جميع فصول : الفصل -الفصل 70

“ทำอะไรบ้างวันนี้ เล่าให้แมวน้อยฟังหน่อย” หวงยงตี้ต้าหวางตรัสถามหวงเหนียงกงจู่ที่มาประทับนั่งที่ตั่งบรรทม ส่วนต้าหวางประทับนั่งบนตั่งบรรทมเดียวกับกงจู่ ส่วนไท่จื่อเฟยประทับที่ตั่งนั่ง“วันนี้หยางหลินเจี่ยเจียสอนข้าเขียนอักษร ก่อนที่เจี่ยเจียจะไปอาบน้ำ นางก็เล่านิทานความรัก” กงจู่ทูลบอก“บอกได้ไหมเรื่องความรักของหยางหลินเจี่ยเจีย เนื้อเรื่องเป็นเช่นไร” ต้าหวางตรัสถาม และหันไปทอดพระเนตรไท่จื่อเฟย“เจี่ยเจียเล่าให้ฟังว่า กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีหญิงสาวผู้หนึ่งหลงรักชายผู้หนึ่งที่สูงศักดิ์ แต่มีอุปสรรคมากมายที่ฝ่าฟันนานัปการ จนในที่สุดความดีของนางนั้น ทำให้นางได้แต่งงานกับเขา เนื้อเรื่องประมาณนี้” กงจู่ตรัสเช่นนี้ ต้าหวางหันไปทอดพระเนตรกงจู่ที่มีพระพักตร์เศร้าหมองยิ่งนัก“เจ้านอนเถิด แมวเหมียวจะพาเจ้านอน” ต้าหวางตรัสเช่นนี้“แมวน้อยข้าง่วงนอนแล้ว เจี่ยเจียพาข้าไปนอนหน่อยนะ” หวงเหนียงกงจู่ตรัสเช่นนี้“เพคะ”หลังจากพากงจู่ประทับนอนอู่หยางหลินไท่จื่อเฟยเสด็จกลับมาตำหนักที่ประทับ แต่ทว่าพระนางกลับไม่หลับเสียเลย พระนางจึงลุกจากตั่งบรรทมมาในอุทยานหลวงพร้อมนางกำนัลสองคน พระนางทอดพระเนตรมองดวงจั

“วันนี้ไม่มีอะไรแล้วเลิกประชุม”รุ่ยอันบอกเหล่าขุนนางที่อยู่ในท้องพระโรง ขุนนางเหล่านั้นถวายบังคมต้าหวางทันที เกาซื่อต้าหวาง ทรงลุกขึ้นประทับยืนจากบัลลังก์ช้าๆ แต่ทว่าพระองค์กลับช้ำพระหัตถ์จับพระอุระของพระองค์เอง แล้วทรุดลงประทับนั่งปิดพระเนตร รุ่ยอัน เหล่าข้าราชบริพารที่อยู่ในท้องพระโรงและเหล่าขันทีต่างตกใจ รวมไปถึงไท่จื่อที่ตกพระทัยเช่นกัน“ฟู่จวิน!!!” ไท่จื่อตรัสเรียกต้าหวาง ขณะที่ไท่จื่อทรงโอบอุ้มต้าหวางเสด็จเข้าไปในตำหนักทันที“ตามหมอหลวงมา” ไท่จื่อตรัสด้วยพระสุรเสียงดุดัน ขันทีสามคนรีบวิ่งออกไปจากตำหนักทันที หวางโฮ่วเสด็จเข้ามาในห้องบรรทม พระนางตกพระทัยที่เห็นต้าหวางประทับนอนอยู่ที่ตั่งบรรทม“เกิดอะไรขึ้น เยว่เอ๋อร์” จางเหนียงหวางโฮ่วตรัสถามด้วยความสงสัย“เมื่อว่าราชการเสด็จ ฟู่จวินประทับยืน แต่ทว่าพระองค์กลับทรงเป็นลมพระเจ้าค่ะ” ไท่จื่อตรัสด้วยพระสุรเสียงเป็นกังวล ขณะที่หมอหลวงสามคนวิ่งมา ตรวจพระอาการต้าหวาง เมื่อตรวจแล้วเสร็จ ทุกคนต่างมองหน้ากัน และสีหน้าของพวกเขาดูเคร่งเครียด อีกคนเดินไปปรุงยา อีกคนเดินไปต้มน้ำ อีกคนทูลรายงาน“ทูลจางหวางโฮ่ว ไท่จื่อ หม่อมฉันไร้ความสามารถกระหม

“อร่อยมากเลยเพคะ” หวางโฮ่วตรัสและแย้มพระสรวล“เห็นไหม หวางโฮ่วยังบอกอร่อยเลย พระองค์ก็ลงเสวยสิ” กงจู่ตรัสเช่นนี้และหยิบขนมพุดตานอีกชิ้นถวายอู่ต้าหวาง“ป้อนข้าสิ” ต้าหวางตรัสเรียบเฉย“กินเองสิ” กงจู่ตรัสเช่นนี้ และจับพระหัตถ์ต้าหวางแบออกวางขนมพุดตานลงไป หวางโฮ่วแย้มพระสรวลประทับนั่งทอดพระเนตรสงครามย่อมๆ ระหว่างเกอเกอกับเม่ยเมยของเกาต้าหวาง อู่ต้าหวางได้เสวยชิ้นแรก เมื่อขนมหมดพระโอษฐ์ พระองค์ก็ทรงหยิบชิ้นที่สองเสวยอีก“อร่อยใช่ไหม” กงจู่ตรัสถาม“งั้นๆ ห้องเครื่องของแคว้นอู่ทำอร่อยกว่านี้เยอะ...” ต้าหวางตรัสด้วยพระสุรเสียงเรียบเฉย แต่ทว่าต้าหวางตรัสไม่จบ พระนางกลับโยนพระเขนยข้างๆ พระวรกายใส่พระองค์ทันที ต้าหวางกลับรับพระเขนยทัน“พอเลย พอทั้งคู่” หวางโฮ่วตรัสจริงจัง“เจี่ยเจีย หม่อมฉันกลับก่อน” กงจู่ตรัสดุดันและมองไปที่ต้าหวางที่แย้มพระสรวลกว้างทำให้น่าหมั่นไส้“เจ้ายอมแพ้แล้วเหรอ” อู่ต้าหวางตรัสถามเรียบเฉย พระนางกลับไม่สนใจพระองค์อีกเลย และเสด็จออกไปทันทีด้วยความขุ่นเคืองพระทัยถ้าเกาฮุ้ยได้เป็นหวางโฮ่วของเกอเกอ วังหลวงแคว้นอู่คงคึกครื้นน่าดูช่วงบ่ายคล้อยในวันเดียวกัน กงจู่เสด็จกลับจากต

“ฮุ้ยเอ่อร์ ข้าจะเข้าไปแล้วนะ” พระองค์ตรัสแผ่วเบา ถอดฉลองของพระองค์ของพระนางออกจนหมด พระองค์ทอดพระเนตรพระวรกายเปลือยเปล่าราวกับว่าถูกมนต์สะกดให้หลงใหลยิ่งนัก พระองค์ไม่รอช้าถอดฉลองพระองค์ออกเช่นกัน พระนางทอดพระเนตรพระองค์ที่ใหญ่โตจนน่าตกใจ“จะเจ็บไหม” พระนางตรัสถามแผ่วเบา“แค่ครั้งแรก” ต้าหวางเข้าไปในพระวรกายของพระนางช้าๆ แต่ทว่าพระนางโอบพระขนอน และจิกลากยาวเป็นรอยพระโลหิต“ต้าหวาง...เจ็บ...งื้อ...” พระนางตรัสกระเส่าด้วยพระสุรเสียงเจ็บปวดยิ่งนัก“ทนนิดเดียว...แล้วเจ้าจะมีความสุข” ต้าหวางตรัสเช่นนี้ ขณะที่สอดพระองค์เข้าออกเช่นนี้ ไม่นานนักพระนางยกบั้นพระองค์ขึ้นสอดรับพระองค์ที่สอดใส่ลงมา“โอ...โอ...อ้า...แรง...หน่อย” พระนางตรัสพระสุรเสียงกระเส่าเร่าร้อน“น้อมรับคำสั่งหวางโฮ่ว” ต้าหวางตรัสเช่นนี้และสอดพระองค์ด้วยพระอารมณ์ดิบเถื่อนยิ่งนัก จนได้กลิ่นพระโลหิตออกมาจากพระโยนี“โอ...โอ...โอ้...อร๊าย...โอว...โอว...อืม...”“ฮุ้ยเอ๋อร์...เรียกข้า...อาเฉิน” พระองค์ตรัสด้วยพระสุรเสียงแผ่วเบา“อา...อา...อาเฉิน...อร๊าย...ไม่ไหวแล้ว”“โอ...โอ...โอ...โอ้...อา...”ต้าหวางปลดปล่อยสายธารสู่พระวรกายเบื้อง

เหล่าข้าหลวงของอู่ซ่งเฉินต้าหวางจัดที่ประทับให้กงจู่และต้าหวางได้ประทับนอนในห้องเดียวกัน พระนางเสด็จมาที่อ่างน้ำที่เหล่านางกำนัลได้นำน้ำร้อนผสมกับน้ำดอกกุ้ยที่พระนางลงสรงในทุกๆ วัน อีกทั้งนางกำนัลอีกสองคนโปรยกลีบกุหลาบลงไปเพื่อเพิ่มความหอม นางกำนัลอีกสองคนถอดฉลองพระองค์จนเปลือยเปล่า และพระนางก็เสด็จลงไปในอ่างสรงทันทีอู่ต้าหวางเสด็จเข้ามาในห้อง ทอดพระเนตรไปโดยรอบห้องไม่เห็นกงจู่ประทับอยู่ แต่เห็นนางกำนัลเดินออกมาจากหลังม่านของสระสรงสองคน และถวายบังคมพระองค์ พระองค์กลางพระกรออกกว้าง นางกำนัลทั้งสองคนปลดฉลองพระองค์ออกจากพระวรกายจนเหลือแต่เสื้อผาว พระองค์โบกพระหัตถ์ไล่นางกำนัลออกไป นางกำนัลทั้งสองออกไปทันที พระองค์เสด็จผ่านพระวิสูตรมาในห้องสรงน้ำ นางกำนัลเห็นว่าต้าหวางเสด็จเข้ามา พวกนางก็ก้าวเดินออกไปทันที ต้าหวางถอดเสื้อผาวและกางเกงออกจากพระวรกายเสด็จลงมาในสระน้ำทันที และเชิญพระพักตร์กับกงจู่ พระนางที่ปิดพระเนตรอยู่ทอดพระเนตรมองพระองค์และแย้มพระสรวล“พระองค์เสด็จเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่” พระนางตรัสถาม“พึ่งเข้ามา” ต้าหวางตรัสเช่นนี้ พระองค์ประกบพระโอษฐ์นางทันที พระองค์สอดพระชิวหาเข้าไปในพ