جميع فصول : الفصل -الفصل 80

วันนี้กงจู่ตื่นบรรทมแต่เช้าตรู่พระนางเสวยพระกระยาหารเสร็จสิ้น หวังเตอทูลเชิญพระนางเสด็จมายังอุทยานดอกไม้ในสวน พร้อมกับข้าหลวงแปดคน พระนางทอดพระเนตรอุทยานหลวงที่งดงามไม่แพ้แคว้นเกา แต่ที่นี่ดอกไม้เมืองทะเลทรายเป็นสีม่วงและสีแดงเสียส่วนใหญ่ และสระน้ำขนาดใหญ่ในอุทยาน เช่นเดียวกับแคว้นเกา“ในท่ามกลางทะเลทรายยังมีดอกไม้งดงามอยู่เช่นนี้” เกาฮุ่ยกงจู่ตรัส“ไท่โฮ่วให้ดูแลที่นี่อย่างดี พระนางโปรดดอกไม้พวกนี้มาก” หวังเตอทูลบอก“เป็นเช่นนี้นี่เอง” กงจู่ตรัส หวังเตอทอดสายตามองไปยังกูเหนียงสูงศักดิ์สวมใส่ผ้าไหมชั้นดีในชุดสีม่วง สวมเครื่องหัวด้วยเครื่องทองประทับด้วยหินสีม่วงเข้มเช่นเดียวผ้าสีม่วงที่ปิดบนหัวจรดกลางบั้นเอว“เจ้าเป็นใครทำไมเจ้าไม่ทำความเคารพต่อข้า” นางทูลถามเช่นนี้ หวังเตอหมายจะบอกนาง แต่กงจู่ยกพระหัตถ์ขึ้นห้ามหวังเตอและเหล่าข้าหลวงของพระนาง“แล้วเจ้าละเป็นใคร ทำไมข้าต้องทำความเคารพเจ้า” เกาฮุ่ยกงจู่ตรัสถามเช่นนี้“ข้าเซียงเซียงกุ้ยเฟย เจ้าคงเป็นผิงเฟยคนใหม่สินะ ถึงไม่รู้ทำเนียมของที่นี่” เซียงเซียงกุ้ยเฟยตรัสเรียบเฉย“ขออภัยด้วยเพคะ ที่หม่อมฉันไม่รู้จักสนมกุ้ยเฟย” กงจู่ตรัสเรียบเฉย“

เกาฮุ้ยหวางโฮ่วตื่นจากบรรทมในยามเช้าในห้องบรรทมของต้าหวาง พระนางกลับรู้สึกเสียวกระสันยิ่งนัก อีกทั้งพระโยนีเหมือนมีสิ่งใดสอดอยู่ พระนางทอดพระเนตรเห็นอู่ซ่งเฉินต้าหวางที่กำลังกระแทกพระองค์ลงมาบนพระวรกายเบื้องล่าง“ต้าหวาง...ลักหลับหม่อมฉันหรือ” พระนางตรัสถามด้วยพระสุรเสียงแผ่วเบา“ของหน่อยเถิด ข้ากับเจ้าไม่ได้ร่วมเตียงกันมาตั้งหลายวัน” ต้าหวางตรัสแผ่วเบา ขณะที่อยู่ในพระวรกายของพระนาง พระนางกลับจับพลิกพระวรกายของพระองค์ลงมาประทับนอนเบื้องล่าง ต้าหวางกลับแย้มพระสรวลกว้างโดยทันที“หลับตาเพคะ” พระนางตรัสเช่นนี้ ต้าหวางปิดพระเนตรลงอย่างว่าง่าย พระนางเสด็จไปที่เชิงเทียน และนำเทียนที่ยังไม่ดับมาหนึ่งเล่ม แย้มพระสรวลกว้าง และหยดใส่พระนาภี ต้าหวางสะดุ้งพระองค์ ต้าหวางทอดพระเนตรมองพระนางที่กำลังหยดเทียนใส่พระอุระ“ฮุ้ยเอ๋อร์ ข้าร้อน” ต้าหวางตรัสเช่นนี้ แต่ไม่ประทับลุกนั่งแต่อย่างใด“ต้าหวางลักหลับหม่อมฉันเอง นอนลงไปเพคะ” พระนางตรัสจริงจังพระนางวางเชิงเทียนไว้บนโต๊ะข้างตั่ง อีกทั้งพระนางเอาผ้าคลุมตั่งบรรทมมัดพระหัตถ์ทั้งสองข้างไว้ที่เสาสองข้าง“เจ้าจะทำอะไร” ต้าหวางตรัสถามสงสัย แต่พระองค์ไม่ได้ส

ยามสายัณห์มาเยือน ตวนมู่น่าหลังประทับยืนที่พระบัญชร ทอดพระเนตรพระจันทร์ที่ลอยเด่นอยู่บนนภาในยามค่ำคืน พระนางยังมีพระดำริในเรื่องเมื่อคืนวานที่หวงยงตี้ต้าหวางตรัสถึงอู่ยางหลินหวางโฮ่วอยู่หลายครั้งที่กำลังเสพสังวาสร่วมสวาทกับพระนาง ทำให้พระนางมีพระดำริต่ออีกว่า ทำไมพระนางถึงครองพระทัยของต้าหวางได้ ความจริงแล้วพระนางได้สดับเรื่องของอู่หวางโฮ่วมาหลายครั้ง เรื่องพระสิริโฉมที่งดงาม และความเฉลียวฉลาด สามารถทำให้คนในหมู่บ้านหายจากโรคร้าย และช่วยกงจู่ให้หายจากโรคประหลาด นี่คงเป็นสาเหตุที่ทำให้ต้าหวางทรงโปรดพระนางหวงยงตี้ต้าหวางเสด็จเข้ามาในตำหนัก ทอดพระเนตรเห็นตวนมู่กุ้ยเฟยสวมฉลองพระองค์สีขาวไร้เครื่องพระเศียร พระองค์ประทับยืนข้างๆ พระนาง ในพระหัตถ์เรียวถือจอกน้ำจัณฑ์อยู่“เจ้ามองอะไรอยู่หรือ” ต้าหวางตรัสถาม พระนางวางจอกน้ำจัณฑ์ไว้บนตั่ง และหันกลับมามองต้าหวาง ถวายบังคม“ต้าหวางเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่เพคะ” พระนางตรัสถามแผ่วเบา ต้าหวางกลับประทับประโอษฐ์บาง อีกทั้งจับพระศอให้พระนางประทับพระโอษฐ์พระองค์ได้ดียิ่งขึ้น สอดพระชิวหาของกันและกันราวกับวนหาสิ่งใดในพระโอษฐ์ ทำให้พระนางรู้สึกมึนงงไปชั่วขณะ

เมื่อเสด็จเข้ามาในห้องบรรทมของพระนาง ต้าหวางทรงวางพระนางลงบนตั่งบรรทม ต้าหวางหมายจะเสด็จออกไป แต่ทว่าพระนางกลับใช้พระหัตถ์จับพระหัตถ์หนาของพระองค์เอาไว้“ขอบพระทัยนะเพคะ” พระนางตรัสแผ่วเบา และแย้มพระสรวล“ให้ข้าอยู่เป็นเพื่อนเจ้าไหม” ต้าหวางตรัสถาม พระนางไม่ตรัสสิ่งใด นอกจากพยักพระพักตร์ ต้าหวางประทับนั่งบนตั่งบรรทมข้างๆ พระนาง“ต้าหวาง หม่อมฉันขอโทษ” พระนางตรัสแผ่วเบา“เจ้าผิดอะไร ข้าสิที่เป็นคนผิดไม่ยอมลืมอดีต ข้าขอโทษเจ้า” ต้าหวางตรัสเช่นนี้“ต้าหวาง” พระนางตรัสแผ่วเบา“เจ้านอนเถอะ ข้าจะนอนเป็นเพื่อน” ต้าหวางตรัสจบ พระองค์คลี่ผ้าคลุมตั่งบรรทมวางบนพระวรกายของพระนาง ต้าหวางเองก็สอดพระวรกายนอนในผ้าคลุมตั่งบรรทมสามวันมาแล้วที่ต้าหวางเสด็จมาประทับที่ซือเชี่ยนกง แต่ทว่าพระองค์ไม่ได้เสพสังวาสกับพระนาง มีเพียงเสด็จมาบรรทมร่วมพระแท่น วันนี้ต้าหวางเสด็จออกไปก่อนพระนางจะตื่นบรรทม และเป็นเช่นนี้มาสามวัน หลังจากตื่นบรรทมเหล่าข้าหลวงถวายน้ำให้พระนางลงสรง และปรุงพระเกศาสวมฉลองพระองค์สีม่วง ซึ่งเป็นสีฉลองพระองค์ที่ต้าหวางทรงโปรด“ตวนมู่น่าหลังกุ้ยเฟยรับพระราชโองการ” ขันทีที่อยู่ใกล้ชิดต้าหวาง ทูล

สามวันต่อมา ถังไปเฉินกลับมาจากประชุมเช้าที่ท้องพระโรง เขาก็มาดื่มน้ำชายามบ่ายในเรือนกลาง เพราะด้านนอกหิมะตกลงมาเป็นจำนวนมากในตอนกลางคืน ทำให้วันนี้อากาศด้านนอกช่างหนาวยิ่งนัก เขาจึงนั่งอยู่ในเรือนกาง ในมือของเขามีตำราปกครองอยู่ม้วนหนึ่ง เขาจดจำได้ทุกตัวอักษร ทันใดนั้นพ่อบ้านก้าวเดินเข้ามาหาเขา และเอ่ยบอกทันที“นายท่านมีคนมาหาขอรับ”“ใครหรือ” ถังไป่เฉินเอ่ยถาม“เขาบอกว่าให้นายท่านเดินไปหาที่หน้าบ้าน” พ่อบ้านเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงหวั่นเกรง“ใครกัน ต้าหวางเสด็จมาหรือ” ถังไป่เฉินเอ่ยถามเช่นนี้ พ่อบ้านไม่เอ่ยสิ่งใด เขาจึงก้าวเดินไปหน้าบ้าน แต่ก็ต้องตกใจกับบุรุษที่หน้าบ้านนั้นคือ เกาหลี่หวางเย่ และองครักษ์หนึ่งคนที่คอยตามพระองค์ เขาจึงถวายบังคมทันที“ตามสบายต้าซื่อคง”“เกาหลี่หวางเย่ เชิญด้านในก่อนพระเจ้าค่ะ” เขาทูลบอกหวางเย่และนำพระองค์ไปยังเรือนกลาง พระองค์ประทับนั่งบนฟูกตรงที่ถังไป๋เฉินนั่งเป็นประจำ“พระองค์เสด็จมามีอะไรให้หม่อมฉันรับใช้” ถังไปเฉินทูลถาม สาวใช้นำพระสุธารสชามาถวาย พร้อมกับขนมวงกลมสีเหลืองลวดลายของดอกเบญจมาศ“ขนมนี่คืออะไรหรือ” เกาหลี่ถาม ขนมทรงกลมสีเหลือง“นี่คือขนมหลันฮวาพร