LOGINลินลดาจำใจต้องกลับไปกับเธียร์เพื่อที่ชายหนุ่มจะได้ไม่ไปสร้างปัญหาให้กับคนอื่น เมื่อทั้งคู่กลับมาถึงคอนโด นลินเองก็ดูเหมือนจะยังไม่ดีขึ้นเพราะเธอไม่มองแม้กระทั่งหน้าของชายหนุ่ม
“ลินจะทยอยเก็บของของลินออกไปนะคะ ส่วนของที่คุณให้ลิน ลินจะคืนให้คุณหมดทุกอย่างค่ะ”
นลินพูดออกไปเหมือนกับว่าเธอตัดใจจากเขาได้แล้ว
ชายหนุ่มยืนมองเธอด้วยแววตาที่ดูเศร้าหมอง หญิงสาวไม่แม้แต่จะหันหน้ามามองเขา
“ไม่ต้องหรอก ทุกอย่างก็ยังเป็นของเธอเหมือนเดิม เหมือนเดิมทุก ๆ อย่าง !”
เขาเอ่ยประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ลินไม่ต้องการมันแล้วค่ะ”
น้ำเสียงแข็งตอบกลับเขาไป
“จะทิ้งผัวตัวเองได้ลงคอหรือไง”
สีหน้าน้อยอกน้อยใจจ้องมองไปที่นลิน
“คุณต่างหากที่เป็นฝ่ายทิ้งลิน !”
หญิงสาวหันหลังกลับมาตวาดใส่เขาเสียงดัง และจังหวะนั้นเองชายหนุ่มได้โอกาสที่จะเข้าไปขโมยจูบจากปากของหญิงสาว
“อื้ออ....”
ลินลดาพยายามจะขัดขืนเธียร์ แต่คนตัวสูงก็ไม่ยอมปล่อยกอดจากเธอ
ร่างสูงกอดรัดเธอไว้แน่นไม่ให้หญิงสาวหนีไปไหนพร้อมทั้งตะโบมจูบอย่างหิวกระหาย ชายหนุ่มคลั่งไคล้ในตัวนลินเป็นอย่างมาก ทั้งกลิ่นกายที่หอมละมุนชวนหลงใหล ทำให้คนที่อยู่ใกล้เกิดอารมณ์ได้อย่างง่ายดาย
เธียร์ผลักนลินลงบนโซฟาพร้อมถอดเสื้อผ้าของตนออกอย่างรวดเร็ว หญิงสาวหมุนตัวจะวิ่งหนีก็ถูกเขาเข้าไปอุ้มเธอกลับมาอีกครั้ง เสื้อผ้าของนลินค่อย ๆ หลุดออกไปทีละชิ้นอย่างไม่ค่อยจะเต็มใจ ชายหนุ่มเข้าไปขบกัดยอดปทุมถันอย่างสนุกปาก จนคนตัวเล็กต้องจิกผมของเขาเอาไว้ นิ้วหนาก็ค่อย ๆ สอดเข้าไปในช่องทางรัก เขารู้ว่าเธอชอบให้ทำเช่นนี้ เป็นเหตุให้นลินค่อย ๆ คล้อยตามชายหนุ่มแต่โดยดี
ธีรติเปลี่ยนจากนิ้วเป็นอย่างอื่น เขาใช้หัวเขี่ย ๆ ที่บริเวณปากถ้ำเพื่อเป็นการทักทาย
“น้ำไหลเยอะเชียว”
ชายหนุ่มเอ่ยแซวเธอออกไปด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยอย่างพอใจ
“....” ลินลดารู้สึกเขินอายจนต้องเบือนหน้าหนี
เธียร์ไม่รอช้าที่จะดันเจ้าเธียร์น้อยเข้ามาและกระแทกอย่างไม่ยั้ง ค่ำคืนอันแสนเร่าร้อนนี้ลากยาวไปจนเช้า นลินสลบไปด้วยความรู้สึกที่อ่อนเพลีย
หลังจากคืนนั้นทั้งคู่ก็ยังใช้ชีวิตด้วยกันอย่างปกติเหมือนเดิม นลินเองก็รู้ดีว่าเธียร์กำลังจะหนีไปแต่งงานยิ่งทำให้เธอคิดได้ว่าไม่ควรมานั่งเศร้าให้เสียเวลา ถ้าเกิดว่าไม่ทำอะไรสักอย่างเธอคงต้องเสียผู้ชายคนนี้ให้กับคนอื่นแน่ ๆ ส่วนเธียร์เองเขาไม่ได้สนใจน้ำฟ้าเลยด้วยซ้ำถึงแม้ว่าอีกไม่กี่วันจะถึงงานแต่งของพวกเขาแล้ว
“คุณพ่อรู้ไหมคะว่าตอนนี้อีนั่นมันนอนกกพี่เธียร์ไม่ยอมปล่อยให้ไปไหนเลยด้วยซ้ำ หนูไม่ยอมนะคะ ! หนูไม่ยอม ! ฮือออ”
หยาดพิรุณโวยวายลั่นบ้านเมื่อไม่ได้ดั่งใจเธอ
“ใจเย็น ๆ นะลูก เดี๋ยวพ่อจะจัดการทุกอย่างให้เอง เอางี้ไหม.. ใกล้ถึงวันงานแล้วหนูไปทำสวยกับคุณแม่ให้สบายใจดีไหมคะ วันนั้นหนูจะได้สวยสุดในงานไงคะ”
ผู้เป็นพ่อเข้ามาโอ๋ลูกสาวของเขาด้วยน้ำเสียงอ่อน แต่ในใจตอนนี้กลับร้อนรุ่มดั่งมีไฟแผดเผา เมื่อถูกคนอายุน้อยกว่าเหยียดหยามศักดิ์ศรีของเขาขนาดนี้
“คุณพ่อรีบจัดการให้หนูเลยนะคะ หนูเกลียดมัน หนูอยากให้มันหายไปจากชีวิตพี่เธียร์”
น้ำฟ้าหวังจะกำจัดนลินให้พ้นทางเพราะเธอคือหนามชิ้นใหญ่ที่คอยตำใจหญิงสาว ผู้เป็นพ่อก็รับปากลูกสาวสุดที่รักออกไป
มานพเดินทางไปที่บ้านหลังใหญ่ของธนา...เพื่อนสนิท เขาไปพร้อมกับลูกน้องอีกสามสี่คน
“ลูกชายมึงอยู่ไหนวะ ! อีกไม่กี่วันก็จะแต่งอยู่ละ ทำไมมันไม่คิดจะเสนอหน้ามาให้กูเห็นเลยห้ะ !”
มาถึงเขาก็โวยวายเสียงดังออกไป จนเจ้าบ้านอย่างธนาและภรรยาต้องเดินออกมาดู
“ใจเย็นๆ ดิวะ มีเรื่องอะไรแต่เช้า”
ธนาออกมาต้อนรับเพื่อน
“ไปบอกลูกชายของมึงซะ ช่วยทำตัวให้ดีและพร้อมที่จะเป็นลูกเขยของกูด้วย การที่มันไม่สนใจไยดีลูกสาวกูแบบนี้มันไม่ต่างอะไรกับกำลังเหยียบหน้ากูชัด ๆ และอีกเรื่อง ผู้หญิงคนนั้นกูคิดว่ามึงจะจัดการหล่อนได้นะ อย่าให้ต้องถึงมือกู เพราะกูไม่ปล่อยแม่นั่นมาเป็นหนามตำใจลูกสาวกูแน่ ๆ”
ชายวัยกลางคนพล่ามออกมาด้วยความรู้สึกโกรธ สีหน้าของเขาแสดงให้เห็นอย่างชัดเจน
ธนาและเนตรนภาได้แต่ยืนนิ่งไม่ได้เถียงกลับไป เพราะว่าลูกชายของตนเป็นคนก่อเรื่อง เมื่อมานพพูดเสร็จเขาก็ขึ้นรถกลับออกไป
“ไอ้ลูกชายตัวดี !”
ธนาขบกรามแน่นด้วยความรู้สึกโกรธที่ลูกชายทำเขาอับอายขายหน้าอีกครั้ง
เมื่อเดินทางไปถึงที่วัดในระหว่างที่นลินกำลังหยิบของอยู่ในรถ พี่เลี้ยงก็อุ้มน้องลงจากเบาะ ภาวินทร์จึงเดินเข้ามาหาผู้เป็นแม่พร้อมเอ่ยถามด้วยสีหน้าเศร้า “มะมี้หายโกรธยางง”น้ำเสียงละมุนของลูกชาย ทำให้ลินดลารู้สึกเอ็นดูเป็นอย่างมาก เด็กน้อยคงจะกังวลเรื่องเมื่อเช้าที่แม่ดุเขาและไม่ได้คุยเล่นกับเขามาตลอดทาง “แล้วน้องวินทร์เป็นเด็กดีหรือยัง ?”นลินจ้องมองหน้าลูกนิ่ง ๆ “เป็นเด็กดีแย้ว”ใบหน้าจิ้มลิ้มที่น่ารักน่าเอ็นดูส่งยิ้มให้ผู้เป็นแม่พร้อมเดินเข้าไปกอดคอ“ถ้าเป็นเด็กดี มะมี้ก็หายโกรธน้องวินทร์แล้วครับ”ลินลดาอุ้มลูกชายลงจากรถพร้อมหอมลูกชายไปฟอดใหญ่ เธียร์ที่ยืนมองสองแม่ลูกเคลียร์ความในใจกัน เขาก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มตาม “น้องวินทร์ดูสิใครมา”เธียร์เอ่ยเรียกลูกชายให้หันไปดูผู้ที่พึ่งลงจากรถ“ธามมม !”เด็กน้อยเอ่ยเรียกอย่างดีใจเมื่อเห็นเขา ทำให้ผู้ใหญ่ทั้งสามหลุดขำออกมาเมื่อเห็นท่าทีของเขา “ลุงธามสิลูก”นลินพูดปนหัวเราะเมื่อเห็นลูกชายเรียกพี่ธามอย่างกับเพื่อนสนิท “ว่าไงวินทร์ เรียกอย่างกับเพื่อนเลยนะเรา”คุณลุงก็รู้สึกตลกหลานชายที่ไม่ค่อยจะเรียกเขาว่าลุง แต่ก็ไม่ได้ซีเรียสอะไรเพราะเด็กก็เ
[ปัจจุบัน] ตั้งแต่มีลูกทั้งคู่ก็มีนาฬิกาปลุกส่วนตัวทันที ทุก ๆ เช้าเด็กน้อยจะปีนขึ้นบนตัวพ่อและแม่สลับกันอย่างเช่นในเช้านี้ “ปะป๊า ปะป๊า”เสียงยานคางของเจ้าตัวเล็กเอ่ยเรียกผู้เป็นพ่อให้ตื่นขึ้นมาเล่นกับเขา ภาวินทร์ปีนขึ้นไปนอนทับบนอกของเธียร์พร้อมใช้สองมือเล็กจับหน้าเขาโยกไปมา “หืมมม ครับลูก”ชายหนุ่มงัวเงียตื่นขึ้นมาพร้อมเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ดูตูน ๆ”เด็กเล็กงอแงขอดูการ์ตูนแต่เช้า ผู้เป็นพ่อถึงกับต้องกุมขมับ เมื่อโดนลูกชายตัวแสบก่อกวนเขาตั้งแต่ตี 5 “น้องวินทร์ครับ ตอนนี้ยังเช้าอยู่เลยลูก ปะป๊าง่วงมากเลย ปะป๊าขอนอนแป๊บหนึ่งได้ไหมครับ”ชายหนุ่มกอดลูกแล้วพลิกนอนตะแคงพร้อมเอ่ยกับลูกชายด้วยเสียงอ่อน “ได้ครับ ปะป๊านอน น้องวินทร์จะไปหามะมี้”เด็กเล็กตอบผู้เป็นพ่อด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้ว พูดจบคนตัวเล็กก็รีบมุดไปนอนกอดนลิน หญิงสาวรู้สึกตัวก็ดึงลูกเข้ามากอด เจ้าตัวเล็กจึงหลับไปอีกรอบจนถึงตอนสาย ลินลดารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเพราะรู้สึกเหมือนลูกกำลังกินนมเธออยู่ แต่พอลืมตาเท่านั้นแหละ นี่ไม่ใช่ลูก นี่มันพ่อมันชัด ชัด ! เพียะ !เธอใช้ฝ่ามือเล็กฟาดไปที่กลางหลังของเขาจนเกิดเสียงดัง และมี
นับวันเธียร์ยิ่งหลงลูกชายตัวเองเข้าไปใหญ่ เพราะนิสัยที่ขี้อ้อน อีกทั้งยังทะเล้นเหมือนเขา ทำให้คนที่อยู่ใกล้ต่างหลงรักน้องภาวินทร์ “ดูปากป๊านะ...ปะป๊า”ชายหนุ่มนั่งเล่นกับลูกชายในวัยที่ใกล้จะครบ 1 ขวบ “แหะ แหะ !”เด็กเล็กไม่พูดตามเขาแต่ดันหัวเราะอย่างอารมณ์ดี “ไม่เอาสิลูก...พูดตามป๊า...ปะป๊า !” เธียร์ลุ้นให้ลูกเรียกชื่อเขา นลินที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ก็แอบยิ้มให้กับสองพ่อลูกที่หยอกล้อเล่นกัน “ป๊ะ !”ภาวินทร์นิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะเปล่งเสียงหนักแน่นเอ่ยเรียกผู้เป็นพ่อ“ลิน ๆ ๆ ได้ยินมั้ย ๆ ลูกเรียกชื่อผม”ชายหนุ่มทำสีหน้าตกใจหันไปมองนลินพร้อมเอ่ยกับเธอด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น คนร่างสูงรีบเข้าไปอุ้มลูกมาสวมกอดอย่างดีอกดีใจที่ลูกพูดชื่อเขาเป็นคำแรก นลินยอมไม่ได้จึงเดินเข้าไปหาทั้งคู่ “ภาวินทร์ครับ ไหนเรียกแม่ซิ...แม่ !” ลินลดาจ้องหน้าผู้เป็นลูกพร้อมลุ้นว่าเขาจะพูดหรือไม่ น้องภาวินทร์จ้องหน้านลินด้วยสีหน้าที่ใสซื่อก่อนจะหันไปหาพ่อของเขาแล้วเอ่ยเรียกออกมา“ป๊ะ !” “ฮ่า ๆ ๆ เก่งมากลูกพ่อ”ชายหนุ่มยิ้มจนหน้าบานเป็นกระด้งเมื่อลูกชายเอ่ยเรียกชื่อเขาถึงสองครั้ง นลินทำหน้าผิดหวังและมองสองพ่อลูกด้วยสายตา
หลังจากนลินคลอดลูกได้ 5 เดือน บ้านของพวกเขาก็เสร็จเรียบร้อยพอดี ในวันขึ้นบ้านใหม่ญาติ ๆ ต่างมาร่วมแสดงความยินดีและร่วมทำบุญด้วยกัน ที่สำคัญทุกคนต่างก็อยากมาเล่นกับหลานชายตัวน้อย ๆ ที่กำลังน่ารักอย่างน้องภาวินทร์“เผลอแป๊บเดียวโตแล้วนะหลานตา”คุณตาชัยยศอุ้มหลานเดินไปมา สีหน้าเขาเอ็นดูเด็กตัวเล็กเป็นอย่างมาก“ภาวินทร์ปู่มาแล้วลูก !”เสียงคุณปู่ตะโกนมาแต่ไกล เขาเดินลงจากรถแล้วตรงดิ่งเข้ามาหาหลานก่อน“ไม่ตะโกนมาตั้งแต่บ้านเลยล่ะ”ชัยยศหันไปเอ่ยกับเขา “ใครบอกกูไม่ตะโกน”ธนาสวนกลับพ่อของนลินพร้อมเข้าไปแย่งหลานมาอุ้ม ทุกคนต่างเห่อหลานเป็นอย่างมาก เพราะเด็กน้อยกำลังน่ารักน่าชัง “เถียงกันตลอดเลยสองคนนี้”อรยาเอ่ยแซวทั้งคู่ เมื่อผู้ใหญ่มากันครบก็นิมนต์พระมาทำบุญตักบาตรที่บ้านเพื่อเสริมสิริมงคลก่อนเข้าอยู่ “ยินดีด้วยนะครับน้องลิน”ธามแสดงความยินด้วยน้ำเสียงละมุนและสีหน้าที่ยินดี ชายหนุ่มเห็นนลินยืนอยู่จึงเดินเข้าไปทักทาย“ขอบคุณนะคะพี่ธามที่ช่วยแนะนำอะไรหลาย ๆ อย่าง”นลินกล่าวกับเขา “มีอะไรก็ถามพี่ได้ตลอด พี่อยู่ตรงนี้แหละ ลินหันกลับมาเมื่อไหร่ก็เจอ”ใบหน้าชายหนุ่มมองเธออย่างไม่ละสายตา “ค่
2 ปีผ่านไปตั้งแต่มีลูกความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ดีขึ้นแบบก้าวกระโดด ต่างคนต่างมีเหตุผลและใจเย็นมากขึ้น ทำให้ทั้งคู่รักกันเป็นอย่างดี ตอนนี้น้องภาวินทร์ก็อายุได้ 2 ขวบแล้ว ทั้งคู่จึงอยากพาลูกไปฉลองงานวันเกิดที่ทะเล ถือโอกาสไปเที่ยวกับครอบครัวด้วยทริปนี้ทุกคนเดินทางไปเที่ยวทะเลที่ภูเก็ต โดยมีทั้งครอบครัวนลินและครอบครัวของเธียร์ เป็นทริปใหญ่ก็จะวุ่นวายอยู่หน่อย ๆ“ปะป๊า ปะป๊า”เด็กตัวเล็กวิ่งดุ๊กดิ๊กมาทางผู้เป็นพ่อ แก้มย้วย ๆ เด้งไปมาอย่างน่าเอ็นดู“ว่าไงครับลูก”เธียร์อุ้มลูกขึ้นมานั่งบนตักขณะที่ทานอาหารกันอยู่“ภาวินทร์อย่าไปกวนคุณพ่อลูก ให้พ่อกินข้าว”นลินหันไปเอ่ยกับลูก“ไม่เป็นไร ๆ”กลับกันเธียร์กลับรู้สึกชอบที่ลูกติดเขาเสียอีก“พี่ธามจะมาตอนเย็นใช่ไหมครับแม่”เธียร์หันไปถามคุณนภา“เห็นพี่บอกว่าอย่างงั้นนะ”เนตรนภาตอบกลับลูกชายเมื่อถึงตอนเย็นเธียร์ก็จองร้านอาหารติดชายทะเลพร้อมตกแต่งไฟอย่างสวยงาม เขาเหมาทั้งร้านวันนี้แขกภายในร้านจึงมีแค่ครอบครัวของเขา“ปกติร้านนี้เขาตกแต่งจนถึงชายหาดขนาดนี้เลยเหรอคะ”นลินอุ้มลูกเดินดูไฟที่ประดับจนทั่วชายหาด“ภาวินทร์ดูนั่นสิลูก เห็นไฟไหม ?”ลินลดาชี
และในคืนนี้เธียร์ก็แอบเข้าห้องนลินมาอีกครั้ง ชายหนุ่มกอดเธอและลูบไปที่ท้องของหญิงสาว“คุณแม่ไม่ยอมหายโกรธพ่อสักที พรุ่งนี้คุณปู่คุณย่าจะมาง้อช่วยพ่อแล้วนะ”เธียร์เอ่ยเบา ๆ กับนลิน“ฮะ !”นลินตกใจจนเผลออุทานเสียงดัง“คุณว่าไงนะ”หญิงสาวหน้าตาตื่นเอ่ยถามเขา เธียร์สะดุ้งและมองนลินด้วยสีหน้างง ๆ“ผมให้ป๊ากับแม่มาสู่ขอคุณยังไงล่ะ คุณจะได้กลับไปกับผมสักที”ชายหนุ่มพูดออกไปอย่างหน้าตาเฉย“คุณทำอะไรคุณไม่เคยถามฉันสักคำ คิดเองเออเองไปหมด นี่ก็ลูกฉันเหมือนกัน ฉันไม่มีสิทธิ์ทำอะไรเลยใช่ไหม ฮือออ”นลินร้องไห้ออกมาด้วยความรู้สึกที่ปะปนกันไปหมด ชายหนุ่มมีสีหน้าตกใจและรีบเข้าไปปลอบเธอทันที“ผมขอโทษ ๆ ถ้าคุณไม่โอเคผมไม่ให้ท่านมาก็ได้ ไม่ร้อง ๆ”ร่างสูงรีบดึงเธอเข้ามากอดแต่ก็คงจะไม่ทันเมื่อเช้าวันรุ่งขึ้นพ่อและแม่ของเธียร์ก็มาถึงบ้านของนลินแล้วชัยยศเดินออกไปดูแขกที่มาวันนี้ เขาก็มีสีหน้าตกใจทันทีที่เห็นคนที่เดินลงมาจากรถ ธนาเองก็ไม่ต่างกัน เมื่อเห็นหน้าคนที่ยืนอยู่หน้าประตู เขาก็รู้สึกคุ้นหน้าแปลก ๆ“ไอ้...ไอ้...”ชัยยศชี้หน้าธนาและพยายามนึกชื่อของเขา“ไอ้...”ธนาเองก็เช่นกัน และในที่สุดเขาก็จำได้ “
บนคอนโดหรูชายหนุ่มและหญิงสาวอยู่ด้วยกันเพียงลำพัง ทั้งสองคนพูดคุยหัวเราะเหมือนคู่รักทั่วไป ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเข้าใจกันดีแล้ว“ห้ามยุ่งเกี่ยวกับพี่ธาม เข้าใจไหม” ร่างสูงเอ่ยเสียงแข็งกับเธอ ในขณะที่ทั้งคู่นอนเล่นหยอกล้อกันอยู่บนเตียง “ลินรู้ค่ะ เราแค่สนิทกันเหมือนพี่น้องก็เท่านั้น”หญิงสาวตอบกลับเข
“ค่อย ๆ คุยกันสิทำไมต้องใช้ความรุนแรงกับผู้หญิงด้วย”น้ำเสียงนิ่งเรียบของพี่ชายเอ่ยกับเธียร์ออกไป แววตาของเขาก็จ้องหน้าน้องชายอย่างไม่ลดละ “เรื่องของผัวเมียพี่ไม่ต้องยุ่ง !”เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแข็งใส่พี่ชาย“ปล่อยลินนะ !”หญิงสาวพยายามจะสะบัดมือให้หลุดจากเขา “นลิน กลับไปคุยกันดี ๆ ได้ไหม”น้ำเสีย
เช้าวันรุ่งขึ้นชายหนุ่มก็เข้าไปพบผู้เป็นพ่อที่บ้านของเขาทันที “นี่มันเรื่องอะไรกัน แกปล่อยให้ผู้หญิงของแกทำร้ายร่างกายหนูน้ำฟ้าได้ยังไง”ธนาเอ่ยถามลูกชายด้วยน้ำเสียงแข็ง “....” ร่างสูงนิ่งเงียบไม่ได้ตอบอะไรผู้เป็นพ่อออกไป “เลิกยุ่งกับผู้หญิงคนนั้นแล้วแต่งงานกับคนที่ฉันเลือกให้ซะ”ใบหน้าเคร่งขรึม
“มาคนเดียวเหรอครับ”ชายตรงหน้าเอ่ยถามนลิน เห็นว่าเธอนั่งเพียงลำพังเงียบ ๆ จึงอยากชวนคุยตามหน้าที่ของคนทำงานบริการ“แล้วเห็นฉันมากี่คนล่ะ นายนี่ถามแปลก” คนตัวเล็กอารมณ์ไม่ค่อยจะคงที่เมื่อเจอคำถามพร้อมกับหน้าตาทะเล้นของเขาก็ทำเอาหญิงสาวต้องเหวี่ยงวีนใส่เขาออกไป เมื่อเครื่องดื่มมาเสิร์ฟเธอก็ไม่รอช้าท







