ANMELDENHindi dahil sa sakit. Kundi dahil sa bigat ng emosyon. Dahan-dahan niya akong pinaharap sa mesa. Hindi para sakupin. Kundi para ilapit ako sa kanya. Ang pagitan ng mga katawan namin ay wala na. Ramdam ko ang init. Ang tensyon. Ang pagnanais na matagal nang kinukubli. Ngunit kahit ganoon— May pagpipigil. May respeto. Ang mga labi niya ay bumaba sa leeg ko. Marahan. Parang paggalugad. At ang bawat pagdampi ay nagdudulot ng apoy sa balat ko. Napakapit ako sa balikat niya. Hindi ko alam kung para hindi ako matumba— O para hindi siya umalis. “Say you won’t leave,” bulong niya laban sa balat ko. Hindi utos. Pakiusap. Hindi ko agad nasagot. Dahil sa sandaling iyon, hindi lang pagnanasa ang nasa pagitan namin. Kundi taon ng maling timing. Ng maling katahimikan. At ng hindi nasabing “mahal kita.” Hinawakan ko ang mukha niya. Pinilit ko siyang tumingin sa akin. “Then don’t ever stand there again while someone tries to break me.” Hindi
POV Rosemary Delgado Hindi niya ako sinundan agad. Iyon ang unang napansin ko habang naglalakad ako papunta sa private elevator ng executive floor. Mabigat ang bawat hakbang ko, pero mas mabigat ang pakiramdam sa dibdib ko. Ang kahihiyan. Ang galit. At ang katotohanang sa harap ng lahat, pinili niyang manahimik. Pagpasok ko sa elevator, pinindot ko ang pinakataas na palapag — ang private suite na ginagamit niya tuwing may high-profile events. At bago pa tuluyang magsara ang pinto— May kamay na humarang. Matigas. Mainit. Kontrolado. Siya. Sylvant Garrison Briggston Hindi siya nagsalita. Hindi siya kailanman nagsisimula sa salita. Pumasok siya. Sumara ang pinto. Umakyat ang elevator. Tahimik. Pero ang katahimikan na iyon ay hindi gaya ng dati. Ito ay masikip. Mabigat. Parang may apoy na gustong sumabog. “Bakit?” ako ang unang nagsalita. Hindi ako lumingon sa kanya. Nakatingin lang ako sa salamin sa harap ko, kung saan malinaw kong nakikita ang repleksyon ni
Sa bawat salita niya, naramdaman ko ang init na tumataas sa dibdib ko. Ang kanyang boses—karaniwan nitong malamig at kontrolado—ay may kaunting pag-ungol ng emosyon na palihim niyang ipinapakita. Ang katawan ko ay biglang naging sensitibo sa bawat galaw niya, bawat paglapit niya. Hindi ko maiwasan ang tumingin sa kanyang labi, mas makapal at mas pulido kaysa sa karamihan. Ang galaw ng kanyang kamay, na nakapatong sa desk, ay nagpapahiwatig ng kapangyarihan… at ng isang halimuyak ng pang-aakit. “Rosemary…” Halos bulong niya. “Gusto kong hawakan ang problema… at gusto kong hawakan ka rin.” Naramdaman ko ang init sa ilalim ng balat ko, ang puso ko’y naguguluhan sa pagitan ng takot at pagnanasa. Pumikit ako sandali, sinusubukan pigilan ang reaksyon ko, ngunit ang tension ay hindi na mapipigilan. Ang presensya niya ay parang apoy na dahan-dahang lumalapit sa balat ko. “Sir…” Mahina ko, ngunit may bahid ng pakiusap. “Hindi natin dapat ihalo ang trabaho sa… ganito.” Ngunit si Sylva
Ngunit hindi ko siya hahayaang manalo. Tumindig ako at humarap sa kanya. “Hindi mo ako malulupig, Brienne. Kahit ano pa man ang sabihin mo, hindi mo malalaman ang buong kwento. At hindi mo rin alam ang nararamdaman niya… para sa akin.” Napangiti siya ng mapanghamon, at muntik nang ngumisi. “Ah, kaya pala. Kaya’t tahimik ka. Kasi alam mong may bahagyang katotohanan ako, at kung aaminin mo sa sarili mo, ayaw mong masaktan… pero Rosemary, mas masakit ang hindi mo alam.” Ang bawat salita niya ay parang dulo ng pana—tumutusok, ngunit kaakit-akit sa isang masamang paraan. Nararamdaman ko ang init ng katawan ko, ang tibok ng puso ko na nagiging mabilis at sabay na mabigat, sabay na magaan. Sa gitna ng aking pagkagulat, naalala ko si Sylvant. Ang mga mata niya—lahat ng lihim, lahat ng tampo, lahat ng pagmamahal na hindi niya masabi. Ang alaala ng kanyang halik, ng mga oras na tahimik lang kami sa rooftop ng hotel, ang bawat pagkakadikit ng aming mga palad, bumalik at sumabog sa aking is
“Rosemary,” malambing ngunit may diin, at may kakaibang lakas ang boses niya, parang malamig na alak na unti-unting sumisipsip sa kanyang ugat. Ngunit hindi siya sumagot. Natutunan na niyang huwag magsalita sa mga oras na ganito, alam niyang bawat salita ay maaaring magbukas ng sugat na matagal niyangAng silid ay tahimik, lampas sa mga normal na tunog ng lungsod. Ang ilaw mula sa malalaking bintana ay pumapasok nang malumanay, naglalaro sa mga sulok ng Briggston Penthouse. Rosemary ay nakatayo sa tabi ng sofa, kamay nakayakap sa sarili, parang pinipigilan ang pag-ikot ng kanyang damdamin.Si Sylvant ay nakatayo sa kabilang dulo ng silid, tahimik, ngunit ramdam ang bigat ng presensya niya—isang presensya na dati niyang iniwasan sa kolehiyo, ngunit ngayon ay mas matindi, mas malakas, at mas mapang-akit.“Rosemary,” bulong niya, at ang kanyang tinig ay parang hangin na sumasayaw sa balat niya. “Hindi mo na kailangan magtago.”Ngunit hindi siya nagsalita. Alam niya na kahit isang salita
Lumapit si Sylvant, at sa isang kisap-mata, nakatayo siya sa harap niya, mas mataas, mas malakas, at mas… kahima-himala. Ang presensya niya ay parang isang pader na hindi matitinag. Ngunit sa halip na ilayo siya, tila mas gusto ni Rosemary na malapit sa kanya—isang labis na panganib na alam niyang hindi niya dapat gawin. “Rosemary… hindi ko alam kung sinasadya mong pigilan ang sarili mo, o talagang gusto mong lumayo,” bulong niya, ang tinig niya ay mababa, puno ng init na halos sumusunog sa balat niya. “Pero kailangan mong malaman—anuman ang piliin mo, hindi ko mapipigilan ang nararamdaman ko para sa’yo.” Ang puso ni Rosemary ay kumalabog, tumatalbog sa dibdib niya nang parang gusto nitong tumalon palabas. Sa bawat salita ni Sylvant, tila pinipilit niya ang sarili na hindi magpadala. Pero mahirap—napakahirap. Hindi lamang dahil sa init ng kanyang presensya, kundi dahil sa alaala ng bawat sandaling magkasama sila sa nakaraan—sa kolehiyo, sa mga lihim na sandali ng pagtitinginan, at







