เข้าสู่ระบบหลังจากพ่อของภพพ้นขีดอันตรายและย้ายไปพักฟื้นที่ห้องพิเศษ ภพก็ทุ่มเทสมาธิทั้งหมดกลับมาที่การเปิดคาเฟ่ Sirawattana Garden & Eatery อีกครั้ง เขารู้ดีว่านี่คือก้าวที่สำคัญที่สุดที่จะยกระดับแบรนด์ของพวกเขา
วันเปิดร้านมาถึงในที่สุด คาเฟ่ถูกตกแต่งในสไตล์โรงเรือนกระจกที่โปร่งสบาย รายล้อมไปด้วยต้นไม้นานาพรรณ ให้ความรู้สึกเหมือนนั่งอยู่ในสวนจริงๆ ชั้นวางของเต็มไปด้วยผลิตภัณฑ์แปรรูปในแพ็คเกจจิ้งที่สวยงาม ส่วนตู้เค้กก็เรียงรายไปด้วยขนมหน้าตาน่ารับประทานที่หลินเป็นคนสร้างสรรค์ขึ้นมาเองสื่อมวลชนและเหล่าบล็อกเกอร์สายอาหารที่ภพเชิญไว้มาร่วมงานกันอย่างคับคั่ง
"ผมขอต้อนรับทุกท่านเข้าสู่ Sirawattana Garden & Eatery ครับ" ภพกล่าวเปิดงานบนเวทีเล็กๆ
"ที่นี่ไม่ใช่แค่คาเฟ่ แต่คือบ้านของเรา คือหัวใจของชาวสวน และคือบทพิสูจน์ว่าสินค้าเกษตรของไทยก็สามารถสร้างแบรนด์ให้พรีเมียมได้" หลินยืนมองภพอยู่ข้างเวทีด้วยหัวใจที่พองโต หลินมองชายหนุ่มที่เคยเป็นเพียงคนสวน บัดนี้ภพยืนอยู่ท่ามกลางแสงไฟอย่างสง่างามและเต็มไปด้วยความมั่นใจ คาเฟ่เปิดตัวได้อย่างสวยงาม ได้รับเสียงตอบรับที่ดีเยี่ยมจากสื่อและลูกค้าที่แห่กันมาอุดหนุนจนแน่นร้านทุกวัน เมนูซิกเนเจอร์อย่าง "ชีสเค้กมะม่วงซอสเสาวรส" และ "น้ำมังคุดสกัดเย็น" กลายเป็นของขึ้นชื่อที่ใครๆ ก็ต้องมาลอง ความสำเร็จของคาเฟ่ทำให้แบรนด์ "สวนสิริวัฒนา" เป็นที่รู้จักในวงกว้างมากขึ้นไปอีก ยอดขายสินค้าออนไลน์ก็เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว
เย็นวันหนึ่งหลังร้านปิด
ภพ หลิน และนนนี่ นั่งนับเงินยอดขายของวันนั้นด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม
"ไม่น่าเชื่อเลยนะเว้ย ว่าเราจะมาไกลกันได้ขนาดนี้" นนนี่พูดขึ้น
"นั่นสิ ฉันยังรู้สึกเหมือนฝันไปเลย" หลินเสริม
"นี่มันแค่จุดเริ่มต้น" ภพพูดด้วยแววตามุ่งมั่น "เป้าหมายต่อไปของเราคือการนำบริษัทเข้าตลาดหลักทรัพย์" คำพูดของภพทำเอาทั้งหลินและนนนี่อ้าปากค้าง
"ตลาดหลักทรัพย์ มึงจะบ้าเหรอภพ เราเพิ่งจะตั้งตัวได้เองนะ"
"ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ตอนนี้แบรนด์เราแข็งแกร่งแล้ว เรามีทั้งช่องทางออนไลน์และออฟไลน์ การระดมทุนในตลาดหลักทรัพย์จะทำให้เรามีเงินทุนมหาศาลเพื่อไปขยายสาขา สร้างโรงงานแปรรูปเป็นของตัวเอง และที่สำคัญที่สุดมันจะทำให้เรามีอำนาจพอที่จะไป 'เทคโอเวอร์' บริษัทอื่นได้" ภพกางแผนธุรกิจที่เขาเตรียมไว้ หลินมองลึกเข้าไปในตาของภพ
"บริษัทอื่นที่นายหมายถึง คือฟรุ๊ตเอ็มไพร์ใช่ไหม" หลินถามขึ้น ภพพยักหน้าช้าๆ
"ใช่ ผมจะทำให้พ่อเห็น ว่าโมเดลธุรกิจที่ใส่ใจผู้บริโภคและเกษตรกรอย่างยั่งยืนแบบเรา ก็สามารถเอาชนะโมเดลธุรกิจแบบเก่าที่มุ่งเน้นแต่กำไรของท่านได้" มันเป็นแผนการที่ทะเยอทะยานและท้าทายอย่างที่สุด แต่เมื่อมองไปที่แววตาอันแน่วแน่ของภพ ทั้งหลินและนนนี่ก็รู้ว่าภพไม่ได้พูดเล่น
"ถ้ามึงจะทำ กูก็เอาด้วย" นนนี่ประกาศ หลินวางมือของหลินทับลงบนมือของภพ "ฉันก็เหมือนกัน เราจะสู้ไปด้วยกัน" ภพมองมือของหลินที่วางอยู่บนมือของเขา แล้วพลิกมือขึ้นมากุมมือหลินไว้แน่น
"ขอบคุณนะ" วินาทีนั้นเองที่ทั้งสองคนรู้ว่าความรู้สึกที่มีให้กันมันมากกว่าคำว่าเพื่อนร่วมงานหรือเจ้านายกับลูกน้องไปแล้ว มันคือความผูกพันของคนที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาด้วยกัน และพร้อมที่จะจับมือกันเดินไปสู่อนาคต ไม่ว่าจะต้องเจอกับอุปสรรคที่ยิ่งใหญ่อีกแค่ไหนก็ตาม
บรรยากาศภายในคาเฟ่ Sirawattana Garden & Eatery ในยามค่ำคืนเงียบสงบและอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความสำเร็จ แสงไฟสีส้มสลัวขับให้เฟอร์นิเจอร์ไม้ทำมือดูนุ่มนวลขึ้น บนโต๊ะไม้ตัวยาวมีจานอาหารง่ายๆที่ทั้งสามคนช่วยกันทำ และเครื่องดื่มสูตรพิเศษที่หลินภูมิใจนำเสนอ
"กูบอกเลยนะภพ ถ้าไม่มีกูมาช่วยทำบัญชี มึงปวดหัวตายแน่" นนนี่พูดพลางหัวเราะร่าขณะยกแก้วน้ำผลไม้ขึ้นชนกับเพื่อนรัก
"เออ กูก็ยอมรับมึงมันยอดฝีมือ" ภพยิ้มกว้างแววตาที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้อ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อหันไปมองหลิน "และถ้าไม่มีเชฟขนมหวานที่สวยที่สุดในโลกคนนี้ ร้านเราก็คงไม่มีวิญญาณ" หลินหน้าแดงขึ้นมาทันที
"ปากหวานขึ้นเยอะเลยนะนายภพ สงสัยน้ำตาลในครัวจะเข้าปาก" ในขณะที่เสียงหัวเราะกำลังดังต่อเนื่อง โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของนนนี่ก็สั่นรัวขึ้นมา นนนี่หยิบขึ้นมาดูแล้วทำตาโต "เห้ย แม่กูโทรมาว่ะสงสัยจะถามเรื่องออเดอร์มะม่วงกวน เดี๋ยวมานะพวกมึง" นนนี่รีบวางแก้วแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกไปที่โซนสวนด้านนอก ทิ้งให้ความเงียบค่อยๆคืบคลานเข้ามาปกคลุมคนสองคนที่นั่งอยู่ใกล้กันเพียงไม่กี่คืบ
เสียงจิ้งหรีดเรไรจากด้านนอกสลับกับเสียงลมพัดใบไม้ไหว ยิ่งทำให้บรรยากาศในร้านดูเป็นส่วนตัวขึ้นมาอย่างประหลาด ภพวางแก้วลงแล้วค่อยๆ หันไปหาหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างกาย
"คุณหนู" ภพเรียกเสียงทุ่มต่ำจนหลินที่กำลังแกล้งก้มหน้าจิบน้ำถึงกับสะดุ้งเล็กน้อย
"คะ ว่าไงมีอะไรเหรอ" หลินเงยหน้าขึ้นสบตาและนั่นเป็นความผิดพลาดอย่างใหญ่หลวง เพราะดวงตาของภพในตอนนี้ไม่ได้มีความกวนประสาทเหลืออยู่เลยแต่มันกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งจนตัวของหลินเองถึงกับใจสั่น
ภพขยับเก้าอี้เข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนไหล่ของภพเกยกับไหล่บางของหลิน ภพถือวิสาสะหยิบปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าของหลินไปทัดหูให้อย่างแผ่วเบา สัมผัสจากปลายนิ้วที่เย็นจัดแต่กลับให้ความรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วผิวแก้ม
"ขอบคุณนะครับ ขอบคุณที่เชื่อใจไอ้คนงานเข็นผักคนนี้ ขอบคุณที่ไม่ทิ้งกันในวันที่ผมเกือบจะถอดใจ" ภพพูดกระซิบ หลินรู้สึกเหมือนหัวใจจะกระดอนออกมาข้างนอก พร้อมกับเม้มปากเบาๆ พยายามรวบรวมสติ
"ฉันบอกแล้วไง ว่านายคู่ควรกับมันภพนายเก่งที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมาเลยนะ"
"แล้ว คนเก่งคนนี้ พอจะมีสิทธิ์อยู่ในใจคุณหนูบ้างไหมครับ" คำถามตรงไปตรงมานั้นทำให้หลินหน้าร้อนฉ่าจนแทบไหม้ หลินรีบเบือนหน้าหลบสายตาคมกริบนั้นแต่ภพกลับใช้มือหนาเชยคางของหลินให้กลับมาสบตากันอีกครั้ง ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงลมหายใจกั้น
"ภพ" หลินเรียกชื่อภพแผ่วเบา ราวกับเสียงละเมอ
"ผมเคยคิดว่าชีวิตผมมีแต่เงาของความแค้น" ภพพูดพลางเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกชนกันเบาๆ
"แต่ตอนนี้ ผมเริ่มเห็นแสงสว่างและแสงนั้นมันมาจากคุณ" ภพหลับตาลงช้าๆสัมผัสถึงไออุ่นจากใบหน้าของหลิน ภพประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากมนอย่างนุ่มนวลและเนิ่นนาน เป็นจุมพิตที่เต็มไปด้วยคำสัญญาและความเคารพ ก่อนจะเลื่อนลงมาคลอเคลียที่แก้มใส หลินหลับตาพริ้ม มือบางเผลอกำชายเสื้อของภพไว้แน่น หัวใจเต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกับชายหนุ่มตรงหน้า ความรู้สึกโหยหาและความผูกพันที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาด้วยกันหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวในค่ำคืนนี้
"ฉันก็ ชอบตัวเองเวลาที่อยู่กับนายนะภพ" หลินกระซิบตอบขณะที่หน้าผากยังพิงกันอยู่ ภพยิ้มออกมา แววตาประกายไปด้วยความสุขอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ภพคว้ามือของหลินขึ้นมาจุมพิตที่หลังมือเบาๆ
"จากนี้ไป ไม่ว่าอนาคตจะเป็นยังไงผมจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาพรากดวงใจของผมไปเด็ดขาด" ในวินาทีนั้น ร้านคาเฟ่เล็กๆแห่งนี้ไม่ได้เป็นแค่สถานที่ทำธุรกิจแต่มันได้กลายเป็นพยานรักของคนสองคนที่เริ่มต้นจากศูนย์ และกำลังจะก้าวไปสู่จักรวาลที่กว้างใหญ่กว่าเดิมด้วยหัวใจที่หลอมรวมเป็นหนึ่ง
ใบหน้าของทั้งคู่ขยับเข้าใกล้กันจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ หลินหลับตาพริ้มหัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ขณะที่ภพกำลังจะประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากมนด้วยความถนุถนอม...
"ไอ้ภพ คุณหนู แม่กูฝากสูตรลับน้ำจิ้มมาให้เพิ่มเว้ยยยย" เสียงตะโกนแผดดังลั่นที่ดังมาก่อนตัว ทำเอาทั้งคู่สะดุ้งสุดตัวราวกับถูกไฟฟ้าช็อต หลินรีบผลักอกภพออกจนชายหนุ่มเกือบหงายหลัง ตกเก้าอี้ ก่อนที่หลินจะรีบไถตัวไปนั่งแหมะอยู่อีกฝั่งของโต๊ะ มือบางคว้าตะเกียบขึ้นมาถือไว้มั่นทั้งที่ไม่มีอาหารในจาน ส่วนภพรีบคว้าแก้วน้ำขึ้นมาดื่มรวดเดียวจนสำลัก
"แคกๆๆ ไอ้ ไอ้บ้านนนี่" ภพสบถออกมาหน้าดำหน้าแดง นนนี่เดินเข้ามาในร้านช้าๆด้วยใบหน้ายิ้มแย้มสดใส ในมือโบกกระดาษแผ่นเล็กไปมาอย่างร่าเริง แต่พอเดินมาถึงโต๊ะ นนนี่ก็หยุดชะงัก สายตาหรี่มองเพื่อนสนิทสลับกับคุณหนูหลินที่ตอนนี้ก้มหน้าจนคางจะชิดอก ผิวแก้มแดงก่ำไปถึงใบหู
"เอ้า เป็นอะไรกันวะทำไมไปนั่งห่างกันเป็นกิโลแบบนั้นอ่ะ" นนนี่ถามพลางขมวดคิ้ว
"แล้วคุณหนู ถือตะเกียบทำไมครับ จานว่างเปล่าไม่มีอะไรเลยนะนั่น" หลินทำอะไรไม่ถูก ได้แต่จิ้มตะเกียบลงบนโต๊ะไม้รัวๆ
"เอ่อ ฉัน ฉันเช็คความแข็งแรงของโต๊ะอยู่ เออ ใช่ โต๊ะไม้นี่มันแข็งดีนะ" นนนี่หันมาหาภพที่กำลังเช็ดปากพลางตีหน้ายักษ์ใส่เขา
"แล้วมึงล่ะไอ้ภพ หน้ามึงแดงเหมือนมะเขือเทศสุกเลยนะ เมื่อกี้กูขัดจังหวะอะไรพวกมึงป่ะวะ ท่าทางมีพิรุธนะพวกมึงเนี่ย"
"แล้วมึงจะตะโกนทำเหี้ยอะไรของมึงว่ะ" ภพแห้วใส่เพื่อนรักเสียงดังลั่นเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า
"คนกำลังคุยเรื่องซีเรียส แผนธุรกิจ การตลาดหลักทรัพย์ มึงเข้ามาไม่ให้ซุ่มให้เสียง เดี๋ยวปัดเหนี่ยวซะเลยนี่" ภพพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
"โอ้โห มาทรงนี้กูว่ากูรู้ละ" นนนี่แสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ พลางวางกระดาษลงบนโต๊ะ
"กูขอโทษคร้าบบบ เพื่อนภพ พอดีกูตื่นเต้นไปหน่อยที่แม่จะช่วยคิดสูตรน้ำจิ้มมะม่วงเบาให้ แต่ดูทรงแล้ว กูว่ากูมาขัดจังหวะน้ำจิ้มหัวใจของพวกมึงมากกว่าว่ะ"
"ไอ้นนนี่ ไปเช็คสต็อกหลังร้านเลยไป" ภพชี้หน้าไล่เพื่อนแก้เขิน
"จ้าๆไปก็ได้รับรองรอบหน้าจะส่งไลน์มาก่อนสามชั่วโมงเลยนะเพื่อนรัก" นนนี่หัวเราะร่วนพลางเดินหนีไปทางหลังร้าน ทิ้งให้บรรยากาศกระอักกระอ่วนแต่หวานล้ำกลับมาปกคลุมคนสองคนอีกครั้ง ภพเหลือบมองหลินที่ยังไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาสบตา ภพเผลอยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ถึงจะโดนขัดจังหวะจนเสียแผนไปบ้าง แต่ความรู้สึกที่ติดค้างอยู่ในอากาศเมื่อครู่ มันชัดเจนเสียยิ่งกว่าคำพูดใดๆในโลกธุรกิจที่ภพเคยเจอมาทั้งชีวิต
งานแต่งงานของภพและหลินถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายแต่อบอุ่นที่คาเฟ่ "Sirawattana Garden & Eatery" สาขาแรก สถานที่ที่เป็นจุดเริ่มต้นของความสำเร็จและความรักของพวกเขาทั้งสอง ท่ามกลางแขกผู้มีเกียรติซึ่งก็คือครอบครัวและพนักงานที่ร่วมต่อสู้กันมานนนี่รับหน้าที่เป็นเพื่อนเจ้าบ่าวยืนยิ้มอย่างมีความสุขมองเพื่อนรักที่ในที่สุดก็ได้พบกับความสุขที่แท้จริง หลังจากผ่านพ้นมรสุมชีวิตมาด้วยกัน"ผมขอสัญญาว่า จะดูแลผู้หญิงคนนี้ให้ดีที่สุด จะรักและซื่อสัตย์ต่อเธอเพียงคนเดียวตลอดไป" ภพกล่าวคำปฏิญาณ"ฉันก็ขอสัญญาว่า จะเป็นภรรยาที่ดี จะอยู่เคียงข้างคุณไม่ว่าจะทุกข์หรือสุขตลอดไปเช่นกันค่ะ" หลินกล่าวตอบทั้งน้ำตาทั้งสองแลกแหวนและจุมพิตกันท่ามกลางเสียงปรบมือแสดงความยินดีของทุกคนหลังแต่งงาน ภพและหลินก็ยังคงทำงานหนักเพื่อพัฒนาอาณาจักรของพวกเขาต่อ
ท่ามกลางบรรยากาศที่เพิ่งผ่านพ้นพายุฝนและเหตุการณ์อันตรายมาได้ไม่นาน คฤหาสน์สิริวัฒนากลับถูกเนรมิตให้กลายเป็นสวนสวรรค์ขนาดย่อม ภพรีบอาบน้ำชำระล้างคราบเขม่าและหยิบชุดที่ดูดีที่สุดที่ภพแอบสั่งตัดไว้มาสวมใส่ แม้ใจจะยังเต้นแรงจากเหตุการณ์ที่ท่าเรือ แต่เมื่อนึกถึงใบหน้าของหลิน ความนิ่งขรึมของ CEO จอมดุก็ละลายหายไปกลายเป็นชายหนุ่มที่ประหม่าที่สุดในโลกภพจูงมือหลินเดินออกมาที่ระเบียงกว้างซึ่งมองเห็นสวนทุเรียนและทุ่งกว้างสุดลูกหูลูกตา แสงจันทร์หลังฝนตกสว่างนวลตา และที่สำคัญคือกลิ่นดินกลิ่นหอมของดอกไม้ที่ภพสั่งให้คนสวนเตรียมไว้เป็นพิเศษ"ภพ นายพาฉันออกมาทำไมคะดึกๆ แบบนี้ ลมเย็นนะ เดี๋ยวคุณไม่สบาย" หลินเอ่ยถามพลางกระชับเสื้อคลุม แววตาของหลินยังมีความกังวลเล็กๆ หลงเหลืออยู่ภพหยุดเดินแล้วหันมาเผชิญหน้ากับหลิน ภพจับมือเรียวทั้งสองข้างขึ้นมาจุมพิตแผ่วเบา
ความตึงเครียดในอาณาจักรสิริวัฒนาพุ่งขึ้นสู่จุดเดือดสูงสุด บรรยากาศรอบตัวภพแผ่ซ่านไปด้วยรังสีอำมหิตที่แม้แต่นนนี่เองยังรู้สึกเสียวสันหลัง การที่สิงห์หนีไปได้เปรียบเสมือนการปล่อยเสือเข้าป่า และนั่นหมายความว่าชีวิตของหลินยังแขวนอยู่บนเส้นด้ายตราบใดที่คนบงการยังลอยนวล ภพและนนนี่เริ่มปฏิบัติการพลิกแผ่นดินโดยใช้ทุกสรรพกำลังที่มีในมือห้องทำงานของภพถูกเปลี่ยนเป็นวอร์รูม นนนี่สั่งการทีมไอทีและสายสืบจากเครือข่ายตลาดเก่าให้กระจายตัวออกไปทั่วทุกมุมเมือง ข้อมูลทุกอย่างที่เกี่ยวกับฟ้าถูกขุดขึ้นมาตั้งแต่วันที่ฟ้าเกิดจนถึงปัจจุบัน"ทุกรายชื่อที่นังนั่นเคยโทรหา ทุกพิกัด GPS ที่โทรศัพท์มันเคยไป กูต้องการภายใน 10 นาที" นนนี่ตะโกนใส่ลูกน้อง แววตาที่เคยขี้เล่นบัดนี้กร้าวระคายเหมือนสิงห์ร้าย ภพนั่งนิ่งอยู่หน้าจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่ที่ฉายภาพวงจรปิดจากทั่วเมือง นิ้วของภพกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน"มันไม่มีทางห
ภพก้าวเข้ามาในออฟฟิศด้วยสีหน้าเคร่งขรึมกว่าปกติ แม้จะวางใจได้เปลาะหนึ่งที่หลินอยู่ภายใต้การดูแลของพ่อและแม่ที่คฤหาสน์ แต่สัญชาตญาณบางอย่างในตัวเขายังคงเตือนว่าพายุกำลังจะมา เขาเรียกนนนี่เข้าพบในห้องทำงานทันที“นนนี่ เรื่องที่กูสั่ง จัดการไปถึงไหนแล้ว” ภพถามเสียงต่ำ สายตาจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างอาคารสูง นนนี่วางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะ สีหน้าเปลี่ยนจากขี้เล่นเป็นจริงจัง“กูจัดทีมรปภ มือดีที่สุดชุดละ 6 คน วนเฝ้ารอบบ้านพักพิกัดคฤหาสน์สิริวัฒนาตลอด 24 ชั่วโมงแล้วภพ ทุกจุดบอดมีกล้อง CCTV เชื่อมต่อตรงเข้ามือถือกูและทีมรักษาความปลอดภัยกลางแต่กูมีเรื่องจะบอกมึงเพิ่มว่ะ”“เรื่องอะไร” ภพหันกลับมา“กูส่งคนไปตามดูไอ้ฟ้า มันไม่ได้กลับบ้านว่ะภพ มันหายเข้าไปในย่านสลัมแถวชานเมืองตั้งแต่เมื่อคืน และมีคนเห็นมันอยู่กับ ไอ้สิงห์ มือปืนรับจ้างที่
"อย่าดื้อนะครับเด็กดี" สิงห์พูดขึ้นและบรรจงถอดเสื้อผ้าของฟ้าออกจนหมด"อื้ออ อ่าาส์โคตรสวย" สิงห์ที่หน้าตาหื่นกระหายเอาลิ้นเลียวนรอบหัวนมของฟ้า ฟ้าเริ่มมีอารมณืร่วม เสียวซ่าน ขนลุกไปทั้งตัวแต่มันกลับทำให้ฟ้ารู้สึกดี"อ่าาส์ ฉันจะอดใจไม่ไหวเวลาอยู่ใกล้เธอ เป็นของฉันเถอะ" สิงหืผู้หื่นกระหายับเรื่องแบบนี้พูดกระซิบข้างหูของฟ้าทำให้ ที่ตอนนี้ใจเต้นแรงและยิ้มให้สิงห์อย่างอัตโนมัติ สิงห์ใช้นิ้วกลางชักเข้าชักออกที่ร่องรักของฟ้า ปากก็ดูด เลียหัวนมของฟ้าไปพร้อมๆกัน"อ้าาาา เสียวอ้าาาา" ฟ้าครางอกมา"น้ำเยอะมากเลยนะครับคุณฟ้า หวานด้วย" สิงห์ยังทำหน้าหท่นกระหายพูดพร้อมกับเลียน้ำที่มือของตัวเองจนหมด"ขนาดนิ้วยังแน่นขนาดนี้ อ้าาาถ้าเอามันยัดเข้าไปจะแน่นขนาดไหนว่ะ ฮ่าๆๆๆๆ" สิงห์พูดเสียงกระเส้าพร้อมถอดเสื้อผ้าออกหมดจนเห็นมังกรขนาดใหญ่ ตั้งโด่ช
เช้าวันต่อมา ณ บริษัท สิริวัฒนา เอ็มไพร์ฟ้าเดินเข้ามาในบริษัทด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม ฟ้าแต่งตัวสวยจัดเป็นพิเศษเพราะมั่นใจในไพ่ในมือ ฟ้าตั้งใจจะหาจังหวะที่หลินยังไม่เข้าบริษัท ซึ่งฟ้าคาดว่าน่าจะแฮงค์โอเวอร์หนัก เข้าไปหาภพเพื่อเตือนเรื่องภาพหลุดแต่ทว่า เมื่อเธอเดินมาถึงหน้าห้องทำงาน CEO ฟ้ากลับพบว่าประตูห้องประชุมเล็กข้างๆ เปิดรออยู่ และคนที่นั่งไขว่ห้างรออยู่บนโต๊ะไม่ใช่ภพ แต่เป็น นนนี่ที่นั่งหมุนควงกุญแจรถเล่นด้วยสีหน้าเรียบเฉย"อ้าว น้องฟ้า มาเช้าจังนะครับเชิญข้างในก่อนสิ พี่มี พอดแคสต์ สนุกๆอยากให้ลองฟัง" นนนี่ทักด้วยน้ำเสียงร่าเริงผิดปกติ"พอดีฟ้ามีธุระจะคุยกับท่านประธานค่ะพี่นนนี่ ไว้วันหลังนะ" ฟ้าหน้าเสียไปเล็กน้อยแต่ยังฝืนยิ้ม"เข้า-มา-นั่ง" นนนี่เปลี่ยนน้ำเสียงเป็นดุดันทันทีจนฟ
ภายในรถหรูที่ตัดขาดจากความวุ่นวายภายนอก มีเพียงแสงไฟจากถนนที่สาดสลับเข้ามาเป็นระยะ แอร์เย็นฉ่ำอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของหลินที่ผสมกับกลิ่นไวน์จางๆ กลายเป็นกลิ่นที่ทำให้คนขับอย่างภพเริ่มนั่งไม่ติดที่
หลังจากเหตุการณ์ ศึกสายตา ในห้องทำงาน ภพที่เคยรับมือกับวิกฤตหุ้นหมื่นล้านได้อย่างเยือกเย็น กลับพบว่าตัวเองกำลังเผชิญหน้ากับโจทย์ที่ยากที่สุดในชีวิต นั่นคือการทำยังไงให้หลินอยู่กับภพไปตลอดชีวิตในฐานะภรรยา
พริบตาที่ความหวานกำลังอบอวลจนเกือบจะลืมโลกภายนอก เสียงเคาะประตูที่จังหวะพอดิบพอดีก็ดังขึ้นเบาๆแต่สม่ำเสมอตามด้วยเสียงอินเตอร์คอมที่ขัดจังหวะทุกอย่างให้หยุดชะงัก“ขออนุญาตค่ะท่านประธาน” หลินรีบผละออกจาก
การกลับมาของนนนี่และการเทคะแนนเสียงจากผู้ถือหุ้นรายย่อย ทำให้สถานการณ์พลิกกลับอย่างสิ้นเชิง ภพไม่เพียงแต่รักษาตำแหน่ง CEO ไว้ได้ แต่ยังได้หุ้นในส่วนของนนนี่กลับคืนมา ทำให้ภพกลายเป็นผู้ถือหุ้นเสียงข้างมากที่เด็ดขาดอีกครั้ง วิกฤตครั้งนี้ไม่เพียงแต่ท







