บททั้งหมดของ ทะลุมิติมาเป็นแม่แสนร้ายที่กำลังจะถูกหย่า 70s: บทที่ 11 - บทที่ 20

บทที่ 11 ทะลุมิติมาเป็นแม่แสนร้ายที่กำลังจะถูกหย่า 70sจ้าวฮุยยังคงยิ้มแย้มให้อีกฝ่าย เธอภาวนาให้ชายตรงหน้าบอกว่าให้เธอลองซ่อมดู เธอรอคอยคำตอบของเขาอย่างมีความหวังชายสูงวัยคนนี้คือผู้จัดการห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ เขามองเธออย่างวิเคราะห์ ในใจนั้นลังเลว่าจะเรียกใช้เธอดีหรือไม่ แต่สุดท้ายเมื่อต้องใช้เครื่องกระจายเสียงอย่างเร่งด่วน เขาจึงเอ่ยปากถาม“เธอซ่อมได้แน่นะ แล้วคิดราคาเท่าไร” เขาถามด้วยความไม่แน่ใจสักเท่าไร“ฉันสามารถซ่อมได้จริง ๆ ค่ะ ส่วนราคาฉันไม่แน่ใจว่าควรเรียกเท่าไรดี เพราะค่าแรงของฉันก็ไม่เกินสองหยวนหรอกค่ะ แต่มันจะแพงตรงอะไหล่นี่แหละ ถ้าเสียจุดเดียวก็คงจะไม่เท่าไร” เธอยิ้มให้เขาพร้อมบอกรายละเอียดเกี่ยวกับค่าจ้างการซ่อม และรายการอะไหล่ว่าสิ่งไหนราคาเท่าไรบ้าง“เอาล่ะ อย่างนั้นเธอลองซ่อมดูก็ได้ ฉันต้องรีบใช้ด่วน วันนี้มีสินค้าเข้าใหม่ จึงต้องประกาศให้ชาวบ้านและคนสนใจรับรู้ ถ้าเธอซ่อมได้ ฉันจะจ่ายเงินพิเศษให้” ชายคนนั้นบอกอย่างใจกว้าง“จริงนะคะ ฉันจะตั้งใจทำเต็มที่เลย” จ้าวฮุยได้ฟังก็ยิ้มอย่างยินดีและรับปากจะซ่อมให้อย่างดี แม้ว่านี่จะเป็นเพียงงานซ่อมเครื่องกระจายเสียง แต่สำหรับ

บทที่ 13 ทะลุมิติมาเป็นแม่แสนร้ายที่กำลังจะถูกหย่า 70sตลาดมืดยุคนี้มีมากพอสมควร แต่นั่นก็ขึ้นอยู่กับพื้นที่ว่าเจ้าของตลาดจะทำการค้าแบบไหน ทว่าตลาดที่จ้าวฮุยไปนั้นเต็มไปด้วยผู้คนที่ชอบทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆเธอจึงกวาดสายตามองเพื่อดูว่า จะมีใครสนใจสินค้าของเธอบ้างหรือเปล่า แต่ส่วนมากคนที่นี่มักจะมาหาซื้อเสบียงและของกินเสียเป็นส่วนใหญ่ ‘ดูแล้วที่นี่ไม่จำเป็นต้องใช้คูปองเหมือนสหกรณ์ แต่ทว่าราคากลับแพงถึงสองเท่า ดังนั้นเอาเสบียงออกมาขายน่าจะดีกว่า’ เธอคิดอยู่ในใจ และเริ่มมองหาลูกค้าและเมื่อเจอเป้าหมาย จึงเดินเข้ามาสอบถาม“พี่สาว สนใจแป้งขาวคุณภาพดีไหมคะ?”จ้าวฮุยถามเสร็จก็เปิดห่อผ้าที่บรรจุแป้งข้าวบริสุทธิ์ รวมถึงน้ำตาลทรายแดงสีเข้มที่อยู่ในตะกร้าออก นั่นจึงทำให้หญิงคนนั้นถึงกับตาโตเลยทีเดียว และรีบถามอย่างสนใจทันที“ตายแล้ว! นี่มันแป้งคุณภาพดีไม่ใช่เหรอ ว่าแต่เธอขายเท่าไรล่ะ”จ้าวฮุยยิ้มอย่างยินดี เธอไม่ได้คิดจะขูดรีด เพราะของพวกนี้เธอเอามาจากมิติจึงไม่มีต้นทุน การเจรจาซื้อขายครั้งนี้จึงเป็นไปอย่างรวดเร็ว ซึ่งครั้งนี้เธอเรียกราคาสูงกว่าท้องตลาดเพียงเล็กน้อยเท่านั้น โดยขอแลกเป็นคูปองอุตสาหกรรม

บทที่ 15 ทะลุมิติมาเป็นแม่แสนร้ายที่กำลังจะถูกหย่า 70sเช้าวันต่อมา...จ้าวฮุยยังคงตื่นเช้าเหมือนเดิม และยังคงทำหน้าที่แม่บ้านด้วยการทำอาหารเตรียมไว้ให้ทุกคนกิน เมื่อทำอาหารเสร็จแล้ว และเห็นว่ายังไม่มีใครตื่น จึงลงมือเก็บกวาดบ้านและครัวให้เรียบร้อย จากนั้นจึงไปปลุกลูกชายทั้งสองคน ให้มาล้างหน้าแปรงฟันเมื่อทุกคนจัดการกินมื้อเช้าเรียบร้อยแล้ว จ้าวฮุยจึงพูดกับสามีว่า “พี่เจี้ยนกั๋ว เรามาซ่อมหลังคาบ้านกันสักหน่อยดีไหม หากเข้าหน้าหนาวแล้วหลังคายังเป็นแบบนี้ พวกเราคงทรมานมากแน่ ลูกของเราก็เพิ่งจะสามขวบกับห้าขวบเอง คงทนความหนาวไม่ได้หรอก แล้วถ้าต้องไปอาศัยที่บ้านแม่ของพี่ เราก็ต้องจ่ายค่าอาหารในช่วงนั้นทั้งหมด ไม่สู้เอาเงินส่วนนั้นมาซ่อมบ้าน แล้วหาซื้อเสบียงมาตุนไว้เองไม่ดีกว่าเหรอ”ที่เธอพูดแบบนี้ เพราะรู้จากความทรงจำของร่างเดิมว่า ทุกปีเมื่อเข้าสู่หน้าหนาว บ้านดินหลังนี้แทบจะป้องกันอะไรไม่ได้เลย จึงต้องไปขออาศัยอยู่ที่บ้านหลี่ แต่ไปอยู่ที่นั่นก็ไม่ได้อยู่ฟรีกินฟรี สามีของเธอจะต้องจ่ายค่าอาหารของบ้านนั้นทั้งหมด โดยหากปีไหนหิมะตกหนักก็ต้องอยู่หลายวันนั่นทำให้เงินเดือนของหลี่เจี้ยนกั๋วแทบไม่

บทที่ 17 ทะลุมิติมาเป็นแม่แสนร้ายที่กำลังจะถูกหย่า 70sเรื่องย้ายบ้านเข้ามาอยู่ในเมืองตอนนี้ยังทำไม่ได้ เพราะติดปัญหาหลายอย่าง อย่างแรกเลยคือการย้ายทะเบียนบ้านไม่ใช่เรื่องง่าย แม้ว่าจะเป็นครอบครัวของทหารก็ตาม ส่วนที่สองก็คือเงินที่จะซื้อหรือเช่าบ้าน‘เห้อ...ในเมื่อยังย้ายบ้านไปไหนยังไม่ได้ คงต้องซ่อมบ้านหลังนี้ให้ดีก่อน และฉันจะต้องซ่อมให้เสร็จก่อนฤดูหนาวจะมาถึง ใจจริงอยากเอาเงินที่มี ไปซื้อวัสดุมาทีเดียวเลยด้วยซ้ำ แต่ติดที่กลัวคนจะสงสัยว่าเอาเงินมาจากไหนน่ะสิ คงต้องค่อย ๆ ทยอยซื้อไปก่อน’ เธอเดินไปก็ครุ่นคิดไปด้วยในขณะกำลังคิดว่าจะทำอย่างไรกับการซ่อมบ้านตอนนี้ สายตาเหลือบไปเห็นชายหญิงสูงวัยคู่หนึ่งกำลังนั่งเหมือนคนอมทุกข์ ทั้งสองกอดกันเหมือนกับว่าทุกอย่างบนโลกนี้กำลังพังทลาย เธอจึงตัดสินใจเดินเข้าไปหา“คุณตา คุณยาย เป็นอะไรหรือเปล่า ไม่สบายตรงไหนไหมคะ แล้วทำไมถึงมานั่งอยู่ตรงนี้” เธอถามอย่างอ่อนโยน สายตามองทั่งคู่อย่างห่วงใย“พวกเราแค่หมดหนทางน่ะ จึงมานั่งพัก ก่อนจะเดินหางานรับจ้างทำอีกครั้ง” ชายสูงวัยตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“หางานรับจ้างเหรอคะ” หญิงสาวขมวดคิ้วถามอย่างสงสัย เพรา

บทที่ 19 ทะลุมิติมาเป็นแม่แสนร้ายที่กำลังจะถูกหย่า 70sส่วนที่บ้านหลี่ ตั้งแต่โดนจ้าวฮุยไล่กลับมาวันก่อน เหมาหรงก็รู้สึกแค้นใจมาก บ้านใหญ่หลี่ไม่ได้กินเนื้อ แต่บ้านจ้าวฮุยกลับได้กินเนื้อ เธอจึงรู้สึกว่าตัวเองนั้นไม่มีความสุขเลยกับเรื่องนี้ยิ่งพอมองลูกชายคนโปรดที่ขี้เกียจและไม่ยอมออกไปทำงาน ก็ยิ่งหงุดหงิดหัวใจอย่างบอกไม่ถูก“อาหยวน แกไม่ไปทำงานเหรอวันนี้ หยุดบ่อยไม่ดีนะ แต้มคะแนนแกเหลือเท่าไรแล้วล่ะ” เหมาหรงถามลูกชายอย่างไม่พอใจ “ถ้าแกยังทำตัวแบบนี้ รับรองเลยว่าตอนแบ่งอาหาร บ้านหลี่คงจะไม่มีส่วนแบ่งพอให้กินอิ่มหรอก” นางยังคงบ่นไม่หยุด“แม่จะบ่นทำไม พี่ใหญ่ก็จ่ายเงินค่าเลี้ยงดูแม่ทุกเดือนไม่ใช่เหรอ ผมไม่ทำงานสักคน บ้านเราก็ไม่อดตายหรอกน่า ว่าแต่แม่มีเงินบ้างไหม ผมขอหน่อยสิ ว่าจะเข้าเมืองสักหน่อย” คำว่าเข้าเมืองของหลี่ชิงหยวนนั้นหมายถึงเข้าบ่อนเพื่อไปเสี่ยงดวง แต่ทว่าเรื่องนี้แม่กับภรรยาของเขาไม่รู้เรื่อง คิดเพียงว่าเขาไปหางานทำเท่านั้น“เอ่อ... เดี๋ยวฉันเอามาให้ เข้าเมืองครั้งนี้หางานทำให้ได้ล่ะ แกไม่ทำงานที่หน่วยผลิต แต่หาเงินจากงานในเมืองก็ยังดี” เหมาหรงพูดจบก็ลุกขึ้นเดินเข้าห้องตัวเ