระหว่างพ่อลูกกำลังจะก้าวเข้าสู่ระดับที่รุนแรงกว่าเดิม เมื่อยักษ์ใหญ่ไม่ได้แค่ต้องการ สั่งสอน แต่กำลังจะ ล้างบาง ทุกอย่างที่เป็นอุปสรรคต่อความมั่งคั่งของตน