Alle Kapitel von คนอุ่นเตียง: Kapitel 101 – Kapitel 110

"เว่ยกุ้ยเฟย"เว่ยเหนียงได้ยินเสียงจิ้นหยางที่เรียกถึงไม่อ่อนโยนแต่ก็ไม่ได้เย็นชาเฉกเช่นก่อน นางเงยหน้าขึ้นช้าๆสบตากับจิ้นหยาง"เพคะ""เจ้าทำผิดรู้ตัวหรือไม่ เจ้ากล้าลอบปลงพระชนม์หวงกุ้ยเฟย เรื่องนี้ต่อให้เจิ้นอภัยให้ แต่สภาขุนนางก็มิอาจผ่อนปรน""หม่อมฉันรู้ดีเพคะ""แต่เจิ้นสามารถลดโทษให้เจ้าได้ อย่างไรเสียเจ้าก็ยังมีเลือดเนื้อของมังกรอยู่""หม่อมฉัน... ฝ่าบาท ขอหม่อมฉันรักฝ่าบาทได้หรือไม่เพคะ ขอแค่เป็นเพียงสนมเล็กๆเท่านั้นจะได้หรือไม่"นางหมดสิ้นความอายไปเสียแล้ว"ใครรักใครก็ไม่อาจห้ามจิตใจใครได้ แต่ก็ดังเช่นที่เจ้ามีใจให้หรงจื่ออ๋อง สิ่งที่ได้กลับมาคือความว่างเปล่า เอาเถิดเจ้าจะถูกกักตัวอยู่ในตำหนักเย็นจนกว่าจะถือกำเนิดพระโอรส จากนั้นเจ้าต้องกลับไปยังอันหยางเช่นเดิม เจิ้นไม่รู้ว่าทางอันหยางจะลงโทษเจ้าเช่นไร แต่ทว่าเจิ้นจะให้ทูตนำหมายของเจิ้นไปยังฮ่องเต้ของเจ้าให้ยกเว้นโทษตาย อ้ออีกเรื่องหนึ่ง เจ้าอย่าได้เข้าใจผิดไป หลังจากที่เจิ้นมีพระโอรสต่อให้มีเป็นร้อยนางสนมก็ไม่มีความสำคัญกับเจิ้นอีกต่อไปแล้ว จริงอยู่ ที่เจิ้นต้องรับนางพวกนั้นตามราชประเพณี แต่เจิ้นก็ไม่อาจทำให้หวงเอ๋อร์เสียใจได้อี

จิ้นหยางกึ่งลากกึ่งประคองคนที่ดิ้นเหมือนแมวที่ถูกจับตัวได้ไปมาในอ้อมแขนของตัวเองเอาไว้แน่น เขาก้มลงมองกลุ่มผมสีดำยาวสยายนุ่มนิ่มด้วยสายตามาดหมาย ไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะโก่งตัวขืนเอาไว้"จิ้นหยาง เจ้าหยุดก่อนๆ""มีอะไรหรือ""เจ้าก็รู้ข้าบาดเจ็บอยู่ ช้าๆหน่อย อย่าลากข้าแบบนี้""อ้อ เจ้าคงเหน็ดเหนื่อย ถ้าอย่างนั้นให้เจิ้นอุ้มเจ้าเถอะ"ยังไม่ทันได้ต่อต้าน จิ้นหยางก็ช้อนท่อนแขนเข้าใต้สะโพกกลมกลึงยกร่างบางเข้าไว้ในอ้อมแขนทันที ชุนหวงถึงกับอ้าปากค้างตั้งตัวไม่ทัน ทั้งที่จิ้นหยางมีกำลังภายในเพียงแค่พลิ้วกายไม่กี่อึดใจก็ถึงตำหนักกลาง แต่เจ้าตัวกลับเดินเชื่องช้าเหมือนจะให้เหล่าทหารและนางกำนัลเห็นคนในอ้อมแขนเต็มที่ ชุนหวงที่ไม่ได้หน้าหนาเช่นคนที่อุ้มเขาอยู่บัดนี้ใบหน้าแดงก่ำมิอาจสู้หน้าผู้คนจึงได้แต่มุดอยู่กับอกกว้างส่งเสียงครวญในใจ กว่าจะถึงตำหนักได้เหมือนอ้อมขุนเขาผ่านป่ารกกระนั้น ผู้คนยามนี้เหมือนจะหายไปจากตำหนักจนหมดสิ้นราวกับตำหนักร้าง"หิวหรือไม่"ถึงแม้ว่าจิ้นหยางจะขุ่นเคืองคนในอ้อมแขนเพียงใด แต่ก็เป็นเพียงส่วนน้อยเท่านั้น"หิวสิ ข้าหิวแน่นอน"ชุนหวงรู้สึกราวกับชะตาตนกำลังจะขาด หากหาทางหลีกเลี่ย

เขายอมปล่อยให้คนรักซุกซนตามใจชอบ ชุนหวงยกสะโพกตัวเองบดเบียดกับแท่งมังกรแข็งแกร่งท่อนล่างเสียดสีไปมากับขาแน่นมัดกล้ามเนื้อของตนเอง จิ้นหยางทนไม่ไหวจึงกดสะโพกตัวเองลงไปแทน ชุนหวงอ้าปากแลบลิ้นออกมาแตะเบาๆตรงกลางอกหนาลากผ่านจากซ้ายไปขวา แวะดูดจุกสีเข้มสองข้างไปมา จิ้นหยางเกรงคนที่นอนจะเมื่อยคอจึงพลิกร่างตนเองลงเป็นฝ่ายนอนหงายเสียเอง บัดนี้ร่างขาวกระจ่างตาคร่อมอยู่บนร่างใหญ่โตแทน ชุนหวงยกตัวขึ้นใช้สองมือทาบลงหน้าท้องของจิ้นหยางเพื่อพยุงตัวเองเอาไว้ ผมยาวสยายสีดำมันเป็นแพรตกลงคลุมร่างของเขากับจิ้นหยางเอาไว้ ใบหน้าหวานดวงตาฉ่ำเยิ้มยกยิ้มเล็กน้อย"จิ้นหยาง""ว่าอย่างไร"จิ้นหยางเอ่ยตอบมือหนาเกลี่ยเส้นผมที่ระใบหน้าคนที่นั่งคร่อมอยู่ออกไปให้พ้น เพื่อที่จะได้มองใบหน้าคนรักได้ชัดเจนยิ่งขึ้น"ให้ข้าเป็นฝ่ายรักเจ้าได้หรือไม่"จิ้นหยางพยักหน้าน้อยๆให้ ด้วยเพราะเข้าใจความหมายที่ชุนหวงกล่าว"ย่อมได้อยู่แล้ว ข้ายินดีให้เจ้ารัก"จิ้นหยางยิ้มอย่างยินดี หาได้สนใจแววตาซุกซนของคนด้านบนสักนิด ชุนหวงใช้ความทรงจำที่จิ้นหยางเคยปรนนิบัติเขาจนสุขสมมาทำให้จิ้นหยางบ้าง มือเรียวบางไต่ไปทั่วแผ่นอก ริมฝีปากชุ่มชื้นร้อนผ่

"ขวางเอาไว้"จิ้นหยางอ๋องสั่งการให้เขาพยายามขัดขวางชายหนุ่ม อายุรุ่นราวคราวเดียวกับตนเอง ใบหน้าชายหนุ่มผู้นั้นดูหล่อเหลาคมคายใช่น้อย ครั้งแรกที่ได้สบตากันอี้จางถึงกับเดินสะดุดจนตัวเซ ยามนั้นเขายังนึกสงสารหนุ่มใบ้ที่ทำหน้าตาย แต่หากแท้จริงแล้ว เป็นการหลอกลวงผู้คนต่างหากเล่า จริงแล้วเจ้าหนุ่มผู้นี้เขาพูดได้! แถมน้ำเสียงยังทุ่มนุ่มนวลชวนเคลิ้มใช่เล่น หลายครั้งหลายคราที่เขาสองคนต่างประมือกัน ไม่ว่าจะด้วยฝีปากหรือฝีมือ ด้วยความที่เขารู้ว่าคนผู้นี้ไม่ชอบความพ่ายแพ้ ในบางครั้งเขาจึงยอมอ่อนข้อให้โดยที่เจ้าตัวไม่รู้ เขาเองก็บอกไม่ถูก ว่าคนผู้นี้ทำไมถึงทำให้เขาถึงขั้นเสียอาการได้ แถมฝีมือก็ใช่ว่าจะด้อยกว่าเขาไปกี่มากน้อย ประมือกันได้ถึงสิบกระบวนท่าอีกฝ่ายก็เพลี่ยงพล้ำ ทำให้เขาอยากกลั่นแกล้งขึ้นมาทันที ฝ่ามือหยาบเพราะการฝึกฝนวิทยายุทธอย่างยากลำบาก ฟาดลงไปบนบั้นท้านแน่นนั่นสองสามที เขาสะกัดจุดและจับคนผู้นี้พาดลงนอนคว่ำหน้าบนหลังม้า ปากได้รูปหยักราวกับคันศร ด่าหยาบคายจนเขารับไม่ได้ต้องลงไม้ลงมือไปสองสามทีเพื่อสั่งสอน พอฝ่ามือปะทะกับเนื้อสองก้อนแน่นๆ เจ้าตัวถึงกับสบถสิ่งหยาบคายออกมจากปาก"หากเจ้ายัง

ทว่ารสสัมผัสกลับแตกต่าง ผิวเนื้อของหลี่เจี๋ยละเอียดนวลเนียนจนยากจะผละมือออกจาก เขากัดฟันข่มจิตใจที่ชั่วร้ายลง พยายามเช็ดทำความสะอาดจนถึงกางเกงที่เลอะไม่ต่างกัน เขาลังเลชั่วครู่ จากนั้นก็สูดลมเข้าปอดเฮือกใหญ่รูดกางเกงออกจนหมด ร่างเปลือยนอนเมามายไม่ได้สติปล่อยให้คนที่มือไม้สั่นจับตัวพลิกไปมา ตัวของเขาเองก็ใช่ว่าจะไม่เมา เพียงแค่เมาน้อยกว่าคนที่นอนอยู่นั่นต่างหากเล่า พอเห็นเนื้อตัวสะอาดอ้านดีแล้วเขาก็ลุกขึ้นขจัดของตัวเองออกบ้าง เพราะสกปรกไม่แตกต่างกัน อาการเมาเริ่มออกอาการมากขึ้น เขาสะบัดหัวไปมาเพื่อลดอาการมึนเมาแต่จนใจ เขาจึงล้มตัวลงนอนข้างๆคนที่นอนหลับอยู่ก่อนแล้ว ด้วยอากาศที่เริ่มเย็นเขาจึงดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกายซ้ำยังเผื่อแผ่ไปยังคนที่นอนด้านข้างด้วย ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหนเขาเริ่มรู้สึกตัวเพราะสัมผัสแผ่วเบาที่หน้าอกและรู้สึกถึงแรงกอดรัด เขาลูบท่อนแขนที่พาดอยู่ตรงหน้าอกตัวเองไปมา ท่อนแขนนั่นยิ่งกระชับมากขึ้น ท่อนขาถูกก่ายเกยจนรู้ถึงสิ่งที่แข็งแกร่งดุนดันอยู่ข้างขา เขาจึงฝืนตาลืมขึ้นมา ภายนอกยังคงมืดสนิทเขาจึงก้มลงมองกลุ่มผมที่ปะป่ายกระจายไปทั่วแผ่นอกเปลือย"หลี่เจี๋ย"เขาเรียกด้วยน้ำ