Alle Kapitel von Bad Brothers พี่ชายสายโหด: Kapitel 11 – Kapitel 20

“หึ... ยอมลงทุนกันหน้าดูนะ” จอมทัพแค่นหัวเราะในลำคอ ยอมรับคำท้าอย่างไม่สะทกสะท้าน “งั้นก็ตามนี้ ใครล่อลวงอิงอักษรให้หลงรัก ยอมอ้าขาให้บนเตียง แล้วถ่ายคลิปตอนที่ยัยนั่นกำลังร่านสวาทเก็บไว้เป็นหลักฐานได้ก่อน... คนนั้นคือผู้ชนะ กินของเดิมพันทั้งหมดรวบยอด”“โอเค ดีล”“ตามนั้นครับเฮีย”“แต่ฉันมีข้อแม้...” จอมทัพตวัดสายตาดุดันมองน้องชายทั้งสองคนเพื่อประกาศกฎเหล็ก “เกมนี้คือการล่อลวง พวกแกต้องทำให้มันสมยอม คลานเข่ามาอ้อนวอนขอร้องให้อยู่ใต้ร่างเอง ห้ามให้เห็นว่าใช้กำลังขืนใจเด็ดขาด ถ้าจับได้ว่าขืนใจ ถือว่าฟาวล์และถูกปรับแพ้ทันที เข้าใจไหม!”เงื่อนไขที่ถูกโยนลงมากลางวงนั้นทั้งท้าทายและบีบคั้น การทำให้กวางป่าที่แสนพยศยอมศิโรราบด้วยความเต็มใจ ย่อมกระตุ้นสัญชาตญาณนักล่าของพวกเขาให้พุ่งพล่านถึงขีดสุด“ทำให้มันรักจนโงหัวไม่ขึ้น ถ่ายคลิปแบล็กเมลส่งให้แม่มัน ข่มขู่ให้ออกไปจากบ้านหลังนี้ แล้วก็เขี่ยยัยนั่นทิ้งซะ”ประโยคเด็ดขาดที่หลุดออกจากปากจอมทัพนั้นไร้ซึ่งความเห็นใจใดๆ มันคือคำสั่งประหารที่ถูกส่งตรงไปยังเหยื่อตัวน้อยที่เพิ่งก้าวเข้ามาในกรงขังแห่งนี้ในขณะที่ตรีทศยกวิสกี้ขึ้นจิบจนหมดแก้วด้วยความตื่น

เช้าวันถัดมา กลิ่นเมล็ดกาแฟคั่วบดลอยกรุ่นอยู่ในแพนทรีขนาดเล็กของคฤหาสน์สุรศักดิ์โสภณ แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านม่านหน้าต่าง ทว่ามันกลับไม่ได้ช่วยขับไล่ความมืดมนในจิตใจของผู้อยู่อาศัยใหม่ได้เลยอิงอักษรยืนพิงสะโพกเข้ากับเคาน์เตอร์หินอ่อน มือบางประคองแก้วเซรามิกที่บรรจุกาแฟเอาไว้ นัยน์ตากลมโตมีรอยคล้ำใต้ตาชัดเจนจากการอดนอนทั้งคืน ความหวาดระแวงจากลิ้นชักที่ถูกรื้อค้น และชุดชั้นในลูกไม้สีดำที่วางไม่ถูกตำแหน่ง ทำเอาเธอผวาจนแทบไม่ได้หลับได้นอน แค่หลับตาลง ภาพของใครบางคนที่แอบย่องเข้ามาในห้องยามวิกาลก็ฉายชัดขึ้นมาจนต้องสะดุ้งตื่นซ้ำแล้วซ้ำเล่า“ตื่นเช้าจังเลยนะอิ๊ง”เสียงทุ้มลึกที่ดังแทรกความเงียบขึ้นมาจากด้านหลัง ทำเอาอิงอักษรสะดุ้งสุดตัว แก้วน้ำในมือแทบหลุดร่วง ก่อนเธอจะหันขวับไปมองต้นเสียงนั้นตรีทศอยู่ในชุดเสื้อยืดสีขาวสะอาดตาขับเน้นกล้ามอกแกร่ง ใบหน้าหล่อละมุนประดับด้วยรอยยิ้มสุภาพใจดีราวกับเทพบุตร ทว่าสัญชาตญาณของอิงอักษรกลับร้องเตือนว่ารอยยิ้มนั้นเคลือบไปด้วยยาพิษ“ตกใจเหรอ เฮียขอโทษนะ ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้กลัว” ตรีทศก้าวเข้ามาใกล้ เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนฟัง “ว่าแต่… หน้าตาอิ๊งดู

‘เรียนรู้งานงั้นเหรอ?’หญิงสาวแค่นหัวเราะในใจ พ่อบุญธรรมของเธอคงไม่รู้เลยว่า การโยนเธอไปเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของจอมทัพ มันไม่ต่างจากการโยนเนื้อชิ้นโตเข้าไปในกรงราชสีห์ ที่คอยจ้องจะขย้ำคอเธออยู่ตลอดเวลาแม้ในบางจังหวะ อยากจะเล่าเรื่องเลวร้ายที่เกิดขึ้นในบ้านหลังนั้นให้มารดารับรู้ แต่เมื่อมองใบหน้าแม่ที่ดูสดชื่นกว่าแต่ก่อน สุดท้ายเธอก็เลือกที่จะปิดปากเงียบ เพราะรู้ดีว่ามารดาของเธอกำลังมีความสุขกับชีวิตใหม่ และเธอไม่อยากทำลายมันลิฟต์โดยสารทะยานขึ้นสู่ชั้นสูงสุด อิงอักษรแยกทางกับมารดาเพื่อเผชิญหน้ากับด่านแรก เลขาสาวสองหน้าห้องส่งยิ้มพิมพ์ใจมาให้ ทว่าแววตาที่ลอบสำรวจเธอนั้นกลับเย็นเยียบและเต็มไปด้วยการประเมินที่เดาทางไม่ถูก ก่อนจะผายมือเชิญให้เธอเดินเข้าไปรับแรงกระแทกที่รออยู่หลังบานประตูใหญ่บรรยากาศภายในห้องทำงานของจอมทัพนั้นดูหรูหรามีรสนิยม พื้นปูด้วยพรมสีเข้ม ผนังกระจกใสบานใหญ่มองเห็นวิวเมืองหลวงและตึกระฟ้าละลานตา ทว่าบรรยากาศข้างในกลับหนาวเยือกและกดดันอย่างบอกไม่ถูกจอมทัพนั่งกอดอกพิงพนักเก้าอี้หนังสีดำอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้ตัวใหญ่ นัยน์ตาคมกริบในชุดสูทสีเทาเข้มตวัดมองร่างบางที่ก้าวเข้ามา

ห้าทุ่มกว่าๆ เกือบเที่ยงคืน...บรรยากาศในคฤหาสน์สุรศักดิ์โสภณเงียบสงัด มีเพียงเสียงสายลมพัดผ่านยอดสนด้านนอก อิงอักษรหลบมุมออกมาที่ระเบียงกว้างของชั้นสอง ร่างบางในชุดนอนทับด้วยเสื้อคลุมตัวยาวยืนพิงขอบระเบียง ลมเย็นๆ ที่โชยเอื่อยกระทบผิว ไม่ได้ช่วยพัดพาความอึดอัดที่สุมแน่นอยู่ในอกออกไปได้เลยหญิงสาวหนีบโทรศัพท์มือถือไว้ข้างหู น้ำเสียงที่คุยกับพราวฟ้า เพื่อนสนิทเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและสั่นเครืออย่างปิดไม่มิด“แกไม่เจอกับตัวเอง แกคิดภาพไม่ออกหรอกว่า อีตาจอมทัพนั่นน่ากลัวแค่ไหน เขาเป็นพวกบ้าอำนาจ บังคับให้ฉันทำตามคำสั่งเขาทุกอย่าง” อิงอักษรระบายความอัดอั้นที่เก็บสะสมมาหลายวัน “ส่วนอีตาหมาบ้าสิบทิศนั่นก็เหมือนกัน เอะอะก็ใช้อารมณ์ ใช้กำลัง นี่ยังดีนะที่ลูกชายคนรองไม่ประสาทแดกตามพี่น้องของเขา”[ถือว่ายังโชคดีนะอิ๊ง นี่ถ้าแกเจอสามคนประสาทแดกพร้อมกัน ไม่อยากจะคิดเลยว่ะว่าจะทำยังไงต่อ]“เฮ้อออ ฉันเหนื่อยว่ะแก รู้สึกเหมือนตัวเองเคว้งคว้าง ตัวคนเดียวในดงสัตว์ประหลาดนี่ยังไงก็ไม่รู้”ปลายสายเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะถามด้วยความเป็นห่วง[แล้วนี่แกได้เล่าเรื่องพวกนี้ให้น้าอรฟังบ้างหรือเปล่าอิ๊ง]“ไม

“เฮีย...”ตรีทศไม่ปล่อยให้เธอได้ประมวลผล เขายกมือขึ้นเชยคางมนให้เงยขึ้นสบตา ลมหายใจเจือกลิ่นแอลกอฮอล์ของชายหนุ่มเป่ารดผิวแก้มเนียน ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงมาประทับริมฝีปากหยักลึกลงบนเรียวปากบางของเธออย่างเชื่องช้ามันไม่ใช่จูบที่รุนแรงป่าเถื่อนเหมือนสิบทิศ แต่มันเป็นจูบที่นุ่มนวล อ้อยอิ่ง และล่อลวงให้หลงใหลอย่างร้ายกาจอิงอักษรเบิกตากว้างในวินาทีแรก จิตใต้สำนึกสั่งให้เธอผลักเขาออก แต่ทว่าความอ่อนโยนจอมปลอมที่ตรีทศจงใจป้อนให้ กลับหลอมละลายกำแพงในใจของเธอจนหมดสิ้น เรียวปากอุ่นร้อนขบเม้มริมฝีปากของเธออย่างออดอ้อน ลิ้นชื้นสอดแทรกเข้ามาเกี่ยวกระหวัดตักตวงความหวานอย่างเอาใจ“อื้อออ...”หญิงสาวหลุดเสียงครางแผ่วเบาในลำคอ ร่างกายที่เคยเกร็งเขม็งพลันอ่อนปวกเปียกราวกับเทียนไขโดนไฟลน สองมือที่ตั้งใจจะผลักไส เปลี่ยนเป็นจับขยำสาบเสื้อนอนของเขาไว้แน่น แอลกอฮอล์ในกระแสเลือดผสานกับความอ่อนโยน ทำให้เธอเผลอใจตอบรับจูบของเขาอย่างไม่ประสีประสาเมื่อเห็นเหยื่อติดกับดัก ตรีทศลอบยิ้มร้าย เขาดันร่างบางให้ถอยไปพิงกับราวระเบียงหินอ่อน สอดฝ่ามือร้อนระอุเข้าไปใต้สาบเสื้อคลุมตัวบาง ลูบไล้ผ่านแผ่นหลังเนียนนุ่ม ก่อน