Se connecterPartager
บทที่5 เจอกัน
Date de publication:
2026-03-19 12:58:46มันลุกขึ้นยืนลูบท้องตัวเองป้อยๆ หันมาลูบหัวหมาเพราะมือตัวเองเปื้อนเดินตัวปลิวเข้าห้องไปเหลือไว้เพียงเศษซากอารยะความกินเลอะไว้ให้หมาตัวเองตามเช็ดตามล้าง
ให้ดิ้นตายเถอะภาระของหมาจริงๆ! ต้องคาบทั้งกล่องและถุงไปทิ้งถังขยะเดินไปเดินมาเก็บผ้าที่มันถอดทิ้งลงตะกร้าผ้า ตุ้บบบ! ในขณะที่เก็บกางเกงให้เจ้านายจอมขี้เกียจเครื่องมือสื่อสารเครื่องบางหล่นลงจากกระเป๋ากางเกงตัวนั้นส่องแสงสว่างวาบทำให้กูหยุดดูและใช้เท้าเขี่ยมันไปมา ติ๊งงง อะไรวะ? หน้าจอปรากฎแอปพลิเคชั่นหนึ่งมีรูปภาพและข้อมูลเรียงรายยิ่งเขี่ยยิ่งเยอะแต่จู่ๆ เท้าก็ดันเผลอไปปัดขวากับรูปชายคนหนึ่ง ติ๊งงง อะไรอีกวะ? ไม่ค่อยเข้าใจแต่ก็นอนเขี่ยเล่นแก้เบื่อเพราะถึงอย่างไรเจ้านายมันก็ไม่ออกไปไหนจะออกไปวิ่งเล่นตอนนี้ก็ร้อน ติ้ดๆๆๆๆๆๆ หน้าจอเครื่องมือสื่อสารมีตัวหนังสือที่อ่านไม่ออกถูกส่งเข้ามาจึงเขี่ยเล่นทุกครั้งที่มีเสียงดัง .... นับตั้งแต่นั้นของเล่นใหม่คือมือถือสีดำของฝันดี เพราะมันไม่สนใจอะไร วันๆ กินนอนทำงานไม่มีเพื่อนมีฝูงโทรหามีแค่พ่อกับแม่ที่คอยโทรหามันตลอดต่อให้จะเอาไปแทะไปเตะเล่นมันก็ไม่ว่า "บูบู้ถ่ายรูปให้กูหน่อยจะส่งให้พ่อกับแม่" ...ดูมันใช้แต่ละอย่างมันคงลืมไปแล้วมั้งว่ากูเป็นหมาสี่ขาหน้ายาวขนฟู แชะ!ๆๆๆ แต่ทำไงได้กูเสือกเก่งทำให้มันได้ทุกอย่างหล่อแล้วยังเก่งอีกกูนี่มันหมาวิเศษหรือเปล่าวะ ยืนสองขาจนแทบจะกลายเป็นคนอยู่แล้วเนี่ย "มาเซลฟี่กันพ่อแม่อยากเห็นกูกับมึงรักกัน" ไอ้ฝันดีเรียกกูไปนั่งหน้ามันที่นั่งขัดสมาธิอยู่มันคว้าคอไปกอดยกมือถือถ่ายรูปไปหลายช็อตสร้างภาพได้หน้าด้านๆ ยังจำได้ดีว่าพ่อแม่ฝันดีบอกให้ดูแลสัตว์เลี้ยงให้ได้เพราะอยากให้ลูกหัดรับผิดชอบชีวิตคนอื่นเผื่อจะมีความรับผิดชอบขึ้นมาบ้าง ถึงแม้นจุดประสงค์นั้นจะเป็นหมันแต่ฝันดีก็มีปฏิกริยากับสิ่งมีชีวิตมากขึ้นพูดมากขึ้นแสดงออกมากขึ้นเพราะ...สอนหมาทำเรื่องไร้สาระทุกวัน อาจจะเป็นก้าวแรกของการออกจากโลกของตัวเองบ้างก็เป็นได้ ติ้งๆๆ เสียงคุ้นเคยในทุกวันกับของใช้เปรียบเสมือนเพื่อนที่มีปฏิสัมพันธ์กับฉันมากที่สุดดังขึ้น เครื่องมือสื่อสารที่ไม่มีการล็อครหัสให้ยุ่งยากสว่างวาบปรากฎรูปใครบางคนที่ไม่รู้จักส่งมาให้เช่นเคย ไม่รู้ว่ามันหมายถึงอะไรเคยคาบไปให้ฝันดีดูแต่มันก็ไม่ดู จึงคิดว่าถ้าส่งรูปมาให้ก็ต้องส่งรูปกลับไปจึงส่งทั้งรูปตัวเองและรูปฝันดีกลับไปรัวๆ ดูเหมือนจะเดาถูกเพราะหมอนั่นก็ส่งรูปกลับมาให้มากขึ้นเช่นกัน ติ๊งงงๆๆๆๆๆๆๆ "บูบู้เล่นอะไรติดโซเชียลเหรอมึง?" ไอ้หน้ามึนเดินตาปิดออกมาจากห้องน้ำมองกูเขี่ยโทรศัพท์เสียงดังตลอดเวลาด้วยความสงสัยแล้วมันก็หยิบขึ้นไปดู "ติดสาวเหรอ?" ดูมันถามเข้า ที่กูต้องนั่งไถโทรศัพท์แก้เหงาก็เพราะมึงไม่เคยพาไปเดินเล่นไงฝันดี "อ้าวมีรูปกูด้วยมึงส่งรูปกูไปอวดสาวบ้านไหนเนี่ยบูบู้ " ฝันดีเลื่อนดูข้อความไม่กี่ข้อความก็ทำหน้าประหลาดถามออกมา "มึงคุยกับหมาหรือเจ้าของหมาเนี่ยทำไมนอกจากรูปภาพที่ส่งให้กันถึงมีข้อความส่งมาให้ด้วย อืมมม~ ขอโลเคชั่นที่บ้านเหรอ? ได้ๆ เดี๋ยวกูส่งให้เผื่อหมามันจะแสนรู้มาหามึงถึงที่กูจะได้ไม่ต้องออกไป" ไอ้...เหี้ยนี่! .. ..ความจริงแล้วฝันดีมันเป็นคนหล่อคนหนึ่งก็ว่าได้ถึงแม้จะตัวสูงเพราะสันหลังยาวก็เถอะ แต่หน้าตาก็ทั้งหล่อและน่ารักตอนหัวฟูๆ เดินใส่เสื้อยืดคอย้วยตัวโคร่งกับบ็อกเซอร์ขาสั้นชุดนอนตัวเก่งขาขาวเรียวยาวของมันบางมุมมันก็ดูดีแบบน่าประหลาด? แชะ!!ๆๆ Send photo ไอ้คนหน้านิ่งนอนหลับหัวกระเซิงถูกบันทึกภาพถ่ายหลายมุมแล้วส่งไปให้ใครสักคนที่สื่อสารกันด้วยภาพตลอดระยะเวลาสามเดือน ฝันดีถูกถ่ายภาพเอียงบ้างเบลอบ้างขนบังหน้ากล้องบ้างแต่อีกฝ่ายก็ไม่มีทีท่าจะเลิกติดต่อกัน ตรงกันข้ามกลับสื่อสารกันบ่อยขึ้นมีปฏิกริยาต่อกันมากขึ้นรู้สึกว่าหมอนั่นจะเป็นผู้ชายจากการเห็นรูปโปรไฟล์ตอนแรก แต่พักหลังก็ไม่เห็นถ่ายรูปตัวเองส่งมามีแค่รูปสวนสาธารณะตลาดของกินที่เที่ยวอะไรแบบนั้นเป็นสิ่งที่กูชอบมาก ส่วนกูไม่ได้ออกไปไหนจึงส่งแต่รูปเจ้านายขี้เซาไปให้เป็นการตอบแทน หลายวันผ่านไป ติ๊งหน่อง~ ติ๊งหน่องงงง~ ใครมาวะ? ไอ้ตัวดีมันสั่งอะไรมากินอีกหรือไง? ตึกๆๆๆ แกร่กกก~ แอ้ดดดด กูเปิดประตูบ้านออกไปยังประตูรั้วที่อยู่ไม่ห่างกันมองคนหน้าบ้านอย่างแปลกใจเพราะปกติไม่มีพนักงานที่สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกางเกงแสลคดำเนี้ยบตั้งแต่หัวจรดเท้าแบบนี้แถมในมือยังมีช่อกุหลาบสีแดงสดในมือ ''โอ๊ะ~ นาย~" หมอนั่นมันมองยกยิ้มหล่อลากมาให้ จะว่าไปก็หน้าคุ้นๆ โฮ่ง! "ฉันไงจำได้ไหมที่คุยกับนายทุกวัน" ...ใครวะที่คุยกันทุกวัน? "บูบู้ เราไง ..มานะ อ้อ ดูโทรศัพท์นี่นะ" หมอนั่นเห็นหมาทำหน้างงจึงหยิบโทรศัพท์ยื่นให้ อ้อ~หมอนี่ชื่อมานะหรอกเหรอไอ้คนที่คุยกันผ่านรูปภาพนี่เองแล้วมันนึกยังไงแต่งหล่อมาถึงบ้านนี้ได้ "เอ่อ…เจ้าของบ้านอยู่ไหม?" ไอ้คนตัวโตก้มลงมาคุยกับหมาเหมือนคนบ้า... ก็บ้าจริงๆ นั่นแหละหล่อซะเปล่าแต่คุยโทรศัพท์กับหมาได้เป็นเดือนๆ ว่าแต่มันถามหาฝันดีทำไม? ไอ้ตัวดีมันนอนหลับตูดโด่งอยู่บนโซฟาโน่น งื้ดดด~ กูอาจจะหลงลืมวิธีขู่คำรามไปแล้วถึงทำเสียงอ้อนใส่มันคิดดูดีๆ ถ้าให้หมอนี่เข้าไปปลุกอาจจะทำให้ฝันดีมันตื่นจากการเฝ้าพระอินทร์ก็เป็นได้ จะว่าไปคนที่เอาโทรศัพท์ไปกดส่งโลเคชั่นให้คนตรงหน้านี้ก็เป็นไอ้เจ้านายตัวดีบางทีมันอาจจะไปคุยกันลับหลังโดยที่กูไม่รู้หรือเปล่า แกร่กก แอ้ดดด~ "ให้ฉันเข้าไปได้เหรอ?" ไอ้นี่ก็ชอบถามอะไรโง่ๆ มีแค่มึงกับกูจะเปิดให้ใครเข้ามาวะกูขี้เกียจใช้ท่าทางคุยกับมันก็เลยเดินนำไอ้หล่อเข้าบ้านมาถ้ามันเป็นโจรก็ช่วยไม่ได้หรอกนะเพราะไอ้เจ้าของขี้เซามันอยากเลี้ยงกูมาแบบนี้เองนี่หว่า ตึกๆๆๆๆ กูเดินนำหน้าหมอนั่นมาหยุดที่หลังโซฟาสีดำหน้าทีวี ปลายเท้าฝันดียื่นออกมาจากโซฟาแต่ไอ้หล่อกลับหยุดชะงักหรือมันคิดว่ามีคนตายทำท่าตกใจอะไรแบบนั้น แล้วมันก็เดินตามมาด้านหน้าโซฟาที่มีไอ้ตัวซีดนอนกางแข้งกางขาคอพับหลับตาพริ้ม ผมสีดำหยักศกของมันปิดหน้าขาวจืดชืดของมันพอให้เห็นรำไร กูเป็นหมาแต่อยากถอนหายใจใส่หูมันด้วยความอ่อนใจวันละล้านรอบ แต่พอหันมามองแขกที่ตามมาหมอนั่นกลับหน้าแดงก่ำลามไปถึงหู สายตาคู่คมมองร่างไอ้ฝันดีที่กูเห็นอยู่ทุกวันเสื้อยืดสุดยานย้วยล่นไปครึ่งอกจนเห็นหัวนมวับๆ แวมๆ ส่วนกางเกงก็ยังเป็นบ็อกเซอร์ตัวสั้นบางถกขึ้นไปถึงขาอ่อนเปลือยขายาวไร้ขนของมัน เอื๊อกกก! เสียงกลืนน้ำลายของคนที่ยืนตะลึงค้างมองภาพคนขี้เกียจที่มันน่าจะเห็นบ่อยๆ เพราะถูกถ่ายส่งให้ไม่รู้กี่ร้อยรูปแม้มันจะขาดๆ เบลอๆ โดนขนบังไปบ้างก็ตาม "เอ่อ เขาหลับเหรอ?" ไอ้หล่อถามเสียงลนลานเหมือนเด็กอินโนเซนส์ นอนนิ่งเป็นท่อนไม้ขนาดนี้ไม่เรียกว่าหลับจะเรียกอะไร? เต้นบีบอยมะ?
Dernier chapitre
เมียมีแต่เมียพี่นอนหลับอยู่! บทที่21 กราบผัวซะนะ
...หลังจากไปแจ้งความลงบันทึกประจำวันเสร็จก็เป็นเวลาค่อนคืนนายตำรวจจำนวนหนึ่งและหมอหมาหน้าโหดขับรถมายังบ้านที่มีเหตุปล้นกันขึ้นเอี้ยดดด!!ทันทีที่รถตำรวจจอดลงคนในบ้านตัวโตท่าทางลนลานวิ่งออกมาจากบ้านด้วยดวงตาแดงก่ำ ร่างกายเปียกปอนเปรอะเปื้อนคราบฝนโคลน ใบหน้าซีดเผือดริมฝีปากสั่นเทาราวกับตากฝนเป็นเวลานาน กึ่กก!ฝันดีก้าวขาลงมาจากรถตำรวจพร้อมกับอุ้มเจ้าบูบู้ในสภาพเละเทะ ทุกคนในบ้านหลังเล็กคล้ายผ่านศึกสงครามมาหมาทั้งคนยับเยินจนดูไม่ได้หมั่บบบ!!“ฝันดี..บูบู้ “ดวงหน้าหล่อเหลาหลั่งน้ำตาออกมาอย่างไม่อายสายตาใคร ถลาร่างเปียกปอนก้าวขายาวเข้าหาสมาชิกที่หายไปจากบ้านโดยมีร่องรอยความเสียหายและเลือดเกลื่อนบ้านคิดไปถึงเหตุการฆาตกรรมขึ้น แค่คนรักหายไปจากงานสำคัญก็ร้อนใจแทบบ้าวิ่งวุ่นตามหาทุกชั้นของโรงแรมวิ่งถามทุกคนจนกระทั่งขอเปิดกล้องวงจรปิดจึงรู้ว่าคนรักออกจากงานมาแล้วกว่าจะขับรถฝ่าฝนตกรถติดมาได้ก็ใช้เวลานานกว่าปกติมาถึงบ้านเข่าแทบทรุดมีแต่เลือดและข้าวของกระจัดกระจายเต็มบ้าน ร้อนลนใจเดินตากฝนตามหารอบบ้านแล้ววนกลับมาอีกหนจนแทบจะเป็นบ้าในที่สุดก็กลับมา...“หายไปไหนมา?” เสียงทุ้มนุ่มเดิมๆ ยังคง
เมียมีแต่เมียพี่นอนหลับอยู่! บทที่20 บูบู้ผู้กล้าหาญ
แล้วไง? ก็ต้องยอมขึ้นให้มันจนแตกจริงๆ พร้อมกับที่ต้องมางานเปิดตัวไอ้สมุนไพรบ้าบอสินค้าใหม่ที่แม่งทดลองแดกเองแล้วแข็งปั๋งอยู่คนเดียว อิ่มเอิบเปล่งปลั่งมากไหมละมึงรีดน้ำกูได้เป็นลิตรแต่ตัวเองแตกครั้งเดียว สภาพกูนี่นั่งกางขามาตลอดทางมึงเคยสำนึกบ้างไหม?ฟาย!!“ว้าวววนี่น่ะเหรอภรรยาเจ้าของบริษัท~” ทันที่ที่เดินเข้ามาในงานเปิดตัวสินค้าตัวใหม่ของบริษัทเสียงฮือฮาดังตามหลังเป็นเงาตามตัว ผู้คนมากมายมางานนี้จากชื่อแบรนด์สินค้าที่ติดตลาดมีสาขามากมายต่างจากตอนถูกพาไปแนะนำตอนเป็นสตาร์ทอัพเล็กๆ เมื่อสามปีก่อนลิบลับ ฝันดีไม่กล้าสบตาใครเช่นเดิมมานะจึงต้องโอบเอวเดินไปแนะนำให้ผู้หลักผู้ใหญ่ทั้งหลายรู้จัก“นี่เหรอครับภรรยาคุณมานะพึ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ยน่าเด็กจังเรียนอยู่มหาลัยไหนเหรอครับ?” ฝันดีไม่ชอบการสนทนาในทุกแวดวงสงคมเพราะไม่เข้าใจในคำพูดที่อีกฝ่ายเอ่ยออกมาจึงทำเพียงยิ้มให้น้อยๆ เบียดกายเข้าหามานะไม่ห่างเพราะรู้สึกไม่ปลอดภัย“ท่านชมเกินไปครับฝันดีอายุเท่าผมเห็นหน้าเด็กตัวเล็กแบบนี้อายุก็ใกล้สามสิบเหมือนกันครับ” มานะตอบเสียสุภาพบีบเอวบางเบาๆ ให้หายประหม่า “ใครๆ ต่างก็รู้ว่าภรรยาผู้บริห
เมียมีแต่เมียพี่นอนหลับอยู่! บทที่19 ปัจจุบัน18+
ปีต่อๆ มา ในที่สุดการแต่งงานก็เกิดขึ้นในวันที่มานะประสบความสำเร็จอีกขั้นได้นำพาบริษัทเข้าจดทะเบียนตลาดหลักทรัพย์ไม่ใช่บริษัทเล็กอีกต่อไปส่วนฝันดีก็ยังคงเป็นคนขี้เซาอยู่ติดบ้านใช้ชีวิตอย่างที่อยากใช้แค่ต้องรับผิดชอบชีวิตคู่ร่วมกับสามีด้วยการช่วยทำบัญชีบริษัทและพาบูบู้ออกไปเดินเล่นบ้าง..เรื่องมันก็มีความเป็นมาแบบนี้ทั้งคู่แต่งงานกันเมื่อย่างเข้าปีที่สามของการหมั้นฝันดีอายุมากขึ้น ดูดีขึ้น ดูน่ารักมีน้ำมีนวลเพราะสามีเอาใจใส่ดูแลอย่างดี ทั้งเรื่องอาหารและยาบำรุงที่ผลิตจากสมุนไพรแท้ร้อยเปอร์เซ็นแม้ไม่ได้ออกกำลังกายแต่มีกิจกรรมเข้าจังหวะที่มานะติวเข้มยามค่ำคืนให้ได้เสียเหงื่อตลอดทำให้ร่างกายแข็งแรงขึ้น จากที่เคยนอนวันละสิบแปดชั่วโมงก็เปลี่ยนเป็นนอนไม่ถึงสิบชั่วโมง งานกลางคืนที่มีก็ทำไม่มีก็ไม่ทำดปลี่ยนเป็นพนักงานตรวจสอบบัญชีบริษัทสามีตำแหน่งเดียวนั่งตัวขาวอยู่ในบ้านเพราะไม่ยอมออกไปไหน“ฝัน “กลางดึกคืนหนึ่งเสียงเรียกแผ่วเบาข้างหูคนตาปรือดังขึ้นรากับกระซิบ“..” ไร้การตอบรับจากคนขี้เซา“ฝันครับ” อ้อมแขนแกร่งกระชับกอดเรียกอีกครั้งโดยครั้งนี้ปลายจมูกโก่งเข้าคลอเคลียหลังใบหูนิ่มจงใจก่อกว
เมียมีแต่เมียพี่นอนหลับอยู่! บทที่18 อบอุ่นเหมือนคุณย่า
หลังจากกินข้าวอาบน้ำมีเรี่ยวแรงขึ้นมาฝันดีก็เข้าประจำการหน้าคอมฯตัวเก่งในห้องนอน“ฝันดีทำงานอะไรตอนกลางคืนเหรอครับ? “ร่างสูงเดินมาหยุดยืนด้านหลังร่างบางก้มลงจูบผมหยักนิ่มเบาๆ“ขายอาวุธ” คนตัวขาวเอียงคอหลบซ้ายขวาหัวสั่นดุ๊กดิ๊กไปมาทำคนมองยิ้มหวานไม่หุบใจบางให้กับความน่ารักของคนรัก“ห๊ะ ฝันดีทำงานผิดกฎหมายเหรอ?” มานะเลิกคิ้วถามไม่ได้ใสซื่อพอจะเชื่อคำพูดลอยๆ แต่อดมันเขี้ยวคนตัวขาวไม่ได้จึงกดปลายจมูกฝังบนหลังคอขาวเบาๆจุ้บบบ“อย่ากวนเด้~ทำไม?ถ้ากูทำงานสายดำมึงจะเลิกชอบกูใช่ไหม?” ฝันดีหันหน้าเนียนใสสบตาคนข้างกายที่ลากเก้าอี้มานั่งปักหลักจ้องตนทำงาน“เปล่าครับชอบเหมือนเดิมแต่จะพาไปอยู่คุกคอยส่งข้าวส่งน้ำให้” ปลายนิ้วยาวเกลี่ยปลายจมูกรั้นยื่นหน้าเข้าหาจ้องปากเล็กไม่วางตาทำเอาฝันดีขนลุกในความร้อนแรงที่เผลอไปนึกถึงคืนวันหมั้นแม้จะเลือนลางแต่กลับจำสำผัสนั้นได้ดี“มึงจับกูส่งตำรวจก็ไม่ได้นอนกับกูนะ!” ปากเล็กอ้อมแอ้มตอบทำทีจ้องงานตรงหน้าแต่มือหนาใหญ่กลับเอาแต่ลูบไล้หลังเบาๆ ไม่ไปไหน“ฝันอยากนอนกับผมทุกคืนเลยเหรอครับ แหม~คืนเดียวทำติดใจขนาดนั้นเลยเหรอ? ““ไปไกลๆ ตีนเลย!” “ฝันดีมีปัญหาอะไรหรือเปล่
เมียมีแต่เมียพี่นอนหลับอยู่! บทที่17ิ หวานเกิ๊น
กว่าทุกอย่างจะสงบลงก็เล่นเอาหมดแรงสลบเหมือดหลับคาที่ กอดก่ายกายเปลือยเปล่าบนที่นอนสีขาวยับย่น ร่างขาวต่างขนาดเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความกระสัน แดงจ้ำ ครูดยาว คละคลุ้งกลิ่นน้ำกามที่ถูกรีดหมดทุกหยดเช้าวันต่อมาแกร่ก แกร่ก แกร่ก แกร่กโฮ่งงง โฮ่งงง โฮ่งงง“อืมม “ท่อนแขนแกร่งกระชับกอดร่างบางเข้าหาตัวฝังปลายจมูกโด่งลงบนกลุ่มผมนุ่มกลิ่นที่เคยสูดดูมห่างๆ เช้านี้ต่างออกไปเพราะมันฝังลึกถึงประสาทรับกลิ่นชัดกว่าตอนไหน โฮ่งๆๆๆๆๆๆๆเสียงบูบู้หน้าห้องนอนทำคนตื่นง่ายลืมตาขึ้นมามองยังหน้าต่างแสงสาดผ่านผ้าม่านเข้ามาทำให้รู้สึกถึงความร้อนที่ไม่น่าใช่ยามเช้าตรู่อย่างที่เคยตื่นประจำสายตาคมลืมเต็มดวงกวาดตาหานาฬิกาบอกเวลาจึงพบว่าตอนนี้มันสายโด่งเกือบสิบโมงแล้ว“สายขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย” แกร่กๆๆๆๆ โฮ่งๆๆๆๆ“บูบู้เดี๋ยวนะแป๊บนึง~” ร่างหนาขยับลุกขึ้นกลับพบว่าตนเองกอดร่างของคู่หมั้นหมาดๆ แน่นในสภาพเปลือยทั้งคู่ จากที่เร่งรีบกลับอ้อยอิ่งมองร่างในอ้อมกอดกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นจุมพิตหน้าผากเนียนเบาๆ“อรุณสวัสดิ์ฝันดี” เสียงทุ้มนุ่มพูดชิดใบหูขาวแฟนตัวเล็ก ฝันดีหลับปุ๋ยเข้าสู่โหมดซ้อมตาย ไม่ว่าจะกอดจูบอย่างไรก็ไม่
เมียมีแต่เมียพี่นอนหลับอยู่! บทที่16ได้กันอีก18+
ริมฝีปากนุ่มหยุ่นทาบทับแนบสนิทลงมาบนเรียวปากบาง ค่อยๆ กดคลึงเบียดลึกลงหนักหน่วง ดูดดึงริมฝีปากเล็กหนักสลับเบาเชิญชวนให้เพลิดเพลินอืมมมม~รู้ตัวอีกทีร่างใหญ่เปลือยเปล่าก็เข้าทาบทับแนบสนิทบนร่างบางขาวบ่มสีชมพู เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกแหวกริมฝีปากเล็กให้อ้าออกรับความชุ่มชื้นพัวพันกวาดต้นอารมณ์กระสันภายในเพราะอยู่คนเดียวไม่ทำเรื่องอย่างว่าอย่างที่เจ้าตัวบอกพอมาเจอเทคนิกการจูบของคนที่ดูเหนือชั้นไปเสียทุกเรื่องทำฝันดีเคลิ้มกับทุกสัมผัสที่อีกคนมอบให้ จูบของผู้ชายตัวโตทั้งนุ่มนวลอ่อนหวานวาบหวามชวนให้ใจสั่น ลิ้นหนานุ่มพลิกตวัดกวาดต้อนเขี่ยปลายลิ้นเล็กให้เผลอไผล เกี่ยวพันไล่ต้อนดูดดุนกันและกันมากขึ้นเรื่อยๆฝ่ามือใหญ่ที่รับรู้มาตลอดว่ามือเบาเพียงใดเข้าลูบไล้เรือนร่างผู้ชายด้วยกันอย่างถนุถนอม ทั้งที่คิดว่าจะต่อต้านความละมุนละม่อมของผู้ชายคนนี้แต่เอาเข้าจริงไม่เพียงทำไม่ได้แต่กลับเรียกร้องสัมผัสนั้นมากกว่าเดิมร่างบางแอ่นอกเบียดบี้ยอดอกแข้งขืนกับร่างหนาเกาะเกี่ยวจิกครูดลำคอใหญ่เป็นที่ยึดเหนี่ยวฟาดฟันบทจูบสุดเร่าร้อนให้ลุกโชนจุ้บบ~แฮ่ก แฮ่กริมฝีปากคนทั้งสองถอนออกจากกันหลังจากป้อนจูบลึกซึ้งเป็นเว
เมียมีแต่เมียพี่นอนหลับอยู่! บทที่6 จะมีสิ่งใดทำให้เธอตื่น
ไอ้หล่อวางช่อกุหลาบลงบนโต๊ะหน้าทีวีใกล้ๆ ฝันดีนั่งยองลงบนส้นเท้า พอมองถุงเท้าสีขาวของมันกับเสื้อที่เคยสีขาวของฝันดีแล้วทำไมกูรู้สึกเขินอายอยากเอาหน้ามุดไข่ตัวเองในความแตกต่าง มันมองหน้าไอ้ฝันดีอยู่นานสองนานเงียบๆ เหมือนถูกกดสต๊อปไว้ท่านั้นไม่รู้ว่าหน้าเหวอๆ ปากหวอๆ นั่นมีอะไรให้มอง จืดยิ่งกว่าเต้
เมียมีแต่เมียพี่นอนหลับอยู่! บทที่4 มีแม่เมื่อพร้อม
.....กูบูบู้หมาไซบีเรียนขนฟูตัวโตสีขาวดำเป็นหมาสายพันธุ์นอกตัวใหญ่เท่าคนนิสัยจริงดุร้ายล่าเนื้อแข็งแรงต้นกำเนิดอยู่ที่รัซเซียเมืองหนาวไม่ต่างจากหมาป่าในหนังแวมไพร์กูมันเท่สาดแต่...ไม่เท่ก็ตอนมาเจอเจ้านายคนเอเชียแบบไอ้ฝันดีนี่แหละ คนเหี้ยอะไรนอนได้นอนดีนอนหลับไม่ต่างจากโคอาล่าจำศีล วันนึงมียี่สิ
เมียมีแต่เมียพี่นอนหลับอยู่! บทที่3 ฝันดี
ฝันดี ศรีสวรรค์ ลูกชายคนเดียวของพ่อกับแม่ที่บรรจุเป็นครูในกรุงเทพฯทั้งคู่เพราะเกษียณแล้วจึงอยากใช้ชีวิตบั้นปลายที่บ้านสวนสมบัติของปู่กับย่าที่ทิ้งไว้ให้ในจังหวัดน่านแต่ลูกชายตัวดีกลับชอบอยู่เมืองกรุงใช้ชีวิตลำพังไม่สุงสิงกับใคร พ่อกับแม่จึงยกบ้านหลังเล็กสีขาวให้เป็นเรือนหอล่วงหน้าเอาไว้อยู่กับคู่ช
เมียมีแต่เมียพี่นอนหลับอยู่! บทที่2 บูบู้
บูบู้มนุษย์ผู้หญิงพวกนี้น่ารำคาญเสียจริงไม่รู้จะมากรี้ดกร้าดอะไรนักหนากะอีแค่ผู้ชายหล่อล่ำรักสุขภาพรักสัตว์ทำอาหารเป็นแล้วก็..รักเมียจอมขี้เกียจคนเดียวไม่มองใครไม่นอกลู่นอกทาง...แหวะหมั่นไส้ความจริงแล้วมันก็น่าอิจฉานั่นแหละไม่รู้ว่าไอ้ตัวลีบสันหลังยาวที่นอนขี้เกียจอยู่บนเตียงนั่นมันทำบุญด้วยอะไ
Vous vous intéresseriez aussi à
คืนนั้นพวกมันมีหลายคน
กาสะลอง4.8K Vuesเกิดใหม่อีกครา วานวาสนาไม่ข้องเกี่ยว
MACARONI/1Millionmilesaway2.8K Vuesพี่เขยครับผมรับไม่ไหว
กาสะลอง25.5K Vuesเพื่อนสนิทผมคลั่งรัก
เธียรนรา4.0K Vuesความลับของไลฟ์ (Set Love in Live)
จ้าวหราน/yumyummii491 Vuesกลิ่นแก้วในสวนพลับ
Chanan342 VuesThe Feast of Casier มื้อค่ำของคาเซียร์[Omegaverse]
พิจิกา Pijika / นาวาพันดาว / ณ สรา254 VuesFuture Detective ภาคเอกบทแห่งวรวงศ์ษา
Light Pandora60 Vues
