ตอนที่ 18 ผู้หญิงของผม 1/2

นั่งรถไปได้สักพักลินลดาก็รู้สึกเหมือนจะเมารถ เธอรู้สึกเวียนหัวจึงจะนอนพักสักหน่อย หญิงสาวเอนหลังพิงไปที่เบาะรถของธาม แปลกมากเลยร้อยวันพันปีเธอไม่เคยจะเมารถ พี่ธามก็ไม่ได้ขับรถแย่ขนาดนั้นออกจะขับรถดีเลยก็ว่าได้ 

“เป็นไรหรือเปล่า สีหน้าลินดูไม่ค่อยดีนะ”

ธามหันไปมองใบหน้าหญิงสาวที่ตอนนี้เริ่มซีดเหลือง

“ลินแค่เวียนหัวนิดหน่อยค่ะ สงสัยจะเมารถ”

หญิงสาวผู้มีใบหน้าอ่อนแรงหันไปมองชายหนุ่มพร้อมเอ่ยกับเขาออกไป 

“งั้นลินนอนพักก่อนนะ ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ก็บอกพี่นะ”

มือหนาเอื้อมไปลูบหัวเธอเบา ๆ พร้อมสายตาที่เอ็นดูนลิน หญิงสาวพยักหน้าตอบกลับเขาพร้อมกับหลับตาลง

ไม่คิดว่าแค่เพียงเวลาสั้น ๆ ที่ได้รู้จักผู้หญิงนี้ คนที่ตายด้านในเรื่องความรักกลับมามีหัวใจที่มีชีวิตชีวามากขึ้น ถึงแม้จะรู้อยู่แก่ใจว่ามันเป็นสิ่งที่ไม่ควรที่ไปรู้สึกดีกับผู้หญิงของน้องชาย แต่เรื่องของความรู้สึกมันห้ามกันไม่ได้หรอกนะ เจ้าของใบหน้าหล่อหันไปมองหญิงสาวที่นอนหลับอย่างไม่ห่วงสวย

สิงหาไปสืบหาข้อมูลจากลูกน้องของคุณธนาและทราบมาว่าคนที่นำตัวนลินไปไม่ใช่คนของคุณท่าน แต่เป็นคุณธามพี่ชายของเธียร์ต่างหาก เมื่อรู้เรื่องนี้เขาก็จำเป็นที่จะต้องบอกให้เธียร์รู้

“นายครับตอนนี้คุณนลินไม่ได้ถูกคนของคุณท่านเอาตัวไปครับ แต่เป็นคุณธามครับที่พาเธอออกไป” สิงหากระซิบบอกเธียร์เมื่อเขาเดินออกมาจากในงาน 

“พาไปที่ไหน !”

เสียงแข็งเอ่ยถามออกไปด้วยความสงสัย ใบหน้าหล่อเริ่มคิดหนักจนคิ้วเริ่มขมวดเข้าหากัน

“ยังไม่ทราบครับแต่ตอนนี้คนของคุณท่านตามพวกเขาสองคนไปแล้วครับ ส่วนนี่เป็นโทรศัพท์ของคุณนลิน เธอทำตกไว้”

สิงหายื่นโทรศัพท์ของหญิงสาวให้กับเธียร์ นลินคงจะทำตกเมื่อตอนที่เธอถูกฉุดกระชากลากดึงกับคนของธนา 

“ส่งคนออกตามหาสองคนนั้น ก่อนที่คนของป๊าจะเจอพวกเขา”

เธียร์แอบเป็นห่วงกลัวว่าพ่อของเขาจะเล่นงานนลิน “ลองติดต่อพี่ธามหรือยัง”

คนร่างสูงถามออกไปอีกครั้ง

“ติดต่อไม่ได้ทั้งคู่เลยครับ”

น้ำเสียงอ่อนตอบเขาออกไป 

“โถ่เว้ย !”

ชายหนุ่มร่างสูงสบถออกมาอย่างหัวเสีย ได้แต่คิดในใจทำไมต้องเป็นพี่ชายของเขา ทำไมสองคนนี้ถึงได้อยู่ด้วยกันสองต่อสองอีกแล้ว 

ธีรติแย่งกุญแจมาจากสิงหาพร้อมขับรถออกจากโรงแรมอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มมุ่งหน้าไปที่ร้านของพี่ชายเพราะคิดว่าพวกเขาอาจจะอยู่ที่เหมือนครั้งที่แล้ว แต่พอไปถึงก็ไม่เจอใครเลยสักคน ยิ่งทำให้เธียร์หงุดหงิดเข้าไปใหญ่ ทางด้านสิงหาก็รีบเสาะหาตำแหน่งของทั้งคู่เพราะชายหนุ่มเองก็เก่งด้านนี้ อีกทั้งยังมีเพื่อนที่เป็นตำรวจไซเบอร์จึงได้คนมาช่วยอีกแรง 

เธียร์กำลังนั่งหน้าเคร่งเครียด ขณะที่มือก็กดโทรศัพท์โทรไปเบอร์พี่ชายเป็นร้อย ๆ รอบ สิงหาและเพื่อนของเขาที่นั่งมองก็ได้แต่ส่ายหัวเบา ๆ กับการกระทำของเขา 

“โทรศัพท์ของคุณธามไม่มีสัญญาณน่าจะแบตหมดหรือปิดเครื่อง ไม่ก็อยู่ในที่อับสัญญาณ นายโทรจนสายไหม้ก็ติดต่อพวกเขาไม่ได้หรอกครับ” สิงหาหันไปพูดกับเธียร์ด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ทำให้ชายหนุ่มหันมามองแรงใส่เขาทันที 

“ก็เผื่อโทรติดไง ถ้าเครื่องมีสัญญาณปุ๊บก็จะติดต่อได้เลยยังไงล่ะ” สองหนุ่มที่นั่งจับจีพีเอสได้แต่ส่ายหัวเบา ๆ อย่างเอือมระอากับการต่อล้อต่อเถียงของเจ้านายกับคนสนิท 

“คุณท่านครับตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นถูกคุณธามพาตัวไปแล้วครับ คนของเราตามพวกเขาไปแต่ก็คลาดกันทำให้ไม่รู้ว่าตอนนี้ทั้งคู่อยู่ที่ไหนครับ” ลูกน้องของธนารายงานแก่นายใหญ่ในระหว่างที่พาท่านกลับบ้าน 

“แล้วทำไมสองคนนั้นถึงได้ไปด้วยกัน แล้วตอนนี้เจ้าเธียร์อยู่ไหน”

ธนาเอ่ยถามออกไปด้วยสีหน้าสงสัย ที่ผู้หญิงคนนี้สนิทกับลูกชายของเขาทั้งสอง  

“ผมก็ไม่ทราบครับ ตอนนี้คุณเธียร์กลับคอนโดไปแล้วครับ” 

“ตามหาสองคนนั้นให้พบแล้วรีบแจ้งฉัน”

ทางด้านของธนาก็ต้องการตัวนลินเช่นเดียวกัน โดยส่งคนออกตามหาทั้งตามสืบพิกัดต่าง ๆ 

เมื่อชายหนุ่มขับรถมาถึงที่หมายก็เป็นเวลาเกือบจะเย็นแล้ว เขาหันไปปลุกหญิงสาวที่กำลังนอนหลับไม่รู้เรื่อง ลินลดาจึงตื่นขึ้นมาแบบสะลึมสะลือ เมื่อทอดสายตาไปรอบ ๆ ก็พบว่าตอนนี้เธอมาโผล่ที่ทะเลแล้ว

“เฮ้ย”

เสียงเล็กเปล่งออกมาอย่างดีอกดีใจเมื่อเห็นน้ำทะเลสีฟ้าอยู่ตรงหน้า ใบหน้าเผยรอยยิ้มจนดวงตาเป็นสระอิ

“ชอบไหมคะ”

ชายหนุ่มเอ่ยถามกับเธอ ที่ที่เขาพานลินมานั้นเป็นภูเขาสูงที่ด้านหน้าเป็นหน้าผาสูงชัน ทอดสายตาออกไปมองเห็นน้ำทะเลที่กว้างสุดลูกหูลูกตา เป็นสถานที่ลับที่น้อยคนนักจะรู้จัก แต่เขาและครอบครัวมักจะมาที่นี่บ่อย ๆ เพราะจะมาไหว้บรรพบุรุษที่นี่ทุกปี

  ”ชอบค่ะ”

หญิงสาวเผยยิ้มอย่างมีความสุข เธอเปิดประตูลงจากรถเพื่อออกไปมองดูวิวข้างหน้า 

ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ของตนมาเปิดเครื่องเพื่อที่จะแอบถ่ายรูปของนลิน เขาตั้งใจที่จะปิดเครื่องโทรศัพท์ไว้เพื่อที่จะไม่มีใครสามารถติดต่อเขาได้ เพราะธามอยากจะใช้เวลากับนลินเพียงลำพัง

แต่พอเปิดเครื่องปุ๊บก็เห็นว่าน้องชายของเขาโทรมาเป็นร้อยสาย และตอนนี้โทรศัพท์ของชายหนุ่มก็ดังขึ้นทำให้นลินหันกลับมามอง เขาก็รีบกดวางสายของเธียร์ไปแล้วกดปิดเครื่องโทรศัพท์ทันที นลินพึ่งนึกขึ้นได้ว่าโทรศัพท์เธออยู่ไหนทำไมไม่เห็นใครติดต่อมาเลย 

หญิงสาวรีบวิ่งกลับมาที่รถเพื่อจะหยิบโทรศัพท์ไปถ่ายรูปแต่เธอค้นหาในกระเป๋าหาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ 

“หาอะไรอยู่คะ ?”

ร่างสูงหันมาเอ่ยถาม 

“โทรศัพท์ค่ะ โทรศัพท์ของลินหาย สงสัยต้องตกอยู่ที่โรงแรมแน่เลย” นลินทำหน้าเซ็ง ๆ ไม่รู้ว่าป่านนี้เธียร์จะติดต่อเขามาบ้างไหม เขาจะเป็นห่วงเธอหรือเปล่านะ 

“เฮ้ย

ติดแล้ว ๆ โทรติดแล้ว”

ธีรติมีสีหน้าที่ตื่นเต้นแต่ก็ต้องผิดหวังเมื่อปลายสายไม่รับโทรศัพท์ของเขา ชายหนุ่มเริ่มตงิดใจนี่พี่ชายเขาคิดจะทำอะไรกันแน่ 

“เจอแล้วครับ”

เพื่อนของสิงหาที่เป็นตำรวจทราบตำแหน่งของพวกเขาแล้ว พร้อมส่งข้อมูลที่ระบุตำแหน่งให้กับสิงหา 

“เนินหินผา”

เมื่อดูจากตำแหน่งเธียร์ก็ทราบทันทีว่าที่นั่นคือที่ใด เพราะเป็นสถานที่ที่ครอบครัวเขามักจะพาไปบ่อย ๆ เธียร์และสิงหาก็รีบออกเดินทางเพื่อไปยังจุดหมายในทันที 

อีกฝั่งของผู้เป็นพ่อ เมื่อทราบตำแหน่งเขาเองก็ยิ่งแปลกใจว่าทำไมธามถึงต้องพาผู้หญิงคนนั้นไปที่นั่น ทำให้ชักจะสงสัยในความสัมพันธ์ของสองคนนี้

ในขณะที่นลินกำลังยืนรับลมเย็น ๆ อยู่นั้น ธามก็เดินมาหาเธอพร้อมกับถุงของกินถือไว้เต็มมือ 

“ดูนี่สิ” ร่างสูงเรียกเธอหันมาดู 

“พี่ธามไปซื้อมาตอนไหนคะ”

นลินฉีกยิ้มอย่างตื่นเต้นเพราะตอนนี้เธอหิวเป็นอย่างมาก ชายหนุ่มจึงพาเธอนั่งปิกนิกชมวิวเพื่อรอดูพระอาทิตย์ตกดิน 

“ลินใจกล้ามากเลยนะวันนี้ รักเจ้าเธียร์มากขนาดนั้นเลย ?”

ธามเอ่ยถามเธอออกไป 

“ลินแค่ไม่อยากเสียคนที่ลินรักให้คนอื่น ไม่อยากเห็นว่าเขามีความสุขกับคนอื่นน่ะค่ะ”

หญิงสาวตอบกลับเขาไป 

“ก็จริง ถ้าพี่รักใครสักคนพี่ก็คงไม่อยากเห็นคนที่พี่รักไปรักคนอื่นเหมือนกัน”