Alle Kapitel von Mistaken Night with the Billionaire (R18): Kapitel 31 – Kapitel 40

SOLARA’S POV:Hindi ko alam kung saan niya kami dadalhin. Hindi ko rin naman sinubukang alamin. Wala akong ganang makipag-usap, wala akong gana makipagtalo, at lalong wala akong gana makipag-ayos sa lalakeng katabi ko. Tahimik ang buong byahe. Tanging tunog lang ng makina ng sasakyan, ang mahihinang ugong ng gulong sa kalsada, at paminsan-minsang pagbusina ng ibang sasakyan ang maririnig mo. Kahit si Draexis na kadalasan ay matanon, tila naramdaman ang bigat ng hangin sa loob ng kotse.“Mom…” mahina niyang tawag, halos nag-aalinlangan.Agad akong napatingin sa kanya. Nasa passenger’s seat siya, ang pwesto na dapat ay akin. Pero mas pinili kong ilayo ang sarili ko. Mas ligtas doon. Mas payapa. Mas konti ang posibilidad na magkasagutan na naman kami ni Draven. Ayokong mangyari yon lalo na kung naririnig ni Draexis.“Yes, baby?” malambing kong sagot, pilit pinapakalma ang sarili.Bahagyang kumunot ang noo niya, halatang nag-aalala. “Why are you so quiet? Are you okay?”May kung anong ku

SOLARA'S POV:“Stop pestering me,” malamig kong sagot, pilit pinipigilan ang masigawan siya.Hindi ko siya bibigyan ng kasiyahan na makita akong naiinis sa kanya.Umupo siya sa tabi ko sa may buhanginan ng tahimik lang, na para bang hindi niya ako ginulat sa pagdating niya.“Pestering?” bahagya siyang natawa, walang laman. “Do I really look like a pest to you?”Bago pa ako makasagot ay naramdaman ko ang braso niya sa baywang ko. Hinila niya ako palapit sa kanya.Napahawak ako sa matipunong dibdib niya para lang hindi kami magkadikit ng sobra.“Ah oo nga pala,” sarkastiko kong sagot. “Hindi ka peste… mas bagay sa’yo ang halimaw.”“The hell?” bulalas niya, tumingin sa akin na para bang hindi makapaniwala sa sinabi ko.Tila ba napigtas ko na ang kakaunting pasensya na mayro'n ito. Kaya bigla niya akong hinila at sa isang iglap ay nasa kandungan na niya ako.Nanlaki ang mata ko. “What are you doing?!”Napatingin ako sa paligid. Tama nga ako, pinagtitinginan na kami ng mga tao dito.“Pwede

SOLARA'S POV:Naisipan naming mag-bonfire nang gabing ‘yon.Tahimik ang paligid, maging ang alon ay marahang humahalik sa dalampasigan habang ang apoy sa harap namin ay sumasayaw sa hangin. Nagsisilbing liwanag at init sa pagitan naming dalawa. Nakaupo kami sa buhanginan at magkatabi pero tila may sariling mundo.Sa mga ganitong sandali, dapat payapa.Pero hindi.Dahil nang tumayo si Draven ay agad kong napansin ang pagbabago sa kanya.Nanigas ang ekspresyon niya. Na parang may nakita siyang hindi niya inaasahan o mas tamang sabihing ayaw niyang makita.Napatigil ako, napakunot ang noo. “What’s wrong?” tanong ko.Ngunit hindi siya sumagot.Nakatitig lang siya sa di kalayuan na para bang may malalim na iniisip. Nang maalala niya ito ay tila ba muling nabuhay ang matagal na niyang kinikimkim na inis.Dahan-dahan akong napalingon sa direksyon na tinititigan niya.Isang bangka ang kararating pa lamang.At mula roon ay bumaba ang isang babae.Kumpiyansa ang bawat hakbang. Diretso ang tindi

SOLARA’S POV:Kinabukasan ay nagising ako mula sa sunod-sunod na tunog ng cellphone ko. Paulit-ulit, tila ba nagmamadaling ito na abutin ko kahit nasa gitna pa ako ng pahinga. Mabigat pa ang talukap ng mga mata ko nang abutin ko iyon sa bedside table atsaka sinagot nang hindi man lang tinitingnan kung sino ang tumatawag.“Señorita… ayaw po umalis ng lalaki sa gate.” maingat na saad ng isa sa mga security team namin.Para akong biglang natauhan.Napabangon ako agad, hindi alintana ang bahagyang pagkahilo, saka mabilis na lumapit sa bintana. Bahagya kong inusog ang kurtina para sumilip at doon ko siya nakita.Nakatayo sa labas ng gate si Draven.Hawak niya ang bakal na gate, tila ba iyon na lang ang natitirang koneksyon niya papunta sa loob. Papunta sa anak niya. Medyo magulo ang buhok, hindi na maayos ang pananamit, at ang tindig niyang dati ay puno ng awtoridad… ngayon ay tila ba naging mahina ito.Parang isang lalaking naubusan ng lakas.Tila ito pinagsakluban ng langit at lupa.Hind

SOLARA’S POV: Paglabas ko ng pool area ay agad akong sinalubong ng nakakabinging katahimikan. Hindi ‘yung simpleng tahimik lang, kundi ‘yung uri ng katahimikan na parang may mali. Tanging tunog ng panyapak ko sa tiles at ang mabilis kong paghinga ang naririnig ko sa buong paligid. “Draexis…” tawag ko, pilit pinapakalma ang sarili kahit ramdam ko na ang kaba sa dibdib ko. Naglakad ako palibot, mas bumibilis ang hakbang habang mas lumalalim ang takot na nadarama ko. “Anak… please… magpakita ka na.” nanginginig na ang boses ko, halos maiyak na. “Mommy’s here… I’m here…” Ngunit wala akong narinig na sumagot. Walang Draexis at Draven na narito. “Drae—” Hindi ko na natapos ang sasabihin ko dahil biglang isang malakas na tulak ang biglang tumama sa likod ko. Napasinghap ako at sa isang iglap ay nawalan ako ng balanse at tuluyang nahulog sa pool. Agad akong nilamon ng malamig na tubig. Gulat, takot at kawalan ng kontrol. Habol ko ang hininga habang pilit umaangat, sum