18 เกือบไปแล้ว

   บรรยากาศยามบ่ายที่คาเฟ่ Sirawattana Garden & Eatery อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของเมล็ดกาแฟคั่วใหม่และกลิ่นพายมะม่วงอบสดๆจากเตา ลูกค้าหมุนเวียนเข้ามาไม่ขาดสายจนโต๊ะไม้ทำมือแทบไม่มีที่ว่าง เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังกรุ๊งกริ๊งสลับกับเสียงพูดคุยอย่างมีความสุข ท่านเดชในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนดูคล่องแคล่ว กำลังช่วยนนนี่ยกถาดเครื่องดื่มไปเสิร์ฟลูกค้าอย่างอารมณ์ดี อดีตนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์หมื่นล้านในวันนี้กลับมีความสุขกับการได้เห็นรอยยิ้มของผู้คนมากกว่าตัวเลขในบัญชี แต่สิ่งที่ทำให้ท่านต้องหยุดชะงักและลอบยิ้มออกมา คือภาพที่ปรากฏอยู่ตรงเคาน์เตอร์บาร์

"คุณหนู เลอะหมดแล้วครับ" ภพเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ฟังดูอาทรเกินกว่าจะเป็นแค่คนงาน  ภพขยับเข้าไปใกล้หลินที่กำลังขะมักเขม้นกับการบีบวิปครีมลงบนหน้าเค้กจนปลายจมูกรั้นๆ ของหลินที่เปื้อนสีขาวนวล

"ไหน ตรงไหน" หลินถามพลางพยายามจะเอาหลังมือเช็ด แต่ภพกลับไวกว่า ภพเอื้อมมือไปคว้าทิชชูสะอาดแล้วบรรจงเช็ดคราบวิปครีมออกจากปลายจมูกของหลินอย่างแผ่วเบา สายตาคมกริบที่เคยขวางโลกบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยนจนคนมองอย่างท่านเดชยังสัมผัสได้ หลินชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าสวยร้อนผ่าวขึ้นมาทันที หลินสบตาภพในระยะประชิด ความรู้สึกปั่นป่วนในใจที่เคยคิดว่าเป็นแค่ความซาบซึ้ง บัดนี้มันชัดเจนแล้วว่ามันคือความรัก รักผู้ชายที่เริ่มต้นจากกรรมกรคนนี้ คนที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อปกป้องและสร้างรอยยิ้มให้หลินอีกครั้ง

"ขะ ขอบใจนะ" หลินพึมพำเสียงเบาพรางก้มหน้าลงจัดการเค้กต่อแก้เขิน

"บอกแล้วไงครับ หน้าที่ทำให้คุณหนูมีความสุขน่ะ เป็นงานหลักของผม ส่วนงานดูแลหมาหรือดูแลร้านน่ะ เป็นงานรอง" ภพพูดปนขำพลางขยิบตาให้จนหลินต้องค้อนขวับใส่ด้วยความเขินอาย 

"นนนี่ แกเห็นเหมือนที่ฉันเห็นไหม" ท่านเดชที่ยืนมองอยู่หลังชั้นวางของสะกิดนนนี่เบาๆ

"เห็นเต็มสองตาเลยครับท่าน ผมว่าน้ำตาลในเค้กไม่ต้องใส่เยอะแล้วล่ะครับ แค่มดที่มารุมตอมความหวานของสองคนนั้น ร้านเราก็น้ำตาลพุ่งกระฉูดแล้ว" นนนี่กระซิบตอบพลางขำคิกคัก ท่านเดชมองดูลูกสาวที่ดูมีความสุขที่สุดในชีวิต และมองดูภพชายหนุ่มที่ท่านเคยสงสัยในตัวตนแต่ตอนนี้กลับเป็นคนที่ท่านไว้ใจที่สุด

"อือ ฉันก็ว่างั้นแหละจากกรรมกรมาเป็นคนดูแลหมา ตอนนี้ดูท่าจะเป็นคนดูแลหัวใจไปซะแล้วล่ะมั้ง" ท่านเดชพยักหน้า ยิ้มอย่างผู้ใหญ่ที่ผ่านโลกมามาก

   แสงแดดอ่อนๆ ยามเย็นสาดส่องเข้ามาในร้าน สวนผลไม้จำลองที่ภพสร้างขึ้นดูเขียวขจีและมีชีวิตชีวา ไม่ต่างจากหัวใจของคนทั้งสองคนที่ค่อยๆ ผูกพันกันจนแน่นแฟ้นท่ามกลางวิกฤตที่เคยรุมเร้า แต่ในเงามืดนั้นกลับมีแสงสว่างที่เรียกว่าความรักคอยนำทางให้สวนแห่งนี้เติบโตอย่างงดงามและมั่นคง

   ค่ำคืนนั้น ท้องฟ้าเหนือคาเฟ่ Sirawattana Garden & Eatery โปร่งใสจนเห็นดวงดาวระยิบระยับ แสงไฟวอร์มไวท์ที่พันอยู่ตามกิ่งของต้นมะม่วงใหญ่ในสวนหลังร้านยังคงส่องสว่างนวลตา หลินเดินทอดน่องไปตามทางเดินหินที่ภพเป็นคนเรียงเองกับมือหลินสูดอากาศบริสุทธิ์ที่มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้กลางคืนพลางลอบยิ้มกับความสำเร็จของวัน เสียงฝีเท้าหนักๆที่คุ้นเคยเดินเข้ามาใกล้ ทำให้หลินหันไปมอง

“ยังไม่เข้าไปพักผ่อนอีกเหรอภพ” หลินถามด้วยรอยยิ้มบางๆ ภพชะงักไปครู่หนึ่งภพอยู่ในชุดเชิ้ตพับแขนที่ดูเรียบร้อยกว่าปกติ ใบหน้าคมเข้มที่เคยดูดุดันขวางโลก บัดนี้กลับดูประหม่าอย่างเห็นได้ชัด มือหนาทั้งสองข้างซุกอยู่ในกระเป๋ากางเกงเหมือนพยายามจะซ่อนอาการสั่นเอาไว้

“เอ่อ คือ ผมเห็นอากาศมันดีน่ะครับคุณหนู เลยอยากออกมาเดินดูความเรียบร้อยรอบๆ อีกรอบ” ภพพูดตะกุกตะกัก พลางแกล้งหันไปมองกระถางต้นไม้ที่ภพเองก็รู้ดีว่ามันเรียบร้อยอยู่แล้ว 

“นายเดินเช็คมาสี่รอบแล้วนะภพ เป็นอะไรหรือเปล่าเนี่ย หน้าแดงๆนะไม่สบายตรงไหนไหม” หลินมองท่าทางแปลกๆของภพแล้วหลุดขำออกมาเบาๆหลินขยับเข้าไปใกล้พยายามจะแตะหน้าผากวัดไข้ แต่ภพกลับรีบถอยหลังหนีหนึ่งก้าวด้วยท่าทางลนลาน 

“ปะ เปล่าครับ ผมสบายดี คือ จริงๆแล้วผมมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณหนูนิดหน่อย”

“เรื่องอะไรล่ะ เรื่องออเดอร์ทุเรียนกวนที่ยังค้างอยู่เหรอ”

“ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่เรื่องงาน คือ ตั้งแต่วันแรกที่ผมเจอคุณหนูที่ตลาด วันที่ผมคิดแค่ว่าจะมาสั่งสอนคุณหนูจอมวีน จนมาถึงวันนี้ วันที่ผมเห็นคุณหนูยอมเหนื่อยยอมลำบากไปกับผม”

ภพหยุดพูดไปอึดใจหนึ่ง ภพถอนมือออกจากกระเป๋าแล้วยกขึ้นเกาต้นคอแก้เขิน สายตาคมกริบที่เคยกล้าสบตาทุกคนบัดนี้กลับมองพื้นดินบ้าง มองยอดไม้บ้าง ราวกับไม่รู้จะวางสายตาไว้ตรงไหน

“ทำไมเหรอ” หลินถามหยั่งเชิง หัวใจของหลินเริ่มเต้นรัวเป็นจังหวะแปลกๆ เมื่อเห็นท่าทีจริงจังของภพ

“ผม ผมเป็นแค่ไอ้กรรมกรเข็นผักเป็นแค่คนดูแลหมาที่คุณหนูเคยไล่ไปให้พ้นหน้า” ภพค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาหลิน แววตาของภพในตอนนี้มันสั่นไหวและเปี่ยมไปด้วยความหมายที่ลึกซึ้ง “แต่ตอนนี้ ผมไม่อยากเป็นแค่คนดูแลหมาแล้วครับ” หลินนิ่งอึ้งไป ลมเย็นๆที่พัดผ่านผิวแก้มในตอนนี้ดูเหมือนจะร้อนขึ้นมากะทันหัน

“ผมไม่รู้จะพูดให้มันสวยหรูยังไงแบบที่พวกคุณชายเขาทำกัน” ภพก้าวเข้าไปใกล้หลินอีกหนึ่งก้าว จนระยะห่างลดเหลือเพียงไม่ถึงช่วงตัว 

“แต่ผมอยากดูแลคุณหนู อยากเป็นคนที่สร้างรอยยิ้มให้คุณหนูแบบนี้ไปทุกวัน คุณหนูครับ คือผม” ภพชะงักคำพูดไว้ที่ริมฝีปาก ใบหน้าของเขาแดงก่ำไปถึงใบหู ความเงียบปกคลุมไปชั่วครู่ มีเพียงเสียงหัวใจของคนสองคนที่เต้นแข่งกับเสียงเรไร

เอี๊ยดดด เสียงเบรกยาวเหยียดดังสนั่นหวั่นไหวตามด้วยเสียง โครมมมม ใหญ่จนพื้นดินใต้เท้าสะเทือน บัดนี้ความเขินอายมลายหายไปในพริบตา ภพและหลินสะดุ้งสุดตัวก่อนจะหันขวับไปทางหน้าคฤหาสน์พร้อมกัน

"เสียงอะไรน่ะภพ" หลินอุทานหน้าซีดเผือด

"หน้าบ้านครับคุณหนู รออยู่นี่นะ" ภพสั่งเสียงเข้มพรางก้าวเท้าฉับๆออกไปแต่หลินไม่ยอมฟังรีบวิ่งตามไปติดๆ

   เมื่อถึงประตูรั้ว ภาพตรงหน้าคือรถเก๋งคันหนึ่งพุ่งชนเข้ากับเสาไฟฟ้าข้างทางจนหน้ารถยับเยิน ควันสีขาวพวยพุ่งออกมาจากฝากระโปรง ส่วนรถอีกคันที่เป็นคู่กรณีเสียหลักไปจอดสนิทอยู่กลางถนน สภาพความเสียหายดูรุนแรงจนน่ากลัว

"คุณหนู อย่าเข้ามาใกล้ครับ" ภพรีบกันหลินไว้ ก่อนจะวิ่งถลาเข้าไปที่รถคันที่ชนเสาไฟฟ้า 

"เฮ้ คุณครับ ได้ยินผมไหม" ภพพยายามดึงประตูรถที่บิดเบี้ยวออกด้วยแรงทั้งหมดที่มี จนในที่สุดประตูมรณะก็เปิดออก ภพประคองชายวัยกลางคนที่มีเลือดไหลซึมที่หัวออกมาอย่างระมัดระวัง ในขณะที่หลินรีบกดโทรศัพท์เรียกกู้ภัยด้วยมือที่สั่นเทา

"กู้ภัยใช่ไหมคะ มีอุบัติเหตุหน้าสวนสิริวัฒนาค่ะ มีคนบาดเจ็บ" หลินพูดขึ้น นนนี่ที่วิ่งตามออกมาเห็นเหตุการณ์รีบเข้าไปช่วยภพประคองคนเจ็บไปนอนพักที่ริมทาง 

"ใจเย็นๆนะพี่ รถพยาบาลกำลังมา"

   หลังจากชุลมุนอยู่พักใหญ่ กู้ภัยก็มาถึงและนำตัวคนเจ็บส่งโรงพยาบาล ตำรวจเข้าตรวจสอบพื้นที่และลงความเห็นว่าเป็นเพียงอุบัติเหตุจากคนขับหลับในและเสียหลักไปเบียดคันข้างๆ เท่านั้น ไม่ได้มีแผนร้ายหรือเงื่อนงำใดๆซ่อนอยู่

   เมื่อเหตุการณ์คลี่คลาย รถยกยกรถออกไปและไทยมุงเริ่มแยกย้าย บรรยากาศเงียบสงัดก็กลับมาปกคลุมหน้าสวนสิริวัฒนาอีกครั้ง ภพยืนปาดเหงื่อที่โซมกายเสื้อเชิ้ตที่ตั้งใจใส่มาซะหล่อบัดนี้เปื้อนคราบน้ำมันและรอยฝุ่น ภพมองมือตัวเองที่สั่นน้อยๆจากความตกใจ ก่อนจะหันไปสบตากับหลินที่ยืนอยู่ข้างๆหลินเองก็ยังมีอาการหน้าซีดอยู่ไม่น้อย

"เอ่อ คุณหนูครับ" ภพเอ่ยขึ้น เสียงของภพดูอ้อยอิ่งกว่าเมื่อครู่มาก หลินเงยหน้าขึ้นมองภพ แววตาของหลินสั่นไหว 

"ภพ เมื่อกี้นายจะพูดอะไรนะ ก่อนที่จะมีเสียงชนกัน" ภพชะงักไปครู่หนึ่ง ความกล้าเมื่อครู่เหมือนจะหายไปกับเสียงไซเรนรถกู้ภัยเสียหมดแล้ว ภพเกาหัวแก้เขินพรางหลบสายตา 

"คือ ผม ผมจะบอกว่าผมลืมปิดก๊อกน้ำในสวนมั่งครับ"

"ภพ นายไม่ได้จะพูดเรื่องก๊อกน้ำแน่ๆ" หลินแหวใส่ด้วยความขัดใจ ภพหัวเราะแห้งๆออกมาท่ามกลางความตึงเครียดที่เพิ่งผ่านพ้นไป 

"เอาไว้คราวหน้าเถอะครับคุณหนู ตอนนี้ผมว่าเราเข้าบ้านไปล้างไม้ล้างมือกันก่อนดีกว่า เลือดคนเจ็บติดเสื้อคุณหนูด้วยนะนั่น" หลินมองดูรอยเลือดเล็กๆที่ชายเสื้อพลางถอนหายใจออกมาเบาๆ ถึงจะเสียดายจังหวะสารภาพรักที่อุตส่าห์บิ้วมาอย่างดี แต่การเห็นภพพุ่งเข้าไปช่วยคนอื่นโดยไม่คิดชีวิตเมื่อครู่ มันกลับทำให้ความรู้สึกชอบในใจของเธอยิ่งชัดเจนขึ้นไปอีก โดยที่ภพไม่ต้องพูดอะไรออกมาสักคำเดียว