บททั้งหมดของ ยุค 80 ฉันคือภรรยาตัวร้ายของมือสังหาร: บทที่ 11 - บทที่ 20

ย้อนกลับไปตอนนั้นที่ค่ายฝึกซ้อม พวกเขาใส่แต่เสื้อผ้าของเพื่อนร่วมรบที่ตายไปแล้วซึ่งถูกถอดออกมา อาจารย์บอกว่าเมื่อคนเราตายไปแล้วก็ไม่มีค่าอะไรอีก ถ้าเขาตาย เขาก็จะถูก ถอดเสื้อผ้าออกหมดเหมือนกัน แล้วโยนทิ้งไว้ที่สุสาน เพราะการเผาศพนั้นใช้ฟืนเยอะเกินไป สิ้นเปลืองเปล่า ๆ ส่วนเสื้อผ้าที่ถูกถอดออกมานั้นก็มีแต่เสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่งและดูสกปรก เขานึกไม่ออกเลยว่าครั้งสุดท้ายที่เขาได้ใส่เสื้อผ้าใหม่คือเมื่อไร ? เขาจึงหันกลับไปมองเสี่ยวอวี่เสี่ยวอวี่พูดกับเขาว่า เธอมีเสื้อผ้าเต็มหีบเลย แต่...เขากลับมีอยู่ไม่กี่ชุด รอจนกว่าทั้งสองคนจะมีจำนวนเสื้อผ้าเท่า ๆ กัน เธอถึงจะตัดเสื้อผ้าชุดใหม่มาใส่ ในช่วงเวลานี้ที่เป็นยุคคอมมูน ทางการยังไม่อนุญาตตัดผ้ารับเงินป้าเฉินใช้จักรเย็บผ้าของลูกสะใภ้แลกกับข้าวสาร บะหมี่ หรือไข่ไก่เล็ก ๆ น้อย ๆ มาให้ครอบครัวกินก็ถือว่าดีมากแล้ว วันนี้...ได้รับผ้าฝ้ายมาผืนหนึ่งที่สามารถนำไปตัดกางเกงขาสั้นให้หลานชาย 2 คนได้ ก็ถือว่าเป็นค่าแรงที่ใช้ประโยชน์ได้จริงจือหลานกระซิบกับแม่สามีว่าเสียดายหน้าตา รูปร่างของซิงโจวจริง ๆ เขาไม่น่าเกิดมาไม่สมประกอบอย่างนี้เลย พอมาแต่งงานกับเสี่ย

ซิ่วห่าวเผลอหลุดปากออกมาว่า “เป็นไปไม่ได้ เสี่ยวอวี่ทำอาหารไม่เป็นนะ”เสี่ยวอวี่จะไม่รู้วิธีทำอาหารได้อย่างไร ? เธอไม่เพียงแต่ทำเป็นเท่านั้น แต่...ยังทำออกมาได้อร่อยด้วย ข้าวอบเนื้อนั้น เธอคำนวณสัดส่วนอย่างพอดี ยังคงใช้ปริมาณข้าวเท่าเดิมเหมือนตอนที่หุงข้าวผสมกับมันเทศ แต่...รับรองว่า ทุกคนจะได้กินกันคนละถ้วยใหญ่แน่นอนครั้งนี้...ในข้าวไม่ได้มีแค่มันเทศ แต่...จะได้กินเนื้อและผักที่หอมอบอวลน่ากิน ข้าวขาวที่เสี่ยวอวี่หุงนั้นมีความนุ่มกำลังดี ส่วนไส้ก็ถูกคลุกเคล้าให้เข้ากันอย่างทั่วถึง ข้าวทุกเม็ดซึมซับน้ำซอสเข้มข้นจนชุ่มฉ่ำ ข้าวแต่ละคำที่ตักเข้าปากนั้น ต่างก็มีเนื้อหมูสามชั้นชิ้นเล็ก ๆ ส่วนมันและส่วนเนื้อก็ผสานเข้ากัน น้ำเนื้อก็ระเบิดอยู่ในโพรงปากทันที ต่อมรับรสสั่งการให้สมองตักกินเพิ่มอีกคำโดยอัตโนมัติแครอทหวานกรอบ มันฝรั่งก็นุ่มละมุนลิ้น แต่ละคำทำให้ผู้คนอดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมข้าวอบเนื้อนี้ถึงได้อร่อยขนาดนี้ ? บนโต๊ะอาหารมีแต่เสียงกินข้าว ทุกคนก้มหน้าก้มตากินของใครของมัน ไม่มีใครว่างพอที่จะมาพูดคุยกันเด็กน้อย 3 คนนั่งรอตั้งแต่ตอนเริ่มทำอาหาร พอถึงตอนนี้ทั้งกินทั้งรีบตักข้าวคำโตเข้าปาก

วันต่อมา...เสี่ยวอวี่เตรียมตัวออกไปทำงานที่ทุ่ง มีชาวบ้านกลุ่มหนึ่งเฝ้าจับตาดู ราวกับรอดูเรื่องตลก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในตอนนี้ที่กำลังเข้าสู่ฤดูเก็บเกี่ยว ผลผลิตต้นฤดูยังรอการเก็บเกี่ยว ส่วนผลผลิตปลายฤดูจะต้องเร่งปลูกทันทีหลังจากเก็บเกี่ยวเสร็จ ขนาดร่างกายของผู้ชายยังทนไม่ไหวเลยหลายครัวเรือนจำต้องกัดฟันซื้อเนื้อมาบำรุงร่างกาย ถ้าไม่อย่างนั้น พวกเขาจะต้องทนไม่ไหวแน่ ๆ เสี่ยวอวี่ถือเคียวยืนอยู่บนคันนา รวงข้าวสีทองอร่ามหนักอึ้งจนก้มโค้ง ข้าวสารเธอเคยกินมาแล้วหลายชนิด แต่...นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเกี่ยวข้าว เธอไม่รู้เลยว่าจะต้องเริ่มจากตรงไหนปัญญาชนที่จุดรวมพลก็ต้องเข้าร่วมในฤดูเก็บเกี่ยวนี้เช่นกัน เทียนตงถูกจัดให้อยู่ในกลุ่มที่ 3 พอเห็นเสี่ยวอวี่มาทำงานที่ทุ่ง หล่อนก็ตกใจรีบวิ่งเข้าไปหาทันที ตระกูลเย่นี่ทำเกินไปจริง ๆ ถึงกับบังคับให้เสี่ยวอวี่ออกมาทำงานที่ทุ่ง คนอย่างเสี่ยวอวี่จะทนลำบากได้ยังไง นี่ถือว่าเป็นโอกาสที่ดีที่หล่อนจะชวนเสี่ยวอวี่ กลับเมืองใหญ่ด้วยกันความจริงแล้วคนที่อยากกลับเมืองใหญ่จนทนไม่ไหวคือเทียนตงต่างหาก หล่อนทนเกี่ยวข้าวที่นี่ไม่ไหวแล้ว ขาหล่อนชาไปหมดแล้ว สุดท้าย...หล่อน

ปลาเฉาตัวใหญ่หนักถึง 20 จิน ทำให้ชาวบ้านที่กำลังเก็บเกี่ยวอยู่นั้นถึงกับอิจฉาตาร้อนผ่าว พวกเขาออกมาทำงานที่ทุ่งนี้ทุกวันไม่เคยจับปลาตัวใหญ่ได้ เสี่ยวอวี่เพิ่งออกมาทำงานวันแรกก็จับปลาตัวใหญ่ได้แล้ว ไม่ธรรมดาเลยจริง ๆในนาข้าว ใครจับปลาไหลหรือปลาช่อนได้ก็ถือเป็นส่วนของคนนั้น ทุกคนได้แต่ส่งเสียงซี้ดซ้าด แล้วก็ก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ ทำงานเสร็จไวก็จะได้กลับไปทานข้าวเร็ว แต่...พอนึกถึงปลาตัวใหญ่ที่เสี่ยวอวี่เพิ่งหิ้วกลับไปก็น้ำลายสอมีเพียงซิ่วห่าวที่นิ่งงัน ปลาตัวใหญ่ขนาดนั้นซิงโจวกลับจับมันได้ แสดงว่า...โชคของซิงโจวนั้นไม่ธรรมดา หล่อนเริ่มกระวนกระวายใจ ถ้าเสี่ยวอวี่ไม่ออกไปจากบ้านเย่ โชคทั้งหมดของซิงโจวได้ตกไปอยู่ที่เสี่ยวอวี่แน่ !เกาเฟินเห็นซิ่วห่าวอู้งานขี้เกียจไม่ยอมทำงานอีกแล้ว ตอนนี้...ซิงโจวแยกไปทำงานกับเสี่ยวอวี่แล้ว ถ้าซิ่วห่าวยังขี้เกียจไม่ยอมทำงานแบบนี้ วันนี้...งานไม่เสร็จแน่ เกาเฟินจึงหันไปตะคอกบอกให้ซิ่วห่าวทำงาน“ยืนอึ้งทำไม ?!! รีบทำงานรีบกลับไปกินข้าว !! ไม่อยากกลับไปกินข้าวหรือไง ?!!”ซิ่วห่าวรู้สึกน้อยใจ วันนี้...ซิงโจวไม่มาช่วยงาน หล่อนเหนื่อยแทบหมดแรงจวนจะยืนไม่ไหวอยู่แ

เสี่ยวอวี่เข้าไปในความฝันของซิงโจวเป็นครั้งแรก เขาเดินขึ้นจากฝั่ง น้ำซึมเปียก กางเกงสีดำเก่าๆ ที่เขาสวมขอบกางเกงถูกมัดไว้ลวก ๆ ด้วยเชือกป่านเส้นหนึ่งเท่านั้น กล้ามเนื้อหน้าท้องจากการฝึกฝนอย่างหนักนั้นกระชับ ไม่ผอมจนเห็นกระดูกเหมือนเมื่อก่อน แต่...ก็ยังไม่ถึงกับกำยำ เพียงแต่...ผอมแต่แน่นอยู่ ๆ เธอก็รู้สึกใบหน้าร้อนผ่าว หลังจากเขาขึ้นมาบนฝั่งแล้ว ก็ได้คว้าเอาเสื้อบนก้อนหินมาสวมใส่ เสื้อที่เขาใส่เธอเรียกชื่อไม่ถูก เป็นสีดำ รูปแบบเรียบง่าย เหมือนกับเสื้อผ้าของคนจนในสมัยโบราณและตอนนั้นก็มีนกพิราบสีดำตัวหนึ่งบินลงมาเกาะบนกิ่งไม้ ซิงโจวจับมันไว้ แล้วแกะกระบอกไม้ไผ่ที่ผูกติดกับขาของนกดู ข้างในคือภารกิจที่ได้รับมอบหมายให้เขาทำ เธอขยับเข้าไปดู ตัวอักษรสมัยก่อนล้วนเป็นอักษรจีนตัวเต็ม แต่...เพราะเธอฝันเห็นสมัยโบราณมาตั้งแต่เด็กและได้เรียนโบราณคดี จึงอ่านได้ ในจดหมายคือคำสั่งให้เขาไปจับตัวเย่ซื่อผู้คิดกบฏกลับมา หากขัดขืนให้จัดการทันทีเธอเห็นเขาขมวดคิ้วแน่น ก่อนจะจับเอาดาบเดินจากไป จากนั้น...ฉากก็เปลี่ยนไป เป็นฉากที่ซิงโจวพบที่ซ่อนตัวของเย่ซื่อแล้ว เย่ซื่อคุกเข่าอยู่บนพื้นกำลังอ้อนวอนซิงโจว ขอให