บทที่1 เจ้านายของบูบู้

ติ้ด ติ้ด ติ้ด

หกโมงเช้าของทุกวันเสียงนาฬิกาปลุกจากเครื่องมือสื่อสารดังขึ้นอย่างขยันขันแข็ง

เปลือกตาหนักอึ้งขยับไปมาในความมืดดวงตาคู่คมลืมขึ้นมองแสงสลัวริมหน้าต่างบ่งบอกเวลาเช้าวันใหม่ที่ผ่านมาพบอีกครา

แกร่ก แกร่ก แกร่ก

เสียงตะกายประตูห้องนอนของสัตว์เลี้ยงสี่ขาดังตามมาติดๆ จากเสียงนาฬิกาปลุกที่ดังเล็ดลอดออกไปด้านนอก

ฟึ่บบบ~

ผ้าห่มผืนนุ่มสีขาวถูกกายใหญ่ค่อยๆ ขยับเปิดกายใหญ่ขยับแทรกออกมาแผ่วเบาห้อยขาลงจากเตียงยืนขึ้นเบาๆ

กึ่ก..

ปลายเท้าสะอาดสะอ้านแตะถึงพื้นก้าวเดินไปพร้อมกับเสยผมที่ชีฟูให้เรียบตามนิสัยคนมีระเบียบ

ตึก ตึก ตึก

แกร่ก~ แอ้ดดดด

ฝ่ามือใหญ่คว้าลูกบิดประตูปลดล็อคเปิดออกปรากฎร่างตัวขนฟูสีขาวดำหนาตาเมินโลกเห่าทักทายกระดิกหางไผมา

โฮ่ง~

"อรุณสวัสดิ์บูบู้ไปแปรงฟันกัน" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยกับสัตว์ขนฟูด้วยความเอ็นดู

โฮ่ง~

ตึกๆๆๆๆๆ

สวบ สวบบ ฟุ่บ

ตัวขนฟูวิ่งตรงดิ่งไปยังเตียงกว้างมีก้อนผ้าห่มปิดคลุมบางสิ่งไว้

แคร่กๆๆๆๆ

แผล่บบบบ แผล่บบบบ

หมาตัวโตขนยาวพยายามตะกุยผ้าห่มหนาสีขาวราวกับคุ้ยหาบางอย่างแต่ไม่เป็นผล

ก้อนผ้าห่มยังคงสงบนิ่งไม่ไหวติงแม้จะถูกเหยียบย่ำไปมาโดยขาทั้งสี่

"...."

"ก็รู้ว่าเขาไม่รู้สึกอะไรก็ไม่ต้องปลุกให้เปลืองแรงหรอก~"

ร่างหนาในชุดนอนลายตารางปลดกระดุมเปิดอกกว้าง ร่างหนาแน่นทุกสัดส่วนชวนมองยิ่งนักท่อนแขนอุดมมัดกล้ามบิดกายไปมามองหมาหน้าดุคล้ายหมาป่าฝรั่งยิ้มขำให้หน้ายับย่นที่อีกคนไม่เล่นด้วย

โฮ่งงง โฮ่งงง

เจ้าหมาขนปุยเห่าใส่ก้อนผ้าห่มครั้งสุดท้ายยังคงไม่มีการตอบรับจากใครใต้ผ้าห่มจนต้องถอดใจกระโดดลงมา

ตุ้บบบ

"ไปกันเถอะจะได้ไปดูของกินที่ตลาดกัน"

ร่างหนาเดินออกจากห้องนอนไปด้วยท่าทีสบายใช้ชีวิตประจำวันเรียบง่ายในบ้านชั้นเดียวขนาดไม่ใหญ่สีขาวสไตล์มินิมอล

เมื่อจัดเเจงธุระเสร็จทั้งคนและหมาพากันเดินออกกำลังกายยามเช้าเรื่อยๆ ผ่านสวนสาธารณะที่อยู่ติดโรงพยาบาลเอกและเหล่าผู้คนรักสุขภาพรักสัตว์ต่างพากันมาเดินที่นี่ยามเช้าทำให้คุ้นหน้าคุ้นตากันเป็นอย่างดี

'ว้าว~ ดูคนนั้นสิเธอหล่อมากทั้งคนทั้งหมาน่าเป็นเจ้าของทั้งคู่เลย'

'คนนี้แหละที่เป็นเจ้าของบริษัทยาสมุนไพรส่งออกต่างประเทศรวยมาก'

'หล่อรักสัตว์ดูเป็นคนรักสุขภาพแบบนี้โคตรเพอร์เฟคเลยใครได้เป็นแฟนคงเหมือนกับถูกหวยรางวัลที่หนึ่งแน่ๆ'

'นั่นน่ะสิเห็นเขาพาหมาออกมาเดินที่สวนสาธารณะเช้าเย็นแล้วก็ไปโผล่ที่ตลาดเลือกซื้อของสดมาทำกับข้าวด้วยนะ ต้องเป็นหนุ่มอบอุ่นเบอร์ไหนกัน ทั้งอ่อนโยนแถมโรแมนติกขนาดนี้'

'นั่นสิดูมุมไหนก็หล่อละมุนอยากรู้จักจัง ไปขอคอนเเทคเขาดีกว่าฉันอยากไปดูหมาที่บ้านเค้า~'

'เฮ้ย มึงอย่าเลย!'

โฮ่งๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ กรี้ดดดดดด

บูบู้ บูบู้ บูบู้บบบบบ ใจเย็น!!

'ฉันบอกแล้วว่าอย่าไอ้หมาตัวผู้นั่นมันหวงเจ้านายจะตายถ้าใครเข้าไปขอเบอร์เจ้านายมันมันแทบจะกระโดดงับหัว'

'เห็นหน้าตาต๊องๆ แบบนั้นใครจะรู้ว่ามันจะกระโจนใส่เล่า!เปื้อนหมดเลย'

'ว่ากันว่ามันหวงแทนเมียที่บ้านท่านประธานนะ'

'เมียเมออะไรไม่เคยเห็นหน้าถ้ามีจริงผัวหล่อขนาดนี้ฉันไม่ปล่อยออกมาเดินคนเดียวเเบบนี้หรอก'

...

...นี่คือกิจวัตรประจำวันที่ต้องเจอเสียงสาวๆ  พูดให้ได้ยินเรื่องมีเมียไม่มีเมียตลอดเพราะเมียไม่เคยโผล่หน้าออกมาจากบ้านให้ประชาชีเห็น

...เราอยากจะบอกว่า...

...มีเมียครับ

แต่เมียไม่มา นอนหลับอยู่บ้าน

ถ้าให้เลือกตามหวงผัวกับนอน..

เมียผมเลือกนอนครับ..ดีสุดๆ ไม่มีใครเหมือน

ดีออก~