บทที่ 2 สามีลับที่ถูกซุกซ่อน(2)

ขอสืบสาวเล่าความก่อนว่าฉันเป็นใครมาจากไหน ก็อย่างที่รู้กันว่าฉันเป็นหลานของคุณหญิงจันทร์วาด เศรษฐีเก่าแก่ที่มีที่ดินเป็นพันไร่ ใช่ว่าฉันเป็นเด็กไม่มีพ่อแม่ แต่พ่อแม่ของฉันต่างแตกกระเจิงไปคนละทิศละทาง

ความมักมากของพ่อและความเห็นแก่ตัวของแม่ทำให้ฉันเกิดมาเป็นคนจนถึงทุกวันนี้ พ่อมีเมียอยู่แล้วแต่ยังเที่ยวกินเที่ยวเล่นจนได้พบเจอกับแม่ของฉัน และทั้งคู่ก็ได้มีสัมพันธ์ลึกซึ้งกัน มันเหมือนเป็นวันไนท์สแตนด์ทั่วไป แต่มันดันผิดพลาดคือแม่ฉันเกิดท้องขึ้นมา

แม่อุ้มท้องมาหาพ่อที่บ้าน และประกาศว่าหากพ่อไม่รับลูกที่อยู่ในท้องไปเลี้ยงดู แม่จะแฉให้หมดว่าพ่อทำอะไรไว้ มากกว่านั้นยังเรียกร้องเงินจำนวนนึงเพื่อเอาไปตั้งตัว แลกกับการที่จะไม่มายุ่งเกี่ยวกับฉันอีก

ด้วยความที่ย่าสงสารฉันที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวจึงตกลงรับคำ แต่ต้องรอให้แม่คลอดและทำการตรวจดีเอ็นเอ ถ้าเด็กในท้องมีเลือดเนื้อเชื้อไขของท่าน ก็จะทำตามข้อตกลงทุกอย่าง

และแน่นอนว่ามันเป็นอย่างนั้น ฉันเป็นลูกของพ่อจริง ๆ

ย่าไม่ได้เล่าต่อว่าเรื่องมันเป็นยังไง ไม่ได้เล่าว่าพ่อมีปัญหากับน้าบุตรหรือเปล่า แต่เท่าที่สังเกตดูอาการของน้าบุตรกับพี่ตรี เท่านี้ก็รู้แล้วว่าทั้งสองไม่ปลื้มฉันสักเท่าไหร่ แต่ด้วยความที่ย่าคอยช่วยเหลือข้างหลังจึงไม่มีใครกล้าทำอะไรฉัน

จริง ๆ ฉันก็เข้าใจน้าบุตรและพี่ตรีดี ถ้าทั้งคู่จะโกรธหรือเกลียดฉันก็ไม่แปลก เพราะถ้าหากฉันโดนแบบนั้นก็คงรู้สึกไม่ต่างกัน

“คิดอะไรอยู่” น้ำเสียงที่ดังขึ้นใกล้หูทำให้ฉันสะดุ้งโหยง รีบหันไปมองคนขี้แกล้งแทบจะทันที

“ตกใจหมดเลย”

“นั่งเหม่อเล่นเอ็มวีหรือไง”

“ยุ่งอะไรด้วยเล่า” ฉันหันกลับมานั่งจัดเตรียมเอกสารที่จะเอาไปสมัครงานต่อ แต่เมื่อคิดอะไรได้ก็หันไปมองพี่ภัทรอีกครั้ง “เรื่องที่ฝันแต่งงานกับพี่ภัทร ไม่ต้องบอกคนในบริษัทได้ไหมคะ ฝันอยากเป็นเด็กฝึกงานธรรมดา”

“แล้วแต่จะทำ”

“พี่ภัทรห้ามเข้ามายุ่งวุ่นวายกับฝันด้วยนะ”

“ถ้าในฐานะสามีลับ ๆ ที่ถูกซุกซ่อนก็คงได้ แต่ถ้าในฐานะประธานบริษัทคงไม่ได้ ถ้าฝันทำงานไม่ดี พี่ก็ต้องเข้าไปยุ่ง”

ก็พอจะเข้าใจนะ แต่ไอ้สามีลับ ๆ ที่ถูกซุกซ่อนคืออะไร “พี่ภัทรประชดฝันหรือไง”

“เรื่อง?”

“สามีลับ ๆ ที่ถูกซุกซ่อนนั่นไง”

“พี่ประชดตรงไหน” เอ่ยถามฉันก่อนที่จะถอดเสื้อออกจากกาย “พี่พูดจริงทั้งนั้น”

“…”

“ถ้าพี่ไม่ถูกซุกซ่อนใครต่อใครก็คงรู้แล้วว่าพี่เป็นสามีของฝัน จริงไหม?”

“เขาไม่ได้เรียกว่าซุกซ่อน เขาเรียกว่าเก็บเป็นความลับต่างหาก”

“แล้วมันต่างกันตรงไหน” คนที่เปลือยท่อนบนลากเท้าเข้ามาใกล้ก่อนที่จะเท้าแขนลงบนที่นอน ยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนอดที่จะใจสั่นไม่ได้ “ซุกซ่อนกับเก็บเป็นความลับ มันก็เหมือนกันนั่นแหละ”

“พูดเฉย ๆ ก็ได้ ทำไมต้องเอาหน้าเข้ามาใกล้ด้วย” แม้จะถามแต่ไม่ได้หลบหนีเพราะเหตุการณ์ที่ผ่านมามันตอกย้ำถึงภัยความมั่นสองครั้งสองครา

“กลัวฝันไม่ได้ยิน”

“ไม่ได้หูตึงสักหน่อย เอาหน้าออกไปเลย”

“นึกว่าอยากให้พูดใกล้ ๆ ซะอีก” คนที่ใส่แว่นกรอบใสมองสบตาฉันสักพักก็เลื่อนตาลงมองที่ปากฉัน อ้อยอิ่งสายตาอยู่อย่างนั้นจนฉันต้องเม้มปากด้วยความประหม่า 

ก็เขาจ้องมองกันแบบนี้ จะไม่ให้ฉันคิดไปเองได้ไงว่าอีกคนกำลังจะจู่โจมฉันน่ะ 

"พี่ภัทร..." 

“รีบจัดเอกสาร เดี๋ยวพี่จะพาไปกินข้าว” พี่ภัทรล่าถอยออกไปหลังจากที่พูดจบ เขาเดินยิ้มเข้าไปในห้องน้ำในขณะที่ฉันยังนั่งหัวใจเต้นแรงจนจะทะลุออกมาจากอก

พยายามที่จะหักห้ามใจตัวเองไม่ให้ความรู้สึกมันโบยบินไปกับการหยอกเย้าของอีกคน เพราะไม่รู้เลยว่าที่พี่ภัทรยอมแต่งงานกับผู้หญิงหน้าผี ๆ อย่างฉัน มันมีอะไรแอบแฝงหรือเปล่า

ไม่รู้ว่าพี่ภัทรต้องการอะไรจากการแต่งงานในครั้งนี้

เวลาต่อมา

“ใส่แมสตอนนี้ ตอนกินข้าวก็ได้ถอดอยู่ดี” คนที่ทำหน้าที่ขับรถหันมามองฉันเล็กน้อย “ยังไงคนอื่นก็ต้องเห็น”

“เห็นแค่แป๊บเดียว ไม่เป็นไรหรอก”

“ถ้าไม่ลองเปิดหน้าใช้ชีวิต มันจะมีภูมิคุ้มกันได้ไง” น้ำเสียงของเขายังคงเรียบเรื่อย "มันก็แค่ผื่น"  

“ฝันไม่ได้อยากได้ภูมิคุ้มกันสักหน่อย" ฉันเถียงเสียงเบา "อีกอย่างมันไม่ใช่แค่ผื่นนะ พี่ภัทรก็เห็นว่ามันเป็นยังไง”

“เด็กไม่โต”

“ไม่โตยังไง ฝันอายุยี่สิบห้าแล้วนะ”

“ไม่โตเพราะไม่กล้าเผชิญกับปัญหา” พี่ภัทรยังคงพูดนิ่ง ๆ เหมือนเคย “คนเก่งคือคนที่กล้าเผชิญกับปัญหา”

“พี่ภัทรไม่ได้หน้าตาเสียโฉมอย่างฝันนี่คะ พี่ภัทรไม่เข้าใจหรอกว่ามันรู้สึกยังไง”

แม้จะแย้งแบบนั้น แต่คำพูดของพี่ภัทรก็ทำให้ฉันฉุกคิดอยู่เหมือนกัน แต่ฉันก็ไม่กล้าพอที่จะเปิดหน้าเปิดตาเดินในที่สาธารณะ ไม่กล้าให้ใครเห็นหน้าผี ๆ ของตัวเอง กลัวได้ยินคำพูดต่าง ๆ นานาแล้วอดที่จะร้องไห้ไม่ได้

ฉันไม่ได้เข้มแข็งขนาดนั้นสักหน่อย

ถึงแม้จะโดนพี่ก้องพูดตอกหน้าในวันนั้นแล้วฉันไม่ร้องไห้ฟูมฟายออกมาให้ใครเห็น ก็ใช่ว่าฉันไม่รู้สึกอะไร เพียงแค่ไม่อยากสร้างความอับอายให้ตัวเองก็เท่านั้น

“เลิกทำหน้าเหมือนจะแทะรถพี่สักที”

“แทะรถ?”

อะไรคือแทะรถ!

“อืม” นอกจากจะไม่เอ่ยอธิบายแล้ว ยังดับเครื่องยนต์ราวกับว่าจะจบการสนทนานี้ดื้อ ๆ อีกต่างหาก “ลง”

ฉันได้แต่ถลึงตามองอีกฝ่ายเพราะไม่รู้จะเอื้อนเอ่ยคำพูดใด และแน่นอนว่าการกระทำดังกล่าวพี่ภัทรไม่เห็นหรอก เพราะฉันคงไม่กล้าทำให้เขาเห็นขนาดนั้น

“สวัสดีครับคุณภัทร” เสียงเอ่ยทักทำให้ขาที่กำลังก้าวเดินตามพี่ภัทรชะลอตัว อย่างที่บอกว่าไม่ต้องการให้ใครรู้ว่าฉันเป็นอะไรกับพี่ภัทร รอให้หน้าหายพังค่อยว่ากันอีกที

“ห้องวีไอพีที่จองไว้ครับ”

“นี่ครับ” พนักงานยื่นใบอะไรสักอย่างให้พี่ภัทร ซึ่งเขาก็รับมาเงียบ ๆ แล้วก้าวนำเข้าไปในร้าน เห็นแบบนั้นจึงรีบเดินตาม แต่ก็ถูกพนักงานคนดังกล่าวดักเอาไว้อยู่ดี

“ไม่ทราบว่าลูกค้าจองโซนไหนไว้ครับ”

“เธอมากับผม” ก่อนที่ฉันจะอ้าปากตอบ คนที่เดินนำหน้าเมื่อครู่เอ่ยซะก่อน มากกว่านั้นยังเอื้อมมือมาคว้ามือฉันไปจับอีกต่างหาก “เดินให้ทันสิ”

“ขอโทษค่ะ” ตอนแรกจะสะบัดมือออก แต่โดนตาคมที่อยู่หลังแว่นตามองอย่างตำหนิจึงเอ่ยได้เท่านั้น

“ขอโทษด้วยนะครับ ผมไม่รู้ว่ามาด้วยกัน”

“ไม่เป็นไรค่ะ”

“หิวข้าวไม่ใช่หรือไง ไปสิ” ว่าแล้วมือสากระคายจับจูงมือฉันเข้าไปในร้านโดยที่ไม่คิดจะปล่อยมือเลยด้วยซ้ำ พนักงานหลากหลายสายตาต่างมองมาอย่างอยากรู้อยากเห็น ซึ่งมันก็ทำให้ฉันต้องเดินก้มหน้างุดเพราะไม่กล้าเงยหน้ามองสบตาใคร

ไม่รู้เป็นเพราะฉันใส่หน้ากากอนามัยมาหรือเปล่า อีกคนถึงกล้าจับกันแบบนี้

ถ้าหากฉันถอดแมสออก เขาจะกล้าจับมือฉันในขณะที่มีสายตานับสิบมองแบบนี้ไหมนะ