All Chapters of ลวงเล่ห์บุพเพรัก: Chapter 11 - Chapter 20

“ข้าให้คนฝังเอาไว้ใกล้ๆ กับหลุมฝังศพแม่นมจ้าว เจ้าไปไหว้มาแล้วไม่เห็นหรือ”“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ข้าไม่ทันสังเกตต้องขออภัยด้วย”“ขออภัยผู้ใดเล่า ข้าหรือ?” เซี่ยซวงซวงส่ายหน้า “ข้าเพียงมาส่งข่าวและคืนของเท่านั้น”“รบกวนท่านแล้ว” โม่อวี๋กล่าวกับอีกฝ่าย“เช่นนั้นก็หมดเรื่องของข้าแล้ว ข้าขอตัว” เซี่ยซวงซวงก้าวฉับๆ จากไป แต่เดินไปได้ไม่นานก็หมุนตัวกลับมามองโม่อวี๋อีกครั้ง เห็นอีกฝ่ายก้มลงมองห่อผ้าในอ้อมแขนสาวใช้ด้วยดวงตาเศร้าสร้อย นางให้รู้สึกว่าสตรีผู้นี้แตกต่างไปจากที่เคยได้ยินมาลิบลับมองดูสาวใช้ของโม่อวี๋ปลอบโยนผู้เป็นนายเสียงเบาก่อนเดินกลับต่อไป ทิศทางแน่นอนว่าเป็นจวนตระกูลโม่“ไม่ได้นั่งรถม้ามา?”จากจุดที่นางอยู่หากจะเดินกลับไปยังจวนตระกูลโม่ระยะทางไม่ใช่ใกล้ๆ แม้สำหรับนางระยะทางเพียงเท่านี้ไม่นับเป็นอะไรได้ แต่สำหรับเหล่าสตรีที่ถูกเลี้ยงดูประคบประหงมมาในห้องหอ หาไม่ง่ายนักที่จะเดินไกลขนาดนี้ละสายตาจากแผ่นหลังของโม่อวี๋ เซี่ยซวงซวงหมุนตัวย้อนกลับไปทิศทางเดิมแต่สายตาดันเหลือบไปมองหน้าต่างชั้นสองของหอซื่อสื่อ“พี่จวิ้น? องค์ชายรอง?”โจวอวิ๋นเสียงโบกมือให้หญิงสาว นางจึงเดินเข้าไปในหอซื่

“เวลาผ่านไปสองปีแล้ว แต่ท่านไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด” กล่าวจบนางก็หัวเราะออกมา “กลางถนนผู้คนมากมายท่านกลับใช้คำว่า ‘ลอบพบ’ หรือท่านคิดว่าสองปีที่ผ่านมานี้ชื่อเสียงของข้ายังไม่ย่ำแย่มากพอ ท่านต้องให้ข้าตายไปตั้งแต่ตอนที่ถูกผลักลงไปในสระบัวหรือท่านจึงจะยอมหยุด”เห็นใบหน้าเขียวคล้ำของพี่สาว โม่อวี๋รีบกำมือทั้งสองข้างเข้าหากัน สะกดกลั้นความโกรธจากนั้นเงยหน้าขึ้นมองต้นอู่ถง“ท่านกำลังตั้งครรภ์กลับไปพักผ่อนเสียเถิด ท่านวางใจได้สองปีก่อนข้าไม่อยากแต่งให้ซูเฉินเช่นไร ตอนนี้ข้าก็ยังยืนยันเช่นเดิม เขาจะเป็นเพียงองครักษ์ก็ดี เป็นท่านผู้บัญชาการก็ช่างทุกอย่างล้วนไม่เกี่ยวกับข้า ท่านก็...อย่าได้เปลืองเวลาวางแผนอะไรให้เหนื่อย เพราะหากยังทำข้าจะไม่ปล่อยให้เงียบไปเช่นสองปีก่อนอีก”“เจ้า!” โม่เหยาเห็นท่าทีเย็นชาของน้องสาวก็สับสนเป็นอย่างมาก นางสงบอารมณ์ก่อนกัดริมฝีปาก “ท่านพ่อหมายให้เจ้าแต่งงานเจ้ารู้หรือไม่”“ข้าอายุสิบเจ็ดแล้ว จะแต่งงานย่อมไม่ใช่เรื่องแปลก ท่านมิใช่รู้จักท่านพ่อดีหรอกหรือ วางใจเถิดเขาไม่มีทางยอมเสียโอกาสในการเชื่อมไมตรีไปยังตระกูลอื่นแล้วให้ข้าแต่งเป็นอนุเข้าจวนตระกูลซู”เห็นน้องสาวดัก

ถึงอย่างนั้นก่อนก้าวเดินหลบไปอีกฝั่ง บทสนทนาของสองพี่น้องกลับหยุดเขาเอาไว้ หากเขาไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์คืนนั้น เขาอาจไม่เข้าใจว่าที่ทั้งสองกล่าวหมายถึงเรื่องใดที่คาดไม่ถึงไปกว่านั้นคือช่วงจังหวะที่ซูเฉินเข้ามา เขาเองก็รู้แล้วว่าสถานการณ์ของคุณหนูรองตระกูลโม่กำลังตกเป็นรอง เขาก้าวเข้ามาเพราะมีใจอยากช่วย นึกไม่ถึงว่าจะมาได้จังหวะพอดีนึกถึงตรงนี้เขากลับเผลอหลุดหัวเราะออกมา มองจากด้านข้างเห็นหญิงสาวอ่อนแอกล้าตอบโต้เพื่อปกป้องตัวเอง ทั้งยังเป็นการตอบโต้ที่น่าตื่นตะลึงและนึกไม่ถึงไม่สงสัยว่าเพราะเหตุใดแม้แต่ท่านผู้บัญชาการซูที่กล่าวได้ว่าเป็นหนึ่งในยอดฝีมือ ยังถึงกับใบหน้าเขียวคล้ำยืนแทบไม่อยู่“นายท่าน”เหยียนจวิ้นเงยหน้าขึ้นก็มองเห็นคนของตนยืนอึ้งอยู่ตรงหน้า “อ้อ เจ้ามาแล้วหรือ”“ท่าน...” เฮยหรงถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ เขาติดตามรับใช้และคุ้มครองเหยียนจวิ้นมามากกว่าห้าปี เห็นรอยยิ้มของอีกฝ่ายแทบจะนับครั้งได้เขาหมายถึงรอยยิ้ม ยิ้มจริงๆ ที่ไปถึงดวงตา ยิ้มที่ไม่ใช่รอยยิ้มตามมารยาทเมื่อครู่...เขาตาฝาดไปใช่หรือไม่!!!“ได้เรื่องหรือไม่”“ข้าน้อยตามเขาไปสามวันสามคืนจนถึงเมืองหวาโจว เขาเข้าไปใ

มารดาของนางให้คนเตรียมชุดนี้อย่างดี ผ้าไหมสีขาวปักลายโบตั๋นสีเงินดิ้นลายทองจางๆ ดูเรียบง่ายแต่ฝีมือกลับประณีต เครื่องประดับหรือก็เป็นหยกมันแพะหายากเนื้อละเอียด ดูสูงส่งและสง่างามอย่างที่เสี่ยวชุนหลุดปากเอ่ยชมยิ่งมันมาอยู่บนตัวนางที่มีท่าทีไม่ยี่หระกับสิ่งรอบข้าง กลับสามารถส่งเสริมให้โม่อวี๋ดึงดูดสายตาเอาไว้ ทันทีที่รถม้าจอดและหญิงสาวทั้งสามก้าวลงจากรถม้าหนึ่งสตรีสวมชุดสีแดงโดดเด่น อีกหนึ่งสวมชุดสีม่วงอ่อนแต่ปิ่นระย้ากลับส่งเสียงกังวาลใสกระทบกันอย่างน่ามอง คนสุดท้ายที่ก้าวลงจากรถม้ากลับมีท่าทีเย็นชาสูงส่ง สวมเพียงชุดสีขาวคู่กับหยกมันแพะ แต่กลับไม่อาจกลบความสง่างามของนางลงแม้แต่น้อยโม่อวี๋ยืนอยู่เบื้องหลังสุดเพราะหวังหรูเชี่ยนและหวังหรูหลินย่อมไม่ยอมน้อยหน้านาง เพียงแต่ก่อนจะเดินเข้าไปยังท่าเรือเพื่อขึ้นเรือ องครักษ์จำเป็นต้องตรวจว่ามีเทียบเชิญหรือไม่ ดังนั้นพวกนางจึงหน้าม้านและค่อยๆ เบี่ยงตัวหลบให้หญิงสาวก้าวขึ้นหน้ามา“รบกวนท่านองครักษ์แล้ว” โม่อวี๋ส่งเทียบเชิญที่เป็นแผ่นไม้แกะสลักให้ องครักษ์ผู้นั้นรับไปก่อนค้อมกายให้“เสียมารยาทแล้ว คุณหนูโม่เชิญ” เขาผายมือให้จากนั้นมองสตรีทั้งสา

ปราชญ์หลวงแคว้นเยวี่ยผู้ซึ่งเปรียบดังเซียนพิสุทธิ์ ตอนนี้ถูกสตรีตระกูลโม่ล่วงเกินแล้ว!!!!เรื่องใหญ่เช่นนี้ถูกกล่าวถึงทั่วทั้งเมืองหลวง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอุบัติเหตุที่เกือบทำให้องค์ชายทั้งสามพระองค์ทรงได้รับอันตราย หรือเรื่องที่ท่านปราชญ์จมน้ำสิ้นลมแต่คุณหนูรองตระกูลโม่กลับสามารถทำให้เขาฟื้นคืนนางเพิ่งช่วยชีวิตผู้อื่นอีกทั้งตัวเองก็ล้มป่วยลง แทนที่จะมีคนเห็นอกเห็นใจกลับมีคนกล่าวหาว่านางจงใจล่วงเกินท่านปราชญ์ เรื่องนี้เสี่ยวชุนที่เอาเรื่องมาบอกถึงกับเข่นเขี่ยวเคี้ยวฟันอย่างเหลืออดโม่อวี๋ถอนหายใจมองเหม่อออกนอกหน้าต่าง นางมุดตัวอยู่ในผ้านวมหนานุ่ม จมูกไม่รับกลิ่นเพราะเป็นหวัด ร่างกายที่กำลังมีไข้รวดร้าวจนไม่อยากขยับ นึกถึงตอนเห็นเหยียนจวิ้นจมดิ่งลงในน้ำ นางไม่ได้คิดอะไรมากนอกเสียจากอยากช่วยคนสังคมยุคโบราณนี้บุรุษสตรีล้วนต้องเว้นระยะห่าง นาง...ลืมสิ้นเพราะรีบร้อนช่วยชีวิตคน เห็นชัดว่าคนที่อยู่รอบด้านขณะนั้นคิดว่าเหยียนจวิ้นสิ้นลมไปแล้ว ขณะที่นางทำการผายปอดให้เขาหญิงสาวถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง เสียงด้านนอกกลับดังขึ้น เป็นเสี่ยวมั่นบุตรสาวของท่านป้าจู “คุณหนูท่านปราชญ์ส่งหมอมาดูอาการป่วยขอ