15 ความรู้สึกของหัวใจ

  หลินรีบก้มหน้าก้มตาคว้าผ้ากันเปื้อนแล้วจ้ำอ้าวเข้าไปในโซนครัวหลังร้านทันที ทิ้งให้ภพยืนมองตามด้วยรอยยิ้มกรุ่มกริ่ม ทันทีที่แผ่นหลังบางพ้นสายตาและประตูครัวปิดลง หลินก็ทิ้งตัวพิงขอบเคาน์เตอร์สแตนเลสที่เย็นเฉียบ พยายามปรับอัตราการเต้นของหัวใจที่รัวเป็นกลองรบให้กลับมาเป็นปกติ แต่พอยิ่งพยายามนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ สัมผัสอุ่นๆที่หน้าผากและความใกล้ชิดจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของภพก็ย้อนกลับมาฉายซ้ำในหัวเหมือนฟิล์มวนลูป

"บ้า บ้าที่สุดเลยนายภพ" หลินยกมือสองข้างขึ้นกุมแก้มที่ร้อนผ่าวของตัวเอง ผิวหน้าของหลินตอนนี้คงแดงยิ่งกว่าซอสมะเขือเทศในตู้เย็นเสียอีก หลินเริ่มหยิบชามผสมแป้งและวัตถุดิบออกมาเตรียมทำเค้กสำหรับวันพรุ่งนี้ด้วยท่าทางเก้ๆกังๆมือบางสั่นน้อยๆขณะหยิบเนยออกมาวาง

‘ทำไมหัวใจมันถึงได้เต้นแรงขนาดนี้นะ’ หลินคิดในใจพลางเผลอใช้ปลายนิ้วลูบหน้าผากตรงจุดที่ภพเพิ่งจะประทับจุมพิตลงมาแผ่วเบา ความรู้สึกนุ่มนวลนั้นยังคงติดตรึงอยู่ราวกับสลักลงไปในผิวเนื้อ ความรู้สึกของหลินตอนนี้มันก้าวข้ามความประทับใจในตัวผู้ช่วยหรือคนที่คอยช่วยตัวเองไปไกลแสนไกล หลินเริ่มมองข้ามภาพลักษณ์ภายนอกที่ดูดิบเถื่อนและขวางโลกของภพไปจนหมดสิ้น ตอนนี้ในสายตาของหลิน ภพคือผู้ชายที่แสนจะอบอุ่นและแข็งแกร่งที่สุดเท่าที่หลินเคยเจอมา ภพคือคนที่มองเห็นคุณค่าในตัวเธอในวันที่คนทั้งโลกหันหลังให้

"ยัยหลินเอ๊ย เธอชอบเขาเข้าแล้วจริงๆใช่ไหม" หลินพึมพำกับตัวเองเสียงเบาๆขณะนวดแป้ง "ชอบ ชอบนายกรรมกรปากเสียคนนั้นเข้าแล้วจริงๆสินะ" หลินก้มหน้ายิ้มกับชามแป้งอย่างห้ามไม่ได้ ความรู้สึกโหยหาที่อยากจะกลับไปยืนตรงจุดเมื่อครู่อีกครั้งมันรบกวนสมาธิหลินจนแทบทำขนมไม่ได้ หลินพยายามสะบัดหัวไล่ความเขินอายแต่รอยยิ้มกลับกว้างขึ้นเรื่อยๆ

"ถ้าภพรู้ว่าฉันใจสั่นขนาดนี้ นายนั้นต้องล้อฉันไปจนตายแน่ๆ แต่ทำไมนะทำไมรู้สึกว่าการถูกนายล้อมันก็น่ารักดีเหมือนกัน" เสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะรักอยู่กลางห้องครัวที่เงียบสงัด เป็นคำตอบที่ชัดเจนที่สุดว่าต่อจากนี้ไป พื้นที่ในดวงใจของคุณหนูสิริวัฒนาคงไม่มีที่ว่างให้ใครอีกแล้ว นอกจากผู้ชายที่ชื่อภพเพียงคนเดียวเท่านั้น

ฝั่งภพ

   ภพมองตามแผ่นหลังบางของหลินที่หายวับเข้าไปในครัว ก่อนจะค่อยๆ ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวเดิมอย่างคนหมดแรง มือหนายกขึ้นลูบหน้าตัวเองแรงๆหนึ่งทีเพื่อเรียกสติแต่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่พยายามปั้นให้ดูแข็งกร้าวกลับพังทลายกลายเป็นยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาว

"เกือบไปแล้วไหมล่ะ" ภพพึมพำกับความเงียบแววตาคมกริบที่เคยขวางโลกบัดนี้กลับสั่นระริก "ถ้าไอ้นนไม่ตะโกนขึ้นมา กูจะหยุดตัวเองไหวไหมว่ะ" ชายหนุ่มก้มมองมือตัวเองที่เพิ่งสัมผัสใบหน้าเนียนละเอียดของหลินมาหมาดๆ ความรู้สึกนุ่มนวลและกลิ่นหอมอ่อนๆ ยังคงอบอวลอยู่ที่ปลายจมูกภพหัวเราะออกมาเบาๆอย่างคนบ้าพลางพึมพำด่าตัวเอง

"ทำแบบนั้นลงไปได้ไงวะแมร่ง มือไวฉิบหายเลยไอ้ภพ" ภพสบถออกมาด้วยความเขินอายที่ปิดไม่มิดภพที่เคยเป็นคนปากแข็ง ไม่ยอมก้มหัวให้ใคร และตั้งใจไว้ตั้งแต่วันแรกว่าจะเข้ามาเพื่อ ดัดนิสัย ยัยคุณหนูขี้วีนคนนี้ให้เข็ดหลาบ แต่ดูเหมือนตอนนี้คนที่ เสียอาการ ที่สุดกลับกลายเป็นตัวของภพเองซะแล้ว

   ความรู้สึกที่เคยอยากเอาชนะ อยากเห็นยัยคุณหนูตกที่นั่งลำบากบัดนี้มันถูกกลืนกินด้วยความรู้สึกอยากปกป้อง อยากดูแล และอยากเห็นรอยยิ้มหวานๆนั่นเป็นของตัวเองเพียงคนเดียว

"ตลกฉิบหาย จากที่คิดจะมาสั่งสอนเขา กลับกลายเป็นว่ากูตกหลุมที่ขุดไว้เองซะงั้น" ภพเอามือยันคางพลางมองไปทางประตูครัว แววตาที่เคยเย็นชาเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนจนน่าใจหาย ภพเองจำได้ทุกรายละเอียด ท่าทางตื่นๆตอนที่ภพเข้าไปใกล้ กลิ่นฝนจางๆที่ติดอยู่บนตัวของหลิน และสายตาที่หลินมองภพเองเหมือนภพคือโลกทั้งใบของหลิน ความรู้สึกนี้มันรุนแรงกว่าตอนชนะประมูลธุรกิจหรืองานเทคโอเวอร์ไหนๆในโลกซะอีก

"หึ ปากดีไปเถอะไอ้ภพ สุดท้ายก็แพ้ทางยัยคุณหนูจนได้สินะ" ภพส่ายหน้ายิ้มๆพร้อมกับหัวใจที่พองโตจนคับอก 

"สงสัยงานนี้ ผมคงต้องยอมให้คุณหนูวีนใส่ไปตลอดชีวิตซะแล้วล่ะมั้ง" ภพนั่งอมยิ้มอยู่คนเดียวกลางร้านคาเฟ่ที่เงียบสงัด ความรู้สึกขวางโลกที่เคยแบกไว้จนหนักอึ้งบัดนี้เบาบางลงเหลือ เพียงความหวานละมุนที่ค่อยๆ ซึมลึกเข้าสู่หัวใจของอดีตกรรมกรปากแข็งคนนี้อย่างสมบูรณ์

อีกด้านของห้องครัว

   บรรยากาศภายในร้านช่วงค่ำดูเหมือนจะวุ่นวายอยู่แค่ที่โซนหน้าร้านและในครัว แต่ที่จริงแล้วยังมีสายตาคู่หนึ่งที่มองเห็นเหตุการณ์ น้ำจิ้มหัวใจ มาตั้งแต่วันต้นจนจบ ท่านเดชยืนกอดอกอมยิ้มอยู่ตรงมุมมืดของชั้นวางของ ท่านไม่ได้โกรธเคืองที่เห็นอดีตคนสวนกับลูกสาวทำท่าทางจะเกินเลยกัน แต่กลับรู้สึกเบาใจอย่างบอกไม่ถูกที่เห็นว่ามีคนอย่างภพคอยดูแลหัวใจของหลิน ท่านเดชค่อยๆ เดินเลี่ยงออกมาทางโซนเก็บของเพื่อไม่ให้เด็กสองคนนั้นเสียอาการไปมากกว่านี้ จนกระทั่งมาเจอนนนี่ที่กำลังก้มหน้าก้มตาจดสต็อกของอย่างขะมักเขม้น

"อ้าวท่าน มาได้ไงครับเนี่ยตกใจหมดเลย" นนนี่สะดุ้งจนปากกาเกือบหลุดมือเมื่อเห็นเจ้าของบ้านเดินเข้ามาหา

"อือ ฉันมาตั้งนานแล้วล่ะมาทันเห็นอะไรดีๆด้วย" ท่านเดชเอ่ยพร้อมเสียงหัวเราะในลำคอ แววตามีเลศนัยทำเอาคนหัวไวอย่างนนนี่ถึงกับร้อง 

"อ๋อ" ในใจทันที

"ท่าทางจะเป็นข่าวดีนะครับท่าน" นนนี่แอบกระซิบถาม ท่านเดชไม่ได้ตอบแต่ยิ้มรับกว้างๆ 

"เอาเถอะ เรื่องคนกำลังมีความรักเราอย่าไปยุ่งเลย ว่าแต่นนนี่งานนับสต็อกนี่ให้ฉันช่วยไหม นั่งเฉยๆมันเบื่ออยากทำตัวให้เป็นประโยชน์กับร้านบ้าง" ท่านเดชพูดขึ้น

"โธ่ท่านจะดีเหรอครับ งานมันเหนื่อยนะ"

"ดีสิ ฉันยังแรงดีอยู่จะให้ฉันทำอะไรก็ว่ามา" ท่านเดชขยับแว่นสายตาให้เข้าที่ นนนี่เห็นความตั้งใจจริงของท่านเดชจึงยื่นสมุดจดให้ 

"งั้นท่านจดนะครับ เดี๋ยวผมจะปีนขึ้นไปนับลังข้างบนเอง เราจะได้รีบสรุปยอดสั่งของวันพรุ่งนี้กันครับ"

"ได้เลย เริ่มมาเลยนนนี่ฉันพร้อมแล้ว" ภาพของอดีตเจ้าของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ระดับหมื่นล้าน ยืนถือปากกาจดจำนวนลังมะม่วงและกล่องบรรจุภัณฑ์ตามคำบอกของเด็กหนุ่มรุ่นลูก เป็นภาพที่อบอุ่นและเรียบง่ายอย่างที่สุด ท่านเดชจดไปพลางฮัมเพลงไปพลางด้วยความสบายใจ

   ในขณะที่กำลังนับของไป นนนี่ก็แอบเหลือบมองไปทางครัวทีทางหน้าร้านทีแล้วหันมาซุบซิบกับท่านเดช

“ท่านครับผมว่าพรุ่งนี้เราอาจจะต้องสั่งน้ำตาลเพิ่มนะครับ"

"ทำไมล่ะนนนี่ ของเก่ายังไม่หมดไม่ใช่เหรอ" ท่านเดชถามอย่างสงสัย

"ก็ดูท่าทางประธานบริษัทกับเชฟขนมหวานเขาสิครับท่าน หวานกันขนาดนั้น ผมกลัวว่ามดจะรุมกินร้านเราจนหมดก่อนลูกค้าจะเข้าน่ะสิครับ" ทั้งสองคนหัวเราะประสานเสียงกันดังลั่นโกดังเก็บของ เป็นเสียงหัวเราะของความสุขที่อบอวลไปทั่วสวนสิริวัฒนา แม้ในยามค่ำคืนที่ลมพัดเย็น แต่หัวใจของทุกคนในที่นี้กลับอบอุ่นยิ่งกว่าครั้งไหนๆ