Alle Kapitel von คนอุ่นเตียง: Kapitel 81 – Kapitel 90

"เจิ้นกว่าเรายกเลิกงานนี้เถอะ"จิ้นหยางเสียงแหบพร่า"หยุดเหลวไหลได้แล้ว"จิ้นหยางหัวเราะหึในลำคอก่อนจะคลายจุดให้ ครานี้เขาไม่ยอมให้เสียเปล่า สองนิ้วคว้านคลึงจนชุนหวงก้นลอยไม่ติดพื้นส่งเสียงครางออกมาโดยไม่ตั้งใจ เป็นเพราะจิ้นหยางล้อเล่นกับจุดกระสันต์ที่เขาหยอกเย้าใกล้ชิดมาทั้งคืนจนคุ้นชิน"ไหวหรือไม่"จิ้นหยางถามด้วยน้ำเสียงล้อเลียน"จิ้นหยาง เจ้ามันตัวร้าย ปล่อยข้านะ"จิ้นหยางยิ่งย้ำให้ตรงจุดชุนหวงถึงกับไปไม่เป็นส่งเสียงครางไม่หยุด จิ้นหยางหยอกเล่นทั้งด้านหน้าด้านหลัง ชุนหวงร้องเสียงสั่นเมื่อน้ำขาวขุ่นพุ่งกระจายจนเต็มมือคนชอบแกล้ง"สวย! เจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้างดงามยิ่งนักยามอยู่ใต้ร่างของเจิ้น"จิ้นหยางยกมือขึ้นใช้ลิ้นกวาดน้ำขาวขุ่นอุ่นๆ ดูดกลืนจนหมดเกลี้ยง"จิ้นหยาง พอได้แล้ว มันสกปรกเจ้าไม่รู้หรือไง"ชุนหวงอยากเอาใบหน้าตนซุกลงบนหมอนปล่อยให้มันกลืนเขาลงไป"ทุกอย่างของเจ้าเป็นของเจิ้น ผู้ใดก็มิอาจแตะต้อง มาเถอะ เจิ้นจะเสริมปราณให้จะได้หายเหนื่อย"จิ้นหยางไม่สนใจเวลาที่ล่วงผ่าน ค่อยทำความสะอาดเนื้อตัวให้ชุนหวงใหม่อีกครั้งก่อนจะให้ไน่ยไน่ยเข้ามาแต่งตัวให้"หิวหรือไม่""ไม่แล้ว ไม่แล้ว นี่เราช้ามา

"กุ้ยเฟย"จิ้นหยางเอ่ยเรียกมองมือเรียวที่กอบกุมกันเองเอาไว้แน่นด้วยสายตาเหยียดหยาม ทำไมเขาจะไม่รู้ว่านางมีใจให้ผู้ใด เพียงเพื่อสันติของบ้านเมืองนางจึงยอมมาเป็นกุ้ยเฟยของฉางอันนี้ ชะตากรรมอันน่าสงสารช่างไม่แตกต่างกับเขาเลยแม้แต่น้อย"เพคะ"น้ำเสียงแผ่วเบาขานรับ"เจ้าเสียใจหรือไม่""................."ไร้เสียงตอบกลับมีเพียงน้ำเสียงสะอื้นในอกออกมาให้ได้ยิน"เอาล่ะ เจิ้นรู้ว่าเจ้าลำบากใจ หากเจ้ามีใจให้หรงจื่ออ๋อง เหตุใดเจ้าถึงยอมมาอยู่ที่นี่กันเล่า"จิ้นหยางทรุดตัวลงนั่งเก้าอี้ห่างจากเตียงพอสมควร"หากหม่อมฉันเป็นบุรุษ หม่อมฉันคงไม่ทำเช่นนี้เพคะ"น้ำเสียงปนสะอื้นตอบกลับ"นั่นสินะ"จิ้นหยางถอนหายใจนั่งมองร่างบางที่นั่งขอบเตียงในชุดสีแดงด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก"เว่ยเหนียง""พะ..เพคะ""เจ้าอยากอยู่หรืออยากไป"จิ้นหยางเท้าแก้มตัวเองมองคนที่ยังไม่เคยเห็นหน้า"ถามแบบนี้ ยินดีจะปล่อยหม่อมฉันหรือเพคะ""หึหึ ถ้าเจ้าอยากไปย่อมได้"กลับกลายเป็นเว่ยเหนียงเองที่ลังเล หากนางยอมถอยนางจะรวบรวมไพล่พลได้อย่างไร นางจะเป็นหนึ่งได้เช่นไร เพียงเพื่อขอให้ได้ใกล้ชิดกับหรงจื่อ มีหรือที่นางจะไม่ยอมทำทุกทาง หากถึงวันนั้น วัน

จิ้นหยางก้าวขาขึ้นบนเตียงกางคล่อมร่างบางเอาไว้เนื้อตัวยังทรงอยู่ในชุดเดิมไม่เปิดเผยส่วนใดนอกจากส่วนจำเป็นเท่านั้น เขามองใบหน้าชื้นเหงื่อของเว่ยเหนียงนิ่งแสยะยิ้มราวกับปีศาจร้าย สองมือค่อยปลดชุดสีแดงจนร่างขาวเปลือยเปล่า เว่ยเหนียงน้ำตาไหลพรากทั้งเจ็บใจทั้งขัดขืนไม่ได้ ทำได้เพียงปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามครรลอง ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใดจิ้นหยางก้าวลงจากเตียงขยับเสื้อผ้าตนเองให้เรียบร้อย กวาดตามองเรือนร่างขาวผ่องเปลือยเปล่าบนเตียงแล้วแสยะยิ้มอีกครั้ง"เด็กๆ เข้ามาดูแลกุ้ยเฟย"จิ้นหยางสั่งให้นางกำนัลสี่คนเข้ามาดูแลกุ้ยเฟยที่นอนเผยไหล่ขาวภายในผ้าห่ม น้ำตาซึมใบหน้าแดงก่ำต่อให้เกลียดแค่ไหนแต่รสรักที่จิ้นหยางมอบให้ก็ไม่ได้นับว่าเลวร้าย นางถอนหายใจในเมื่อข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกไปแล้วจะนับเป็นสิ่งใดได้อีก มีเพียงอย่างเดียวที่นางต้องทำในตอนนี้คือจะทำอย่างไรให้จิ้นหยางหันกลับมาโปรดนางจนหลงลืมผู้อื่นและรีบมีพระโอรสให้ได้โดยเร็ว ส่วนจิ้นหยางเองกลับเริ่มรู้สึกผิดปกติตั้งแต่ดื่มสุราแล้ว นึกเจ็บใจตัวเองว่าพลาดพลั้งให้กับหมอหลวงและขุนนางจอมวางแผน คนที่เดือดร้อนหาใช่คนอื่น กลายเป็นชุนหวงที่ต้องมารองรับอาร

"พอเถอะน่า พระสนมอันใดกัน นี่เราอยู่กันตามลำพังอย่าให้เรื่องพวกนี้ทำให้ข้าเสียอารมณ์เลย เราไปสวนกันเถอะ เรียกไน่ยไน่ยไปด้วย อาหารเช้าเราไปกินที่นั่นกัน"ชุนหวงค่อยลุกขึ้นโดยมีหลี่เจี๋ยประคองกาย อายจนเลิกอายไปเสียแล้ว จึงได้แต่ทำสีหน้าเรียบเฉย"ขอรับนายน้อย"หลี่เจี๋ยเองก็ไม่ล้อเลียนว่าเหตุใดชุนหวงจึงคล้ายกับคนที่กลิ้งลงเขาจนสะบักสะบอมขนาดนี้ ไม่นานไน่ยไน่ยก็เข้ามาถวายเคารพ ชุนหวงจึงพาทั้งคู่เดินชมสวน หากขบวนที่มีนางกำนัลถึงสิบคนเดินนำหน้าและตามหลังอีกไม่น้อยมาหยุดตรงหน้าเขา"ถวายพระพรฮองเฮา"ชุนหวงก้มหัวลงเอ่ยทักทายฮองเฮากลับไม่แย้มยิ้มเปิดปาก ได้แต่ปรายหางตา"ชมสวนรึพะย่ะค่ะ"เป็นชุนหวงที่ยอมเปิดปากเสียเอง"เจ้าเห็นแล้วไยต้องซักถามกันเล่าหวงกุ้ยเฟย"ชุนหวงชะงักใบหน้านึกในใจว่าคงไม่พ้นขัดเคืองเรื่องจิ้นหยางเป็นแน่ เขาจึงใจเย็นแย้มเยือนตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล"ทรงเดินไปด้วยกันดีหรือไม่พะย่ะค่ะ""ให้ฮองเฮาเดินไปพร้อมเจ้า มิเท่ากับหมิ่นพระเกียรติเราหรอกรึหวงกุ้ยเฟย อีกอย่าง พื้นเพของเจ้าหาใช่ขุนนางหรือลูกเต้าเหล่าเสนาอำมาตย์เป็นเพียงแค่คนที่มาจากหอจันทร์ส่องเท่านั้น เด็กๆ สาดน้ำ"ฮองเฮาปราย

"เจ้าต้องเตือนฝ่าบาทเสียบ้าง""เตือนอันใดกัน เป็นข้าน่ะหรือทั้งฮองเฮาทั้งกุ้ยเฟยมีหวังถูกส่งไปตำหนักเย็นแล้ว"เหลียงเฟยเอ่ยเสียงหนัก"แต่ฮ่องเต้หาทำเช่นนั้นได้ไม่""ข้าว่าพวกเราอย่ากดดันฝ่าบาทจะดีกว่า เจ้าก็รู้นิสัยพระองค์ ลองถ้าไม่ถูกพระทัยอะไรก็ไม่เอาทั้งนั้น ถึงเวลานั้นมาแผนการณ์ทั้งหมดคงจบสิ้น"เหลียงเฟยย้ำคำ"อืมนั่นสินะ ไปเถอะ ตามเสด็จดีกว่า"ทั้งสองเดินตามหลังจิ้นหยางที่เอาแต่ลากชุนหวงออกไปยังสวน ......................................คนอุ่นเตียง...................................."เดี๋ยวสิเจ้าจะลากข้าไปไหนจิ้นหยาง""มาดูของสวยงาม รับรองเจ้าต้องชอบแน่ๆ"จิ้นหยางเอ่ยอย่างคนอารมณ์ดี"สิ่งใดกัน"จิ้นหยางพอใกล้ถึงก็ยกสองมือขึ้นปิดตาคนที่อยู่ด้านหน้าเอาไว้ พยักหน้าให้ขันทีที่ตามเสด็จมาไปอุ้มสิ่งหนึ่งเอาไว้ ชุนหวงรออยู่ชั่วครู่จิ้นหยางก็ดันตัวคนด้านออกออกไปจนใกล้ของที่ขันทียืนอุ้มอยู่"สิ่งใดกัน"จิ้นหยางปล่อยมือหนึ่งออกใช้เพียงมือเดียวปิดตาแล้วจับสิ่งนั้นมาอยู่ในมือตัวเองเสียเอง จากนั้นก็ส่งสายตาให้คนออกไปทั้งหมด จิ้นหยางค่อยๆส่งของสิ่งนั้นเข้าใกล้มือชุนหวงมาเรื่อยๆกระทั่งสัมผัส ชุนหวงตอ