Semua Bab คนอุ่นเตียง: Bab 91 - Bab 100

หลังจากค่ำคืนนั้น จิ้นหยางปล่อยให้ฮองเฮาเฝ้ารอคอยด้วยความหวังที่จะทรงครรภ์พระโอรสตามที่จิ้นหยางเคยบอกเอาไว้ ต่างกับเขาที่เฝ้าคอยเอาอกเอาใจชุนหวงและเจ้าไป๋อวี้แมวขาวหน้าไม่รับแขกอยู่ไม่ห่าง หากบางครั้งบางค่ำคืนที่เขาจำต้องไปหาเว่ยกุ้ยเฟยและอาจจะได้รับข่าวดีเกี่ยวกับองค์รัชทายาท โดยที่ชุนหวงไม่เคยรู้ว่าเขาลุกไปยามไหน เพราะไม่ว่าชุนหวงตื่นลืมตามายามใดก็พบว่าคนข้างกายยังนอนเบียดให้เตียงอุ่นอยู่เสมอ กล่าวกันว่า ยามที่ท้องฟ้าเงียบสงบมักจะตามมาด้วยพายุ วันนี้ราชกิจรัดตัวทำให้เขาไม่ได้ไปทานอาหารกลางวันร่วมกับชุนหวง คงปล่อยให้ อี้จาง หลี่เจี๋ยและ ไน่ยไน่ยเป็นผู้ดูแลชุนหวงแทน ส่วนตัวเขามีคนข้างกายเพียงเหลียงเฟยและเสิ่นเล่ย เขายังวางใจด้วยว่ามีองครักษ์เงาอีกสี่คนคอยติดตามดูแลความปลอดภัยให้กับหวงเอ๋อร์ของเขาอยู่ เขาก้มหน้าลงอ่านฎีกาในมือ หูก็ฟังเหล่าขุนนางรายงานเรื่องอาหารที่ต้องกักตุนยามใกล้หน้าหนาวเพื่อแจกจ่ายให้ชาวบ้าน และฟังเรื่องที่เหล่าหัวเมืองต้องการปัจจัยด้วยความตั้งใจ บ้างเผลอใจลอยไปหาคนกับแมวน้อยบ้างในบางครั้งเวลานับว่าผ่านไปเชื่องช้ายิ่ง ย้อนกลับมาถึงคนในตำหนักกลาง หลังจากตื่นนอนส่งจิ้

จิ้นหยางมองร่างที่บิดไปมาด้วยความเป็นห่วงแต่ว่าไม่รู้จะทำยังไง หมอหลวงต่างรีบปราดเข้ามารอรักษา แต่ติดที่จิ้นหยางไม่ยอมขยับออกห่าง ร้อนถึงเหลียงเฟยต้องดึงเขาออกมา"ฝ่าบาทพระทัยเย็น""แต่ว่า.."จิ้นหยางทักท้วง"อย่าเกะกะ แทนที่จะรักษาไวขึ้นกลับช้าลงต้องโทษว่าเป็นเพราะพระองค์นะพะย่ะค่ะ"เหลียงเฟยเตือน จิ้นหยางจึงยอมผละออกมาแต่โดยดี เฝ้ามองหมอหลวงกำลังรุมร่างที่ยังดิ้นรนไม่หยุด กระทั่งต้องให้จับกดเอาไว้เพื่อที่จะฝังเข็ม ไม่นานร่างนั้นจึงสงบนิ่ง"เป็นอย่างไร เป็นอย่างไรบ้าง"จิ้นหยางรีบถาม"อาการปวดหัวเกิดจากสภาวะตกใจพะย่ะค่ะ อาจจะเป็นด้วยครั้งที่ปวดหนักจนความจำลบเลือนด้วยอีกประการหนึ่ง"จิ้นหยางชะงักเมื่อได้ยิน หรือนี่จะทำให้ชุนหวงฟื้นความทรงจำ"รักษาอย่างไร""ตอนนี้พวกกระหม่อมได้ฝังเข็มทำให้ร่างกายได้พักผ่อน อาจจะทำให้หลับจนถึงรุ่งเช้า ให้นางกำนัลเฝ้าดูอาการทั้งคืนเพราะใกล้รุ่งสางจะมีอาการปวดหัวขึ้นมาอีกครั้ง แต่ไม่ร้ายแรงเท่าตอนนี้พะย่ะค่ะ"หนึ่งในหมอหลวงกราบทูล"ออกไปเถอะ อย่าลืมจัดยามาให้ด้วย""ทูลลาพะย่ะค่ะ"จิ้นหยางกับเหลียงเฟยมองร่างที่นอนหงายอยู่บนเตียงด้วยความเป็นห่วง"ถ้าเขาจำได้แล้วข

เงาไหววูบด้านนอกนั่นยิ่งทำให้ชุนหวงทำสีหน้าสงสัย เหลียงเฟยจึงรีบสั่งให้หมอหลวงเข้าตรวจทันทีชุนหวงจึงไม่ทันตั้งตัว ได้แต่นอนลงให้เหล่าบรรดาคนจับโน่นแตะนี่ถ้วนถี่ยิ่งกว่าสำรวจประชากรในเมืองหลวงเสียอีก"ผลเป็นเช่นไร"เหลียงเฟยตะโกนถามทั้งที่อยู่เพียงนิดเดียว ชุนหวงถึงกับนิ่วหน้า"ผลออกมาดีมากขอรับท่านเหลียงเฟย""ผลดี!ไม่มีอันตรายใดๆใช่หรือไม่"เสียงเหลียงเฟยดังก้องไปทั่วทั้งห้อง ทำเอาทุกคนเกือบต้องยกมือขึ้นปิดหูตัวเอง"หละ..เหลียงเฟยเจ้าจะตะโกนทำไมกันเนี่ย"ชุนหวงรับตะกุกตะกักถาม"อ้อ!ไม่มีสิ่งใดข้าแค่หัดเปล่งเสียงเพื่อบำรุงปอด"ชุนหวงหัวคิ้วกระตุก ทีตอบคำถามนี่กลับลดเสียงลงไปเสียครึ่ง ทันใดนั้นเองเงาวูบวาบหน้าประตูก็จางหายไปอย่างรวดเร็ว เหลียงเฟยถอนหายใจเฮือกใหญ่"เอาล่ะในเมื่อดีแล้วก็ดีแล้วงั้นข้าไปล่ะ อ้อจริงสิ หวงกุ้ยเฟยอยากไปเสวยพระกระยาหารกับฝ่าบาทหรือไม่พะย่ะค่ะ" เหลียงเฟยลองแหย่หนวดเสือน้อย"ไม่!ยามนี้ข้าไม่อยากเห็นหน้าเขา ฝากบอกเขาด้วยหากมาให้เห็นข้าจะพาไน่ยไน่ยและหลี่เจี๋ยหนีไปจากวัง""โอ๊ะโอ๋! อย่าทำร้ายจิตใจหลี่เจี๋ยเลยพะย่ะค่ะ ประเดี๋ยวใครบางคนคงขาดใจอยู่แถวนี้เป็นแน่แท้"เหล

ชุนหวงนั่งใจลอยอยู่ตรงศาลาในสวนดอกโบตั๋นที่ยามนี้เริ่มเบ่งบานหลากสีหลายสันเหล่าผีเสื้อโบกโบยแลดูงดงามยิ่ง แต่หากในใจเขากลับไม่ได้รู้สึกเบิกบานตามฝูงผีเสื้อแสนสวยนั่นเลยแม้แต่น้อย มือบางลูบเสื้อคลุมสีดำขนสั้นนุ่มนิ่มไปมา คิดถึงคนที่ส่งคนมามอบให้ นี่ร่วมสามเดือนแล้วที่จิ้นหยางไม่เคยปรากฎตัวให้เห็น เขาทั้งปลอบทั้งขู่แต่คนดื้อผู้นั้นก็ยังไม่ยอมโผล่หน้ามาให้เห็น ใบหน้างามขมวดหัวคิ้วรอไน่ยไน่ยมารายงานว่าเรื่องที่สั่งให้ไปทำพร้อมหรือยัง กระทั่งได้ยินเสียงฝีเท้าเขาจึงเงยหน้าขึ้นมอง"ไน่ยไน่ย""เจ้าคะ""เรียบร้อยแล้วหรือ""เจ้าค่ะ แต่นายน้อยแน่ใจรึเจ้าคะว่าทำเช่นนี้แล้วจะไม่เกิดเรื่องราวใหญ่โตขึ้น ยิ่งถ้าฝ่าบาทรู้เข้าล่ะก็...."ไน่ยไน่ยถึงกับห่อไหล่ด้วยรู้อุปนิสัยของคนที่กำลังกล่าวขวัญถึงดี"ไม่กล้าหรอก"ชุนหวงเอ่ยอย่างมั่นใจ"ใครจะไปรู้น้ำพระทัยฝ่าบาทได้ ยิ่งถ้าเป็นเรื่องของนายน้อยกฎใดก็ยกเว้นได้หมดนะเจ้าค่ะ"ไน่ยไน่ยบ่น"เอาเถอะ ถ้าพร้อมแล้วก็ไปกันเถอะ"เรื่องนี้ชุนหวงไม่ยอมให้หลี่เจี๋ยล่วงรู้ถึงแผนการณ์แม้แต่นิดเดียว เพราะเกรงว่าจะไปรายงานให้จิ้นหยางรับรู้ ชุนหวงคว้าไป๋อวี้ขึ้นมาอุ้มแนบอก"จริง

จิ้นหยางสั่งให้คนที่อยู่ในตำหนักกลางของคืนวันที่ชุนหวงหายตัวไปมารวมตัวกันที่ลานกว้าง ทุกคนถูกจับให้นั่งคุกเข่าใช้เชือกมัดมือไพล่หลังเอาไว้ไม่เว้นหญิงชาย แต่ละคนโดนแส้โบยจนเลือดซิบ ไม่เว้นแม้แต่อี้จางและเสิ่นเล่ย ต่างก็ต้องนั่งคุกเข่าตากแดดหน้าดำไหม้ น้ำข้าวไม่ได้ดื่มกิน ทั้งยังมีทหารนับร้อยยืนรายล้อมเอาไว้เพื่อไม่ให้หลบหนีได้ มีจิ้นหยางนั่งอยู่บนเก้าอี้ที่ถูกนำมาวางตั้งไว้กลางลานกว้างเช่นกันแต่เขายังมีร่มคันใหญ่กางเอาไว้เพื่อบังแดด หนำซ้ำเหลียงเฟย หลี่เจี๋ย ยืนทำหน้านิ่งคล้ายไม่รู้จักสนิทสนมกับคนที่คุกเข่า สายตาไม่เหลือบแลไปยังอี้จาง เสิ่นเล่ยแม้แต่น้อย คนที่มุดอยู่ใต้พุ่มไม้ถึงกับใบหน้าขาวซีด นึกในใจเพียงแค่ว่า ‘แย่แล้ว แย่แน่ๆ’ สายตาของคนทั้งห้าคนเหลือบแลไปยังพุ่มไม้ที่ไหวเล็กน้อย จิ้นหยางยกยิ้มร้ายที่มุมปากสั่งทหารเสียงดังก่อนที่ร่างนั้นจะลับหายไป"พวกเจ้าทำความผิด ปล่อยให้หวงกุ้ยเฟยถูกลอบทำร้าย และปล่อยให้คนร้ายจับตัวไปดังนั้น ประหาร!"สิ้นเสียงร่างนั้นก็พรวดพราดหายลับสายตาไปทันที จิ้นหยางพยักหน้าน้อยๆให้เหลียงเฟยติดตามไป แล้วปล่อยให้เหล่าขันที นางกำนัล คร่ำครวญขอทรงพระเมตตาไม่หยุ