บททั้งหมดของ Bad Guy กาฝาก (ไร้รัก): บทที่ 31 - บทที่ 40

แสงอาทิตย์ยามเช้าที่ลอดผ่านม่านรถทำให้ฉันตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดเมื่อยตามตัวไปหมด โดยเฉพาะที่หน้าอก...ทำไมมันรู้สึกเจ็บๆ แสบๆ ที่ยอดอกแปลกๆ เหมือนโดนอะไรขัดถูแรงๆ ฉันสะบัดหัวไล่ความมึนงงแล้วหันมองคนที่นั่งข้างๆ ตอนนี้เขายังคงหลับตาพริ้มไม่ยอมตื่น พอมองหน้าเขาใกล้ๆ แบบนี้...ทำไมใจฉันมันถึงได้เต้นระรัว

"แล้วกูล่ะ..ลงแข่งได้ไหม.." ผมแสร้งถามแทรกขึ้นมา "ได้ดิ..มึงไม่ได้เป็นกรรมการในการแข่ง น้องเอยลงคู่กับไอ้วินเลยก็ได้นะครับ" : คินตบมุกรับส่งกันอย่างดี "เอยว่างัย..ให้พี่ลงแข่งแทนไอ้หมอนั่นได้ไหม" ผมถามย้ำพร้อมจ้องตาเธอ "เอ่อ..." เธอลังเล สายตาคู่สวยดูสับสน "คงไม่ได้สินะ..." ผมแกล้งก้มหน้าลงแสร้ง

เสียงสายฝนที่ตกลงกระทบหลังคาหญ้าคาดังระรัวราวกับจังหวะกลอง ร่างกายของทั้งคู่เปลือยเปล่าท่ามกลางแสงสลัวที่ลอดผ่านรอยแตกของฝาขัดแตะ อนาวินจ้องมองเรือนร่างสะคราญตาตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหิวกระหาย ก่อนจะตัดสินใจเผด็จศึกเพื่อตีตราจองความเป็นเจ้าของอีกครั้ง "สวบ....!!!" "อ๊ะ พี่วิน" "เอย อ่าส

@อนาวิน ผมกับเอิงเอยเดินกุมมือกันแน่นลัดเลาะตามทางเดินเล็กๆ เพื่อกลับมายังจุดรวมพล สองสายตาจ้องมองสบกันเป็นระยะด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ต่างคนต่างเงียบงันไร้ซึ่งคำพูดจาใดๆ ทว่ามันกลับไม่ใช่ความอึดอัดเหมือนขามา แต่มันคือความเงียบที่อบอวลไปด้วยรอยยิ้มอิ่มเอมใจ และกระแสความรักที่สื่อถึง

@เอิงเอย ฉันกับพี่วินเดินทางกลับมาถึงบ้านโดยสวัสดิภาพ ความเงียบเชียบเข้าปกคลุมทันทีที่ก้าวเข้าสู่ตัวบ้าน กะว่าจะเข้ามาไหว้และพบคุณแม่ให้หายคิดถึง แต่กลับได้รับแจ้งว่าท่านมีภารกิจด่วนต้องเดินทางไปต่างประเทศเสียก่อน นั่นหมายความว่า... ในบ้านหลังใหญ่นี้ ฉันต้องอยู่กับพี่วินเพียงสองคนอย่างเลี่ยงไม่ได้