All Chapters of คุณอาขารับรักหนูเถอะ: Chapter 11 - Chapter 20

91 Chapters

บทที่ 4 ภาพสะท้อนในแก้วเหล้า 1

     ค่ำคืนในกรุงเทพมหานครยังคงพลุกพล่านและเต็มไปด้วยแสงสี ทว่าภายในคลับส่วนตัวระดับวีไอพีบนชั้นดาดฟ้าของโรงแรมหรูย่านเพลินจิต บรรยากาศกลับเงียบสงบและเป็นส่วนตัวอย่างยิ่ง แสงไฟสีเหลืองนวลตาสะท้อนกับแก้วคริสตัลเจียระไนบนเคาน์เตอร์บาร์หินอ่อนสีดำขลับ เคล้าคลอด้วยเสียงเพลงแจ๊สที่เปิดคลอเบา ๆ         กวินทร์นั่งอยู่ที่มุมมุมหนึ่งของโซฟาหนังแท้สีน้ำตาลเข้ม เสื้อสูทตัวนอกถูกถอดพาดไว้กับพนักพิง เนคไทถูกปลดออกจนหลุดลุ่ย แขนเสื้อเชิ้ตพับขึ้นลวก ๆ เผยให้เห็นท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและเส้นเลือดที่ปูดโปน ชายหนุ่มหมุนแก้วบรรจุซิงเกิลมอลต์วิสกี้ในมือไปมา ดวงตาคมกริบเหม่อมองก้อนน้ำแข็งทรงกลมที่กำลังละลายช้า ๆ ราวกับกำลังใช้มันเป็นจุดรวมสติที่แตกกระเจิงของตนเอง         ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะเตี้ยกระจกใส คือร่างสูงโปร่งของนายแพทย์หนุ่มผู้มีใบหน้าหล่อเหลาและบุคลิกสุขุมนุ่มลึก
Read more

บทที่ 4 ภาพสะท้อนในแก้วเหล้า 2

      “มึงหลอกคนทั้งโลกได้กวินทร์ แต่มึงหลอกตัวมึงเองไม่ได้หรอก” หมอภัคถอนหายใจยาว เมื่อเห็นเพื่อนรักเงียบไปและมีสีหน้าเจ็บปวด “กูเตือนมึงในฐานะเพื่อนนะ เส้นกั้นระหว่างคำว่าผู้ปกครองกับผู้ชายคนหนึ่ง มันบางมาก และถ้ามึงข้ามมันไปเมื่อไหร่ มึงอาจจะทำลายชีวิตของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งไปตลอดกาล”         “กูรู้” กวินทร์พึมพำเสียงแหบพร่า ยกมือขึ้นลูบใบหน้าตัวเองอย่างเหนื่อยล้า “กูถึงได้พยายามถอยห่าง กูพยายามขีดเส้นให้ชัดเจน แต่ยิ่งกูพยายามผลักเขาออก ยายเด็กนั่นก็ยิ่งดื้อรั้น ไม่ยอมลงให้กูเหมือนเมื่อก่อน เถียงกูฉอด ๆ แถมยังจงใจยั่วโมโหกูสารพัด”         ภาพของหญิงสาวที่เชิดหน้าท้าทายเขาอย่างไม่เกรงกลัว นัยน์ตากลมโตที่วาวโรจน์ด้วยความหยิ่งทะนง มันทั้งน่าโมโหและ...น่าหลงใหลในเวลาเดียวกัน เจ้าขาไม่ได้อ่อนแอและเจ้าน้ำตาเหมือนตอนสิบขวบอีกแล้ว เธอเติบโตเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งและ
Read more

บทที่ 5 ปีกที่เริ่มขยับ 1

     กลิ่นเมล็ดกาแฟคั่วบดหอมกรุ่นลอยอบอวลไปทั่วบริเวณร้านอาหารกึ่งคาเฟ่สไตล์ฝรั่งเศสย่านทองหล่อที่ขึ้นชื่อเรื่องความหรูหราและราคาที่แพงหูฉี่ บรรยากาศในช่วงเย็นวันศุกร์คลาคล่ำไปด้วยลูกค้าระดับไฮเอนด์ ทั้งนักธุรกิจหนุ่มสาวและกลุ่มโซเชียลไลต์ที่แวะเวียนมาสังสรรค์หลังเลิกงาน         ท่ามกลางความวุ่นวายของการเสิร์ฟอาหารและเครื่องดื่ม ร่างระหงของเจ้าขาในชุดพนักงานเสิร์ฟสีดำสนิท สวมทับด้วยผ้ากันเปื้อนสีเทาเข้มคาดเอว กำลังเดินถือถาดเครื่องดื่มไปเสิร์ฟที่โต๊ะมุมสุดอย่างคล่องแคล่ว แม้ชุดยูนิฟอร์มจะเรียบง่ายและดูทะมัดทะแมง แต่มันก็ไม่อาจปิดบังผิวพรรณขาวผ่องและใบหน้าสวยหวานที่ถูกรวบผมตึงเป็นมวยไว้ด้านหลังได้เลย         หญิงสาวส่งยิ้มบาง ๆ ให้กับลูกค้าขณะวางแก้วค็อกเทลลงบนโต๊ะอย่างนุ่มนวล        &nb
Read more

บทที่ 5 ปีกที่เริ่มขยับ 2

     เวลาเที่ยงคืนสิบห้านาที ประตูดิจิทัลของเพนต์เฮาส์ถูกปลดล็อค ร่างบางของเจ้าขาเดินลากเท้าเข้ามาภายในห้องอย่างหมดสภาพ ความเหนื่อยล้าจากการเรียนและการยืนทำงานติดต่อกันหลายชั่วโมง ทำให้เธอแทบจะทรงตัวไม่อยู่ หญิงสาวทิ้งกระเป๋าสะพายลงบนชั้นวางข้างประตู ก่อนจะถอดรองเท้าผ้าใบออกอย่างยากลำบาก         ทันทีที่เธอเงยหน้าขึ้น สายตาก็ปะทะเข้ากับร่างสูงใหญ่ของคนที่ควรจะเข้านอนไปแล้ว นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟากลางห้องโถง         กวินทร์อยู่ในชุดเสื้อคลุมอาบน้ำสีน้ำเงินเข้ม ผมที่เพิ่งสระยังคงเปียกชื้นเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบจ้องมองมาที่เธอราวกับเรดาร์ที่ล็อคเป้าหมาย ท่ามกลางแสงไฟสลัว บรรยากาศรอบตัวเขากดดันและเย็นเยียบจนเจ้าขารู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง         “กลับดึกอีกแล้วนะ” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยทำลายค
Read more

บทที่ 6 ผู้พิทักษ์ในเงามืด 1

     หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป...         เพนต์เฮาส์หรูบนชั้นสูงสุดของ The Cloud Residence ที่เคยกว้างขวาง บัดนี้กลับดูเวิ้งว้างและอ้างว้างจนน่าใจหาย ความเงียบสงัดโรยตัวปกคลุมไปทั่วทุกตารางนิ้ว แม้แต่เสียงเครื่องปรับอากาศก็ยังดูดังเกินไปในความรู้สึกของกวินทร์         ชายหนุ่มวัยสี่สิบสองปีนั่งเอนหลังพิงพนักโซฟาตัวใหญ่ในห้องรับแขก นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาทอดมองไปยังบานประตูห้องนอนฝั่งซ้ายที่ยังคงปิดสนิท...ห้องของเจ้าขา         ตั้งแต่คืนที่ทะเลาะกันอย่างรุนแรงจนนำไปสู่การเปิดกรงทองให้หลานสาวตัวแสบออกไปโบยบิน ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็เข้าสู่สภาวะสงครามเย็นอย่างสมบูรณ์แบบ         เจ้าขาตื่นแต่เช้าตรู่เพื
Read more

บทที่ 6 ผู้พิทักษ์ในเงามืด 2

     คำว่า ‘ผู้หญิงของท่าน’ และชื่อของ ‘กวินทร์ อัครกุล’ เปรียบเสมือนประกาศิตสายฟ้าฟาด ไฮโซปอนด์และกลุ่มเพื่อนหน้าถอดสี ซีดเผือดเป็นไก่ต้ม ใครบ้างในแวดวงธุรกิจจะไม่รู้กิตติศัพท์ความโหดเหี้ยมและอำนาจล้นมือของมาเฟียอสังหาฯ คนนั้น การไปขัดขากับอัครกุล ก็เท่ากับฆ่าตัวตายทางธุรกิจชัด ๆ         “ผะ... ผู้หญิงของคุณกวินทร์?” ไฮโซปอนด์หันไปมองร่างเล็กในชุดผ้ากันเปื้อนด้วยสายตาหวาดผวา “นี่...คุณไม่บอกตั้งแต่แรกล่ะครับ ผม...ผมขอโทษครับ ผมไม่รู้จริง ๆ”         ชายหนุ่มที่เคยวางอำนาจเมื่อครู่รีบเปลี่ยนมาก้มหัวปะหลก ๆ ขอโทษขอโพยเจ้าขาอย่างลุกลี้ลุกลน ก่อนจะรีบคว้าเสื้อสูทแล้ววิ่งหนีหางจุกตูดออกจากร้านไปพร้อมกับกลุ่มเพื่อน ราวกับกลัวว่าจะมีลูกปืนลอยมาเจาะหัวหากชักช้าไปกว่านี้         บรรยากาศในร
Read more

บทที่ 7 การจำนนของราชสีห์ 1

          สายฝนยังคงเทกระหน่ำลงมาอย่างหนักหน่วง ทว่าภายในห้องโดยสารของรถเมอร์เซเดสสีดำสนิทกลับอบอวลไปด้วยไอความร้อนจากเครื่องปรับอากาศที่ถูกปรับอุณหภูมิให้สูงขึ้น และความร้อนรุ่มจากจังหวะการเต้นของหัวใจสองดวงที่เพิ่งผ่านการเปิดเปลือยความรู้สึก          ร่างบางของเจ้าขานั่งสั่นสะท้านอยู่บนเบาะหนังสีเบจ เสื้อสูทตัวใหญ่ของกวินทร์คลุมทับไหล่บางเอาไว้ กลิ่นน้ำหอมไม้จันทน์ที่คุ้นเคยโอบล้อมตัวเธอราวกับเกราะป้องกันอันอบอุ่น หญิงสาวยกมือขึ้นกระชับสาบเสื้อสูทเข้าหากัน นัยน์ตากลมโตลอบมองเสี้ยวหน้าคมคายของผู้ชายที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัย          กวินทร์เปียกปอนไม่ต่างจากเธอ เสื้อเชิ้ตสีเข้มชื้นแนบไปกับแผงอกกว้างและมัดกล้าม หยดน้ำฝนยังคงเกาะพราวอยู่ตามปลายผมและกรอบหน้าคมคาย แต่เขาดูไม่ได้ใส่ใจสภาพของตัวเองเลยสักนิด สายตาคมกริบจดจ่ออยู่กับการขับรถฝ่าสายฝนเพื่อพากระต่ายน้อยที่กำลังหนาวสั่นกลับถึง ‘รัง’ ให้เร็วที่สุด    &nbs
Read more

บทที่ 7 การจำนนของราชสีห์ 2

          “นั่งนิ่ง ๆ เดี๋ยวอาเป่าผมให้ ขืนปล่อยให้แห้งเองเดี๋ยวก็ปวดหัวหนักกว่าเดิม”          ไม่พูดเปล่า ฝ่ามือใหญ่ที่เคยจับแต่ปากกาเซ็นสัญญาระดับร้อยล้าน บัดนี้กำลังสางเส้นผมนุ่มสลวยของเธออย่างเบามือ          เสียงไดร์เป่าผมดังหึ่ง ๆ ทำลายความเงียบในห้อง ความอบอุ่นจากลมร้อนและสัมผัสจากปลายนิ้วที่นวดคลึงเบา ๆ บริเวณหนังศีรษะ ทำเอาเจ้าขารู้สึกผ่อนคลายจนเผลอหลับตาพริ้ม          ภาพผู้ชายตัวโตวัยสี่สิบสองปีที่กำลังยืนเป่าผมให้เด็กสาวอย่างทะนุถนอม มันเป็นภาพที่หาดูได้ยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร กวินทร์ทำมันอย่างตั้งใจและอ่อนโยนที่สุด ราวกับเธอกลายเป็นตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่เขาต้องระวังไม่ให้เกิดรอยขีดข่วน          “พรุ่งนี้ไม่ต้องไปทำงานที่ร้านนั้นแล้วนะ”          จู่ ๆ กวินทร์ก็
Read more

บทที่ 8 ผู้ช่วยส่วนตัว 1

          กวินทร์ยืนปรับเนคไทสีน้ำเงินเข้มอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องแต่งตัว ชายหนุ่มวัยสี่สิบสองปีอยู่ในชุดสูทสากลสามชิ้นสีเทาชาร์โคลที่ตัดเย็บอย่างประณีตเข้ารูป รูปร่างสูงใหญ่และไหล่กว้างของเขาดูทรงพลังและน่าเกรงขามดุจราชสีห์ที่พร้อมจะออกล่าเหยื่อ ทว่า.นัยน์ตาคมกริบที่สะท้อนอยู่ในกระจกกลับมีความประหม่าและตื่นเต้นซ่อนอยู่ลึก ๆ ราวกับเด็กหนุ่มที่กำลังจะไปออกเดตครั้งแรก          วันนี้เป็นวันแรกที่นกน้อยของเขาจะก้าวเข้ามาอยู่ในกรงขังใบใหม่ที่ชื่อว่า ‘ที่ทำงาน’          ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก คว้าเสื้อสูทตัวนอกขึ้นมาสวม ก่อนจะเดินออกจากห้องนอนไปยังโซนโต๊ะอาหาร กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดลอยมาเตะจมูก แต่สิ่งที่ทำให้ฝีเท้าของเขาต้องสะดุดกึก คือร่างระหงที่กำลังยืนชงกาแฟอยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์          เจ้าขา... ในลุคสาวออฟฟิศเต็มตัว        &
Read more

บทที่ 8 ผู้ช่วยส่วนตัว 2

          ชั้นสูงสุดของอาคารคืออาณาจักรส่วนตัวของประธานกรรมการบริหาร บรรยากาศเงียบสงบ หรูหรา และเต็มไปด้วยความเป็นมืออาชีพ ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก ร่างระหงของเจ้าขาก็ก้าวออกมาพร้อมกับความตื่นเต้นที่เต้นรัวอยู่ในอก          “สวัสดีค่ะ คุณพลอยใช่ไหมคะ” เจ้าขาเดินเข้าไปทักทายเลขาฯ สาววัยสามสิบปลาย ๆ ที่นั่งอยู่หน้าห้องทำงานบานคู่ไม้สักทอง          คุณพลอยเงยหน้าขึ้นจากจอคอมพิวเตอร์ ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เธอจำเด็กสาวคนนี้ได้ดี หลานสาวของคุณกวินทร์ที่เธอเคยเห็นนาน ๆ ครั้ง ปกติจะแต่งชุดนักศึกษา แต่ไหงวันนี้ถึงได้สวยสะพรั่งและดูแพงตั้งแต่หัวจรดเท้าขนาดนี้          “คะ...คุณเจ้าขา สวัสดีค่ะ มาหาท่านประธานหรือคะ” คุณพลอยรีบลุกขึ้นยืนต้อนรับ          “เปล่าค่ะ ตั้งแต่วันนี้ไป เจ้าขาจะมาทำงานเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของท่านประธานค่ะ ฝา
Read more
PREV
123456
...
10
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status