ตอนที่ 16 งานแต่งงาน 2/2

บนคอนโดหรูชายหนุ่มและหญิงสาวอยู่ด้วยกันเพียงลำพัง ทั้งสองคนพูดคุยหัวเราะเหมือนคู่รักทั่วไป ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเข้าใจกันดีแล้ว

“ห้ามยุ่งเกี่ยวกับพี่ธาม เข้าใจไหม” ร่างสูงเอ่ยเสียงแข็งกับเธอ ในขณะที่ทั้งคู่นอนเล่นหยอกล้อกันอยู่บนเตียง 

“ลินรู้ค่ะ เราแค่สนิทกันเหมือนพี่น้องก็เท่านั้น”

หญิงสาวตอบกลับเขาไปพร้อมกระชับกอดชายหนุ่มแน่น 

“พี่น้องก็ไม่ได้ !”

เธียร์สั่งห้ามเธออย่างเสียงดัง 

“คุณเองก็เหมือนกัน พรุ่งนี้งานเสร็จต้องรีบกลับมาหาลิน ห้ามอยู่กับอีนั่นสองต่อสอง ห้ามนอนร่วมเตียงกับมัน ห้ามจูบ ห้ามหอม ห้ามแตะเนื้อต้องตัวมัน เข้าใจไหมคะ !”

หญิงสาวจ้องตาเขาเขม็งพร้อมกับเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงดุ 

ร่างสูงเห็นท่าทีของนลินก็ทำให้เขาอดยิ้มไม่ได้ ในขณะที่พวกเขาทั้งคู่กำลังมีความสุขในการได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน แต่หารู้ไม่หายนะกำลังจะมาเยือนพวกเขา 

ก๊อก ! ก๊อก !  ก๊อก !

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองสามที 

“เดี๋ยวลินไปเปิดเองค่ะ”

หญิงสาวนึกว่าเป็นสิงหาลูกน้องของเธียร์ ที่เขาสั่งให้นำอาหารขึ้นมาส่ง 

แกร็ก ! 

“มาแล้วว...”

ทันทีที่หญิงสาวเปิดประตูเธอออกไป เธอเองก็ต้องตกใจเมื่อคนตรงหน้าไม่ใช่สิงหา แต่เป็นชายวัยกลางคนที่ดูท่าทางดีแต่งตัวภูมิฐานมาพร้อมกับชายฉกรรจ์อีกสี่คน 

“ลูกชายฉันอยู่ไหน !”

น้ำเสียงดุเอ่ยกับนลิน ทันทีที่เธียร์ได้ยินเสียงของชายคนดังกล่าวดังมาจากหน้าประตู เขาก็รีบดีดตัวลุกขึ้นเดินออกไปดูทันที 

“ป๊า !”

เธียร์หน้าถอดสีในทันทีเมื่อเห็นผู้เป็นพ่อ 

นลินที่ยืนอยู่ตรงกลางระหว่างชายหนุ่มและพ่อของเขาทั้งตกใจและทำตัวไม่ถูก 

“เอาตัวมันไป”

เสียงแข็งเอ่ยคำสั่งแก่ชายฉกรรจ์ ทั้งที่ใบหน้าของเขาจ้องมองไปที่นลิน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้พบกับเธอ เรียกได้ว่าไม่แปลกใจเลยที่ลูกชายของเขาจะติดผู้หญิงคนนี้ 

ชายทั้งสี่คนเดินเข้ามาในห้องมาล็อกตัวชายหนุ่ม เธียร์พยายามขัดขืน เขาจ้องมองไปที่นลินอย่างไม่ละสายตา เมื่อคนพวกนั้นลากตัวเธียร์ออกไป ก็เหลือเพียงแค่ธนากับนลินที่ยืนประจันหน้ากันอยู่ตอนนี้ 

“เธอสินะที่ชื่อนลิน...เลิกยุ่งกับลูกชายฉันซะ ฉันคิดว่าเธอน่าจะกอบโกยไปมากพอแล้ว อย่าโลภมากนักเลย เดี๋ยวจะไม่เหลือแม้แต่ที่ให้ซุกหัวนอน ฉันว่าผู้หญิงอย่างเธอหาใหม่ได้สบาย ปล่อยให้ลูกชายฉันมีอนาคตที่ดีเถอะ !”

คุณธนาเอ่ยพร้อมมองไปรอบ ๆ ห้องหรูหราราคาแพง ก่อนจะหันกลับมาจ้องหน้านลินด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม หลังพูดจบเขาก็หันหลังเดินออกไป

ทิ้งให้ลินลดาจมอยู่กับความคิดของตัวเอง หญิงสาวไม่เคยถูกใครต่อว่า ดูถูกเหยียดหยามซึ่ง ๆ หน้าขนาดนี้มาก่อน ทำให้นลินโกรธจนใบหน้าเล็กแดงเถือกไปด้วยเลือดที่สูบฉีด

ชายหนุ่มถูกจับตัวกลับไปที่บ้านของเขาเพื่อเตรียมตัวสำหรับงานแต่งงานในวันพรุ่งนี้ ทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้หมดแล้ว เขามีหน้าที่แค่เป็นเจ้าบ่าวเข้าร่วมพิธี 

งานแต่งงานในครั้งนี้จัดขึ้นที่โรงแรมธาราแกรนด์ โดยแขกในงานส่วนใหญ่ก็จะเป็นคนรู้จักในแวดวงนักธุรกิจ ทุกคนในงานต่างก็จับตามองเมื่อจู่ ๆ ทั้งสองตระกูลประกาศจัดงานแต่งงานแบบสายฟ้าแลบ โดยธนาตั้งใจจะใช้โอกาสนี้ในการเปิดตัวธุรกิจใหม่ของเขา 

เมื่อพิธีเริ่มขึ้นเจ้าบ่าวก็ขึ้นมารอรับเจ้าสาวอยู่บนเวที ส่วนน้ำฟ้าที่เดินควงแขนผู้เป็นพ่ออยู่นั้น มีสีหน้าที่มีความสุขเป็นอย่างมาก ในที่สุดวันที่เธอชนะนลินก็มาถึง เธอรอคอยวันนี้มานานหลายปี หญิงสาวแอบชอบเธียร์มาตั้งแต่พวกเขายังเป็นเด็ก ชายหนุ่มเป็นรักแรกของน้ำฟ้า ถึงแม้ว่าจะเป็นเพียงแค่รักข้างเดียว แต่การที่ได้แต่งงานกับคนที่เธอรักนั้นนับว่าเป็นสิ่งที่ดีที่สุด 

ใบหน้าเล็กเผยรอยยิ้มอ่อนหวานพร้อมสายตาที่จับจ้องไปที่เจ้าบ่าวของตน 

“พ่อฝากลูกสาวของพ่อด้วย นี่คือแก้วตาดวงใจที่พ่อหวงแหนที่สุด อย่าทำให้เธอเสียใจแม้แต่นิด”

มานพเอ่ยกับเธียร์ด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่ทว่าชายหนุ่มกลับมีสีหน้าที่ดูนิ่งเรียบ เขาไม่ได้แสดงความรู้สึกใด ๆ ออกไป 

“ครับ” ร่างสูงตอบออกไปเพียงประโยคสั้น ๆ สีหน้านิ่งเรียบจ้องมองไปที่หญิงสาวตรงหน้าเขา เธียร์อดนึกไม่ได้ว่าถ้าเกิดเจ้าสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาในวันนี้และตอนนี้เป็นนลิน มันคงจะดีมากแน่ ๆ 

หยาดพิรุณส่งยิ้มให้เธียร์เล็กน้อย เธอกำลังจะเดินเข้าไปควงแขนชายหนุ่มก็ได้ยินเสียงฮือฮาของแขกที่มาร่วมงานดังขึ้น ทำให้คนที่ยืนอยู่บนเวทีทั้งสามคนหันไปมองยังด้านล่าง 

หญิงสาวร่างบางเดินเข้ามาภายในงานด้วยชุดราตรีสีดำรัดรูป พร้อมกับถือพวงหรีดช่อใหญ่ที่มีป้ายชื่อของหยาดพิรุณ รองเท้าส้นเข็มสีดำกระทบพื้นส่งเสียงดังเป็นจังหวะ ลินลดาเดินเข้ามาอย่างมั่นใจแม้ว่าเธอจะไม่ได้รับการ์ดเชิญให้มาร่วมงานก็ตาม 

นลินถอดแว่นกันแดดสีดำออกเผยให้เห็นโฉมหน้าที่สวยเด่นสง่าของเธอ เรียกได้ว่าวันนี้เธอดูเด่นกว่าเจ้าสาวที่ยืนอยู่บนเวทีนั่นเสียอีก 

“ขอแสดงความยินดีที่วันนี้แย่งผัวชาวบ้านไปเป็นผัวของตัวเองได้นะจ๊ะ ฮ่า ๆ ๆ ๆ”

ลินลดาโยนช่อพวงหรีดขึ้นไปบนเวที พร้อมกับเปล่งเสียงหัวเราะที่ดูมีความสุขออกไป สร้างความแตกตื่นให้แก่ผู้ที่มาร่วมงานเป็นอย่างมาก 

“นลิน”

เสียงเธียร์อุทานเบา ๆ เมื่อเห็นเธอ เขาเองก็ตกใจไม่คิดว่านลินจะใจกล้าบ้าบิ่นมากถึงขนาดนี้ 

หยาดพิรุณจ้องเขม็งไปที่นลินด้วยสายตาโกรธแค้น หญิงสาวยืนตัวสั่นกำหมัดแน่น ทั้งรู้สึกอับอายที่ผู้คนในงานต่างจ้องมองมาที่เธอด้วยสายตาแปลกประหลาด 

“ไม่มีปัญญาหาผัวเองถึงขั้นอ้อนวอนให้พ่อมาบังคับผู้ชายไปเป็นผัวให้สินะ เหอะ ! ตลกมาก”

ก่อนหน้านี้นลินกับเธียร์ก็ได้พูดคุยกันถึงเรื่องที่มาของงานแต่งงานในครั้งนี้ ทำให้นลินพอจะมองออกว่านี่มันไม่ใช่แค่ความต้องการของพ่อเธียร์

“หุบปากของเธอซะ”

ธนาลุกขึ้นเดินมาทางหญิงสาวในทันที “ใครก็ได้มาเอาเธอออกไป” ชายวัยกลางคนตะโกนสั่งลูกน้องอย่างเสียงดัง 

“คงจะภูมิใจมากสินะที่แย่งของคนอื่น ฉันจะบอกอะไรให้นะ คุณเธียร์เขาไม่ชอบกินแกงจืดหรอกนะ”

ลินลดาฉีกยิ้มหัวเราะอย่างพอใจ พร้อมจ้องมองไปที่น้ำฟ้าที่กำลังหน้าซีดเป็นไก่ต้ม 

“เอาตัวผู้หญิงคนนี้ออกไป !”

มานพตะโกนออกคำสั่งแก่ลูกน้องของเขา 

“ห้ามทำอะไรเธอนะ !”

เธียร์เอ่ยเสียงแข็ง ทำให้มานพและน้ำฟ้าหันไปมองหน้าชายหนุ่ม

ชายฉกรรจ์หลายคนเดินเข้ามาลากตัวนลินออกไปจากงาน หญิงสาวส่งเสียงกรี๊ดดังลั่น ธามรีบวิ่งตามเธอออกไปด้วยความเป็นห่วง เธียร์เองเมื่อเห็นว่านลินถูกลากออกไปเช่นนั้นเขาก็กำลังจะวิ่งตามไป แต่โดนหยาดพิรุณกอดแขนเอาไว้เสียก่อน 

“พี่เธียร์จะไปไหนคะ”

หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร้อมแววตาที่เคล้าคลอไปด้วยหยาดน้ำสีใส 

“ปล่อย !”

น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยกับเธอด้วยสีหน้าที่เอาเรื่อง 

“ฟ้าไม่ปล่อยค่ะ นี่งานแต่งของเรานะคะ พี่ต้องอยู่ตรงนี้ข้าง ๆ ฟ้าสิคะ”

หญิงสาวร้องไห้พร้อมห้ามไม่ให้เธียร์ไป 

“ถ้าเกิดว่านายออกไปเราได้เห็นดีกันแน่”

คุณมานพมองหน้าชายหนุ่มด้วยสีหน้าที่โกรธเคือง แต่เธียร์หาได้สนใจไม่เพราะตอนนี้คนที่เขาเป็นห่วงมากที่สุดมีแค่เพียงผู้หญิงของเขา

“ฉันบอกให้ปล่อยไงวะ !”

ชายหนุ่มตวาดคนตรงหน้าออกไปเสียงดังพร้อมสะบัดแขนน้ำฟ้าออกจนเธอเซแล้วล้มลง ผู้เป็นพ่อก็รีบเข้าไปพยุงลูกทันที

“ฮืออออ พี่เธียร์อย่าทิ้งฟ้าไปแบบนี้สิ”

หยาดพิรุณร้องไห้โฮออกมาด้วยความเจ็บปวด พร้อมมองตามหลังชายหนุ่มที่วิ่งลงจากเวทีไป 

“จับตัวไว้ !”

ธนาเอ่ยกับลูกน้องให้รีบไปสกัดเธียร์ไว้ไม่ให้เขาหนีไป ชายฉกรรจ์สามคนรีบวิ่งเข้าไปจับตัวชายหนุ่ม และสู้กับการขัดขืนของเขา 

“ปล่อยกู กูบอกให้ปล่อยไงวะ ปล่อยยย !”

ร่างสูงของชายหนุ่มอาละวาดเสียงดังเมื่อถูกคนของพ่อจับตัวไว้