ตอนที่ 13: เผชิญหน้า

  แสงแดดอ่อนๆของเช้าวันใหม่ทอแสงลงกระทบตัวอาคารคาเฟ่ Sirawattana Garden & Eatery ที่บัดนี้ดูแปลกตาไปจากแบบพิมพ์เขียวเดิม ไม้ระแนงแต่ละแผ่นที่มีเฉดสีต่างกันไปตามที่มา กระเบื้องทางเดินที่ถูกเรียงร้อยด้วยวัสดุหลากชนิด กลับทำให้ร้านดูมีมนต์ขลังและอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูกมันไม่ใช่แค่สิ่งปลูกสร้าง แต่มันคือประติมากรรมแห่งน้ำใจ หลินและนนนี่ยืนเคียงข้างกันอยู่หน้าประตูร้าน ทั้งสองคนอยู่ในสภาพที่อิดโรยเสื้อผ้าเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นและคราบสี แต่ดวงตาที่บวมช้ำจากการอดนอนกลับเป็นประกายระยิบระยับเมื่อมองภาพตรงหน้า

“เราทำสำเร็จแล้วนะนนนี่ ทุกคนช่วยเราจริงๆ” หลินพึมพำน้ำตาหยดหนึ่งกลิ้งผ่านแก้มที่เปื้อนคราบขี้เลื่อย ภพไม่ได้ร้องไห้เพราะความเหนื่อยแต่ร้องไห้เพราะความซาบซึ้งใจ

“กูไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเลยหลิน” นนนี่ตอบด้วยเสียงที่สั่นเครือ พร้อมกับยกหลังมือขึ้นเช็ดน้ำตา 

“ลูกค้าที่ขับรถมาไกลๆเพื่อเอาไม้มาให้ คนที่สละเวลามาช่วยตอกตะปูพวกเขาทำเพื่อไอ้ภพ และทำเพื่อพวกเราจริงๆว่ะ” บรรยากาศรอบข้างเต็มไปด้วยความอบอุ่นเหล่าลูกค้าและชาวบ้านที่ร่วมแรงร่วมใจกันมาตลอดทั้งคืนกำลังเก็บเครื่องไม้เครื่องมือ บ้างก็นั่งพักเหนื่อยยิ้มให้กันด้วยความภาคภูมิใจในผลงานที่ช่วยกันสร้าง

“ทุกคนคะ อย่าเพิ่งกลับกันนะคะ” หลินตะโกนบอกด้วยรอยยิ้มกว้าง พร้อมกับวิ่งเข้าไปในห้องครัวที่เพิ่งทำความสะอาดเสร็จหมาดๆกลิ่นหอมกรุ่นของเนยและผลไม้เริ่มโชยออกมา หลินกลับออกมาพร้อมกับถาดไม้ใบใหญ่ที่บรรจุเค้กมะม่วงสีเหลืองนวล พายมังคุดสูตรพิเศษและพายลำไยอบร้อนๆที่เธอทุ่มเททำอย่างสุดฝีมือตลอดทั้งคืนควบคู่ไปกับการคุมงานก่อสร้าง

“หลินไม่มีเงินทองมากมายจะตอบแทนทุกท่านในตอนนี้ แต่เค้กและพายพวกนี้ หลินตั้งใจทำเองทุกชิ้นเพื่อแทนคำขอบคุณจากหัวใจของสวนสิริวัฒนาค่ะ” หลินพูดพลางส่งห่อพายที่ถูกแพ็คอย่างประณีตให้กับมือลูกค้าแต่ละคน

“ขอบใจนะลูก พวกเราไม่ได้หวังอะไรหรอกแค่อยากเห็นร้านนี้เปิดให้ได้เพราะสวนของหนูทำให้เราเห็นว่าความจริงใจยังมีอยู่จริง” คุณป้าสมพรรับห่อพายไปพลางลูบมือหลินเบาๆด้วยความเอ็นดู ภาพของกลุ่มลูกค้าที่เข้าแถวรับขนมด้วยรอยยิ้ม แลกเปลี่ยนคำอวยพรและกำลังใจกันอย่างอบอุ่นทำให้นนนี่ถึงกับต้องเบือนหน้าหนีเพื่อกลั้นสะอื้น หลินและนนนี่เห็นความงดงามของมนุษย์ที่ก้าวข้ามเรื่องกำไรขาดทุน แต่หันมาสบตากันด้วยความอาทร

“ส่งให้ถึงมือทุกคนเลยนะนนนี่ ห้ามตกหล่นแม้แต่คนเดียว” หลินกำชับเพื่อนรัก ขณะที่หลิงเองยังคงยิ้มและไหว้ขอบคุณทุกคนไม่หยุด

   ในขณะที่ทุกคนเริ่มทยอยกลับบ้านพร้อมห่อขนมในมือ หลินมองตามหลังพวกเขาไปด้วยความรู้สึกที่ตื้นตันอย่างบอกไม่ถูก หลินหันไปมองป้ายร้าน สวนสิริวัฒนา อีกครั้ง ครั้งนี้หลินรู้ซึ้งแล้วว่า ฐานรากที่แข็งแกร่งที่สุดของร้านแห่งนี้ ไม่ใช่คอนกรีตหรือเสาเข็มที่ราคาแพง

แต่คือ ความรัก และ ความเชื่อใจ ที่คนแปลกหน้ากลุ่มหนึ่งมอบให้แก่กันในยามมืดมิดที่สุดนั่นเอง

ณ โรงพยาบาล

   ภพรีบไปโรงพยาบาลทันทีด้วยความเป็นห่วง ภพวิ่งไปตามทางเดินที่คุ้นเคยในโรงพยาบาลเอกชนสุดหรู ที่ซึ่งตัวของภพเองไม่คิดว่าจะได้กลับมาเหยียบอีก แม่ของภพนั่งรออยู่หน้าห้องไอซียูด้วยใบหน้าที่อิดโรย ทันทีที่เห็นหน้าลูกชาย แม่ของถพก็รีบโผเข้ากอดทั้งน้ำตา 

"ภพ ลูกแม่ในที่สุดลูกก็กลับมา" 

"พ่อเป็นอะไรครับแม่" ภพถามเสียงสั่น

"โรคหัวใจกำเริบน่ะลูก คุณหมอบอกว่าเกิดจากความเครียดสะสมตอนนี้ยังไม่พ้นขีดอันตราย" ภพทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดแรง ความรู้สึกหลากหลายประดังประเดเข้ามา ทั้งโกรธ ทั้งเกลียด ทั้งเป็นห่วง และรู้สึกผิดที่ภพเองมัวแต่ต่อสู้กับพ่อ จนลืมไปว่าชายคนนั้นก็แก่ชราลงทุกวัน

หลิบและนนนี่รีบตามภพมาที่โรงพยาบาลภาพตรงหน้าทำให้หลินและนนนี่อึ้งไปกับภาพตรงหน้า หลินเดินเข้ามาลูบหลังของภพเบาๆ 

"ไม่เป็นไรนะภพ พ่อของนายต้องปลอดภัย" คำปลอบใจของหลินทำให้ภพรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย ภพมองหน้าผู้หญิงที่อยู่เคียงข้างภพในทุกช่วงเวลาของชีวิต แล้วพยักหน้ารับช้าๆ หลังจากผ่านคืนที่ยาวนานไป ในที่สุดแพทย์ก็อนุญาตให้เข้าเยี่ยมได้ ภพเดินเข้าไปในห้องไอซียูตามลำพัง ภาพที่ภพเห็นคือร่างของชายที่เคยยิ่งใหญ่และน่าเกรงขาม บัดนี้นอนนิ่งอยู่บนเตียง มีสายระโยงระยางเต็มไปหมด

"พ่อ" ภพเรียกเสียงแผ่ว เปลือกตาของพ่อภพขยับเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้นมามองลูกชาย 

"แก มาทำไม มาสมน้ำหน้าฉันรึไง" น้ำเสียงของท่านแหบพร่าแต่ยังคงแฝงไปด้วยทิฐิ

"ผมไม่ได้มาสมน้ำหน้าผมมาเยี่ยม ในฐานะลูก" ภพตอบ ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพที่ดังเป็นจังหวะ

"แก ทำได้ดี ไอ้สวนบ้าๆของแก" พ่อของภพพูดขึ้นมาลอยๆ 

"แกทำให้ฉันเสียหน้า แต่ฉันก็ยอมรับว่าแกเก่งกว่าที่ฉันคิด" นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ภพได้ยินคำชมจากปากของพ่อ น้ำตาของลูกผู้ชายไหลออกมาอย่างไม่อาจกลั้นไว้ได้

"ผมขอโทษ ผมขอโทษที่ทำให้พ่อต้องเครียด" ภพพูดออกมาจากหัวใจ พ่อของภพเบือนหน้าหนี "ไม่ต้องมาขอโทษ สงครามของเรายังไม่จบแค่ตอนนี้ต้องพักรบชั่วคราว รีบๆ ไปทำให้บริษัทแกมันใหญ่กว่าฉันให้ได้ล่ะ ฉันอยากเห็นวันที่แกมาโค่นฉันลงด้วยมือของแกเอง" คำพูดที่เหมือนคำท้าทาย แต่สำหรับภพมันคือคำอวยพรและแรงผลักดันที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ภพรู้แล้วว่าสิ่งที่พ่อต้องการไม่ใช่ให้ภพเองพ่ายแพ้ แต่ต้องการให้เขาแข็งแกร่งจนสามารถก้าวข้ามเงาของพ่อไปให้ได้

ภพเดินออกจากห้องไอซียูมาด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป ความโกรธแค้นในใจได้มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงเป้าหมายที่ชัดเจนยิ่งกว่าเดิม ภพไม่ได้ต้องการจะล้มพ่อเพื่อแก้แค้นอีกต่อไปแล้ว แต่ภพจะล้มพ่อเพื่อพิสูจน์ให้ท่านได้ภูมิใจ ภพมองหน้าหลินกับนนนี่ที่ยืนรออยู่ 

"เรามีงานต้องทำ เราจะทำให้ สวนสิริวัฒนา กลายเป็นบริษัทครองส่วนแบ่งทางการตลาดอันดับหนึ่งให้ได้" แววตาของภพในตอนนี้ไม่ได้มีแค่ความมุ่งมั่น แต่ยังมี 

"ความรัก และ ความเข้าใจ" เป็นเครื่องนำทาง การต่อสู้ครั้งใหม่ที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิมกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว

   ภพ หลินและนนนี่เดินออกจากโรงพยาบาลเพื่อมาสู้กับหน้าที่ของตัวเอง รถตู้คันเดิมเลี้ยวเข้าสู่ถนนเส้นเล็กหน้าไซต์งานคาเฟ่ Sirawattana Garden & Eatery ในช่วงเช้ามืดของวันเปิดร้าน ภพที่เพิ่งก้าวลงจากรถด้วยท่าทางที่อิดโรยจากการเฝ้าไข้พ่อและหัวใจที่หนักอึ้ง กลับต้องหยุดชะงักฝีเท้าอยู่กับที่ ราวกับถูกแรงบางอย่างตอกตรึงร่างของภพไว้ ณ ตรงนั้น ภาพตรงหน้าไม่ใช่ไซต์งานก่อสร้างที่รกรุงรังและเต็มไปด้วยความขัดแย้งเหมือนเมื่อสามวันก่อน แต่มันคือคาเฟ่เรือนกระจกที่เสร็จสมบูรณ์ แสงสีนวลจากโคมไฟระย้าที่ประดิษฐ์จากตะกร้าสานผลไม้ส่องสว่างนวลตา ตัวอาคารที่ผสานไปด้วยไม้หลากชนิดกลับดูมีมนต์ขลังอย่างประหลาด

ภพมองป้ายชื่อร้าน สวนสิริวัฒนา ที่ถูกแกะสลักด้วยมืออย่างประณีต ตัวอักษรทุกตัวดูเหมือนจะมีความหมายมากกว่าที่เคยเป็น ภพและนนนี่เดินวนดูรอบๆร้านพักหนึ่งแล้ว

"นี่มัน เกิดอะไรขึ้น" ภพพึมพำเสียงของภพสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ ภพค่อยๆก้าวเดินเข้าไปในร้านอย่างช้าๆราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงความฝัน สายตาคมกริบกวาดมองไปทั่วทุกลายระเอียด ภพเห็นรอยตะปูที่ตอกลงไปอย่างตั้งใจ รอยขัดไม้ที่อาจไม่เรียบกริบเหมือนฝีมือช่างอาชีพ แต่กลับสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ออกมา

"ทุกคนเขาช่วยกันน่ะภพ" นนนี่ที่เดินตามหลังมาพูดขึ้นด้วยเสียงที่แหบพร่า 

"ลูกค้าของมึงไง พวกเขาขนไม้มาเอง ขนแรงมาช่วยกันคนละไม้คนละมือ พวกลูกน้องเก่ามึงในตลาดก็มาช่วยแบกหินจนมือถลอกกันแทบทุกคน" ภพหยุดเดินเมื่อเห็นหลินที่นั่งหลับคาโต๊ะไม้ตัวยาว ในมือของหลินยังกำสมุดสต็อกสินค้าไว้แน่น ใบหน้าสวยเปื้อนคราบขี้เลื่อยและรอยคล้ำใต้ตาบอกชัดว่าหลินไม่ได้นอนมาตลอดทั้งคืน วินาทีนั้นเองกำแพงที่ภพสร้างไว้เพื่อเป็นผู้นำที่เข้มแข็งมาตลอดพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง หยาดน้ำตาที่ภพพยายามสะกดกลั้นไว้ตั้งแต่ที่โรงพยาบาลไหลอาบแก้มอย่างไม่อาจห้ามได้ พร้อมกับทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าท่ามกลางความเงียบสงัดของร้าน มือหนาลูบไล้ไปบนพื้นไม้ที่ถูกขัดจนเงาจนความรู้สึกตื้นตันใจอัดแน่นจนจุกอยู่ที่ลำคอ

ภพนึกย้อนถึงตอนที่ตัวเองเป็นกรรมกรเข็นผักที่ไม่มีใครเห็นหัว นึกถึงตอนที่พ่อไล่ออกมาจากบ้านและบอกว่าเขาจะทำอะไรไม่สำเร็จ

แต่ภาพตรงหน้าคือคำตอบที่ยิ่งใหญ่ที่สุด มันไม่ใช่แค่ร้านค้า แต่มันคือความรักและความศรัทธาที่ผู้คนมีต่อภพ ภพสะอื้นออกมาเบาๆพลางก้มหน้าลงกับฝ่ามือตัวเอง

"ขอบคุณนะ ขอบคุณที่เชื่อในตัวผม ขอบคุณที่ไม่ทิ้งความฝันของผม" ภพกระซิบเรียกชื่อทุกคนในใจ หลินที่สะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะเสียงสะอื้นหลินค่อยๆลืมตาขึ้น หลินมองเห็นแผ่นหลังที่เคยผึ่งผายของภพกำลังสั่นเทา หลินไม่ได้พูดอะไรหลินเพียงแต่เดินเข้าไปข้างหลังแล้ววางมือลงบนบ่าของภพเบาๆ ภพหันกลับมาคว้ามือของหลินมากุมไว้แล้วซบหน้าลงกับมือของหลิน ร้องไห้ออกมาเหมือนเด็กที่เพิ่งค้นพบที่ปลอดภัยของตัวเอง

"คุณหนู ผม ผมไม่คิดเลยว่าจะมีใครทำเพื่อผมขนาดนี้" หลินย่อตัวลงนั่งข้างๆ ภพดวงตาของหลินก็รื้นไปด้วยน้ำตาเช่นกัน 

"เพราะนายคู่ควรกับมันไงภพ นายให้ความจริงใจกับทุกคน วันนี้ทุกคนเลยคืนดวงใจกลับมาให้นาย ร้านนี้ไม่ได้สร้างจากเงินของพ่อนาย แต่มันสร้างจากหัวใจของคนรอบตัวนายทั้งหมด" ภพเงยหน้าขึ้นมองร้านที่เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาด้วยน้ำมือของครอบครัวที่แท้จริง พร้อมกับสูดหายใจเข้าลึกๆ ปาดน้ำตาออกแล้วมองไปข้างหน้าด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป แววตาที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้งและปณิธานอันแรงกล้าที่จะปกป้องความฝันนี้ไว้ด้วยชีวิต

"ผมสัญญาผมจะทำให้สวนสิริวัฒนาเป็นบ้านที่อบอุ่นที่สุดเพื่อตอบแทนทุกคน"