26

"ขอบคุณเฮียโก๋มากเลยนะคะที่มาดื่มเป็นเพื่อนพลอย" พลอยปภัสหยิบค็อกเทลขึ้นมาจิบเข้าปากคำเล็ก ๆ แล้วหันไปมองบรรยากาศครึกครื้นด้านล่างเพื่อผ่อนคลายอารมณ์ที่มันหนักมาตลอดหนึ่งสัปดาห์

ตลอดระยะเวลาหนึ่งสัปดาห์หลังจากที่ย้ายออกมาจากคอนโดของไตรฉัตร เธอก็ตัดสินใจเปิดโหมดพระจันทร์ไม่รับรู้ข่าวสารทางโซเชียลใด ๆ ทั้งสิ้น เพราะไม่อยากอ่านคอมเมนต์เสียสุขภาพจิตของพวกที่ไม่ได้รู้จักเธอดีแต่มาวิพากษ์วิจารณ์เอาสนุกส่วนตัว

เธอมีพี่โก๋ หรือ เฮียโก๋ สรรพนามใหม่ที่เขาให้เธอเรียกเพราะบอกว่ามันดูเท่ดี และ มีเจ๊นัตตี้คอยอยู่ข้าง ๆ เป็นเพื่อนปลอบใจไม่เคยปล่อยให้เธออยู่เพียงตามลำพัง เพราะกลัวว่าเธอจะคิดฟุ้งซ่านฆ่าตัวตายขึ้นมาอีกครั้ง

แต่แม่เจ๊แกป่วยหนัก ล้มหัวฟาดพื้นเข้าห้องฉุกเฉินเจ๊จึงต้องรีบบินกลับไปโดยด่วน

วันนี้เธอเหงา ๆ เลยชวนโก๋เขาออกมาเที่ยวเปิดหูเปิดตาบ้างหลังจากที่อดอู้อยู่นาน

"แค่พลอยเลี้ยงเหล้า เฮียก็ไม่ปฏิเสธอยู่ล่ะ" เขาหยอกเย้าเล็กน้อย

"แค่นี้ขนหน้าแข้งพลอยไม่ร่วงหรอกค่ะ คืนนี้อยากกิน กินให้เต็มที่เลยเดี๋ยวเจ๊พลอยจ่ายเอง" พูดพลางก็ใช้ฝ่ามือตบเบา ๆ บริเวณอกแสดงความหน้าใหญ่ใจโตของตนเอง

พลอยปภัส มาพร้อมกับฟินิชลุกที่สวยแซ่บต้อนรับผู้ใหม่เปิดทางเต็มที่ เธอสวมใส่เดรสผ้าชีฟองคล้องคอแผ่นหลังเว้ากว้างจนเห็นความขาวเนียนลงไปเกือบถึงบั้นสะโพก

ความสั้นนั้นเลยหัวเข่าขึ้นมาปรากฏขาอ่อนไร้ตำหนิติเตียนคู่กับรองเท้าส้นสูงปรี๊ดดด

ยิ่งแต่งหน้าสายฝอเฉี่ยวคมคู่กับมัดผมหางม้ารวบตึงไว้กลางหัวแล้วปล่อยความยาวสลวยลงไปประมาณกลางหลัง นั่นยิ่งดูมีเสน่ห์น่าดึงดูดเพศตรงข้ามจนโก๋เองก็ไม่สามารถละสายตาไปจากน้องสาวคนนี้ได้

ผู้หญิงคงจะสวยสุดตอนที่เลิกกับผัวล่ะมั้ง เพราะลุกขึ้นมาแต่งเนื้อแต่งตัวเพื่อรอต้อนรับผัวใหม่

เหฺ็นทีจะเป็นเช่นนั้นไม่เกินจริง...

"ครับเจ๊พลอย" แค่เห็นอีกฝ่ายยิ้มได้เขาก็พอใจแล้ว "พลอย..."

"คะ" พลอยปภัสหันหน้ากลับมาเลิกคิ้วถามเชิงสงสัยเพราะจู่ ๆ เขาก็ดันเอ่ยเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่ดูเอาจริงเอาจังเสียอย่างนั้น

โก๋เลื่อนฝ่ามือขึ้นไปจับกุมหลังมือเล็ก ๆ เอาไว้ก่อนจะตวัดสายตาขึ้นมองสบอีกฝ่ายอย่างลึกซึ้งเข้าไปถึงเบื้องลึกด้านใน "เฮียดีใจนะที่วันนี้พลอยก้าวข้ามผ่านความกลัวของตัวเองได้สักที"

หลังจากเลิกรากับไตรฉัตร พลอยปภัสก็หวาดผวาการออกมาพบสังคม พบเจอผู้คน เพราะกลัวว่าจะต้องได้ยินเสียงซุบซิบนินทา สมน้ำหน้า ซ้ำเติม ตอกย้ำของคนที่คอยประณามว่าเธอกับไตรฉัตรไม่มีทางไปกันรอด

"ก็เพราะพลอยมีเฮียโก๋และเจ๊นัตตี้อยู่ข้าง ๆ ยังไงล่ะคะ และที่สำคัญตลอดระยะเวลาหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมามันทำให้พลอยได้รู้ว่าเราไม่จำเป็นต้องแคร์ปากของคนอื่นมากขนาดนั้น การเก็บเอามาใส่ใจไม่ดีเท่าการตบปากให้หายซ่า" พูดพลสางก็เลื่อนฝ่ามือขึ้นไปวางทาบหลังมือเขาอีกทีนึงแล้วส่งยิ้มบาง ๆ ให้เป็นการขอบคุณไปโดยนัยน์

"ทำเหี้ยไร!!!" จู่ ๆ ร่างเล็กก็ถูกกระชากให้ลุกขึ้นจากเก้าอี้โดยฝีมือเจ้าของเสียงหยาบคายจากไหนก็ไม่รู้ที่โผล่พรวดพราดเข้ามาอย่างไร้มารยาท

"พี่ไตร..." เธอเอ่ยเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"กูถามว่ามึงทำเหี้ยอะไรไอ้โก๋!" เมื่อครู่เขาพูดกับเฮียโก๋แต่ดันมาใช้การกระทำลงไม้ลงมือกับเธอ นี่มันยังไง

"ปล่อย!!" เธอพยายามสลัดข้อมือออกจากเขาแต่ดูเหมือนยิ่งเธอออกแรงมากเท่าไรเขาก็ยิ่งจับแน่นมากขึ้นเท่านั้น "พลอยเจ็บ.."

"ปล่อยพลอยนะเว้ยไอ้ไตร" โก๋กำลังจะเข้าไปหาพลอยปภัสแต่ทว่าโดนไตรฉัตรผลักออกมาเสียก่อน

"แล้วมึงเสือกเหี้ยอะไร! นี่มึงจ้องจะเคลมพลอยต่อจากกูงั้นเหรอ?" ไตรฉัตรกัดฟันกรอด แววตาเขาที่จ้องมองไปโก๋เต็มไปด้วยบันดาลโทสะคลุ้มคลั่งจนแทบจะเข่นฆ่าอีกฝ่ายให้ขาดเป็นสองท่อนได้

"หึ" โก๋กระตุกยิ้มมุมปาก พลางส่ายศีรษะเล็กน้อยให้กับการกระทำหมาหวงก้างของไตรฉัตร นึกสนุกขึ้นมาอยากจะเห็นคนใจหมาดิ้นพล่านลงไปเกลือกกลิ้งอยู่บนพื้นหากรู้ว่าผู้หญิงที่ตนเคยทิ้งขว้างกำลังจะมีผู้ชายคนใหม่มารับไปดูแล และคน ๆ นั้นก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกลแต่เป็นเพื่อนสนิทของมันเอง "ถ้าเกิดเป็นแบบนั้นจริง ๆ มึงจะสนใจอะไรวะในเมื่อมึงกับน้องพลอยเลิกกันแล้ว และที่สำคัญมึงก็เป็นคนบอกน้องเขาเองว่ามึงไม่เคยรักเขา ฉะนั้นกูก็มีสิทธิ์รึเปล่า"

"ไอ้เหี้ยโก๋! แต่นี่เมียเก่ากูนะเว้ย มึงทำแบบนี้ได้ยังไง ต่อให้กูเลิกกันแล้วมึงก็ไม่มีสิทธิ์!!" เขาตะคอกกลับไป ตอนนี้ในหัวเขาไม่มีอะไรทั้งนั้นยกเว้นความโกรธ แรงโมโหเป็นฟืนเป็นไฟที่เห็นไอ้โก๋จับมือพลอยปภัสและทั่งคู่กำลังนั่งจ้องหน้ามองตากันด้วยแววตาเป็นประกายหวานเชื่อม

"เมียเก่าแล้วไงวะ" โก๋พูดด้วยน้ำเสียงยียวนกวนประสาทแถมยังไหวไหล่ซ้ำอีกด้วย "เด็กคนก่อน ๆ เราก็แชร์กันออกบ่อย มึงแบ่งปันกู กูเองก็เผื่อแผ่มึง ไม่เห็นจะต้องคิดอะไรมากเลยนี่หว่า" เขาเดินเข้าไปตบบ่าไตรฉัตรเบา ๆ

"ไม่เหมือน!!!!"

กูรู้แค่นี้แหละว่าไม่เหมือนกับผู้หญิงคนอื่น!

"ไม่เหมือนยังไง หรือว่ามึงหึงน้องพลอยวะ?"

ไตรฉัตรสตั้นไปชั่วครู่ใหญ่ ๆ พอรู้สึกตัวได้ก็หน้าชาเกือบจะมุดซุกแผ่นดินหนีแทบไม่ทัน

ตัวเขาในตอนนี้...แทบไม่รู้เลยว่ามันกำลังเกิดอะไรขึ้นกับหัวใจที่เต้นระทึกโครมครามแทบจะทะลุออกนอกอกตอนที่เห็นพลอยปภัสส่งยิ้มหวานให้ไอ้โก๋

รู้แค่ว่าในอกมันกำลังร้อนรุ่มไปหมด เขาไม่สามารถหักห้ามตัวเองได้ รู้ตัวอีกทีก็เดินเข้าไปกระชากพลอยปภัสแล้ว

หรือกูกำลังหึงจริง ๆ วะ?

"หึงเหี้ยอะไร!!!! มึงอย่าพูดดีกว่าไอ้โก๋ มึงแม่งโคตรเลวเลยว่ะ มึงทำแบบนี้กับกูได้ยังไง ห๊ะ!!!!" ไตรฉัตรกำลังแกล้งทำเป็นโมโหเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกแปลกประหลาดด้านในใจไม่ให้ใครสังเกตได้ แต่หารู้เลยไม่ว่ามองจากดาวอังคารก็ดูออก

"ส่วนพลอย มานี่!" ชายหนุ่มฉุดกระชากร่างถูเรือนร่างเล็กให้ตัวลอยละล่องปลิวตามหลังเขาไปติด ๆ

"ปล่อย!! ปล่อยพลอยนะพี่ไตร ปล่อย!!" เธอพยายามใช้พละกำลังเรี่ยวแรงทั้งหมดที่ตัวเองมีให้หลุดออกจากเขา แต่ก็ทำไม่สำเร็จ

"..."

"ปล่อย! ปล่อย! พี่ไตร ปล่อยพลอย! ปล่อย!"

เขากำลังพาเธอขึ้นมายังชั้นบนโซน VIP ซึ่งเป็นห้องพักส่วนตัวที่จัดเอาไว้รองรับแขกพิเศษซึ่งแน่นอนนี่คือผับดังย่านทองหล่อที่มีรายชื่อของไอ้ธามไทถือหุ้นอยู่ เขาจึงได้รับอภิสิทธิ์เหนือกว่าคนอื่น

ปั้ง!!! เสียงปิดประตูลงกลอนอย่างแรงพร้อมกับร่างบางที่ถูกผลักดันเข้าไปด้านใน

"พี่ไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับพลอย!!"

"แล้วใครมีสิทธิ์ ห๊ะ! ไอ้โก๋เหรอ" ไตรฉัตรเดินเข้าไปแนบประชิด คว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียวเล็กแล้วกระชากอย่างแรงจนเนื้อดูมกระทบเข้ากับแผงอกแกร่งกำยำ

"ถ้าใช่แล้วจะทำไม!!" เธอทำใจดีสู้เสือโต้สวนกลับไปอย่างไม่มีหลบสายตา "พลอยจะไปทำอะไรหรือจะนอนกับใครก็ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของพี่สักหน่อย เราเลิกกันแล้วพี่ความจำเสื่อมหรือไง!"

"แต่ต้องไม่ใช่ไอ้โก๋"

ไม่ กูพูดไม่ครบ ต้องไม่ใช่ผู้ชายหน้าไหนทั้งนั้น

"เฮียโก๋เขาก็ดูไม่เลวนะ อาจจะดูเจ้าชู้หน่อย ๆ แต่ก็มีข้อดีมากกว่าคุณตั้งเยอะ"

พอได้ยินสรรพนามแทนชื่อแบบนั้นเขาก็ยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่ "นี่สนิทสนมกับมันจนถึงขั้นเรียกเฮียโก๋เลยเหรอ"

"เอ่อ..." เธอลอยหน้าลอยตาคล้ายกำลังครุ่นคิด "ก็สนิทสนมแนบเนื้อกันพอสมควรนะคะ" เธอเอ่ยคำว่าแนบเนื้ออย่างชัดถ้อยชัดคำ

"พลอย!!!"

"อะไร! จะเรียกอะไรหนักหนา อื้อ!!!" คนตัวโตกว่าบดเบียดริมฝีปากเข้าสบถจูบพลอยปภัสอย่างดูดดื่ม แล้วมันก็ค่อย ๆ หนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ แต่กลับไม่ได้รู้สึกดีเลยสักนิดเพราะมันเต็มไปด้วยอารมณ์โกรธที่คุกรุ่นอยู่กลางอก

"อื้อ!! อ๋อย!!" กำปั้นเล็กทุบลงบนแผงอกแกร่งกำยำซ้ำกันหลายครั้ง

แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ฟัง เขาเลื่อนสองฝ่ามือขึ้นไปประคองศีรษะเล็กเอาไว้แล้วจับมันเพื่อตั้งรับรอยจูบอันเร่าร้อนจากเขาที่ทวีคูณความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เพื่อต้องการสั่งสอนว่าเธอไม่มีสิทธิ์ไปทำแบบนั้นกับผู้ชายหน้าไหนโดยเฉพาะไอ้โก๋

"อื้อ!!! อ๋อย!!! อื้อ!!"

"โอ๊ย!!" ไตรฉัตรร้องอุทานออกมาเสียงดัง เพราะจู่ ๆ พลอยปภัสก็กระทืบฝ่าเท้าลงบนหลังเท้าของเขาอย่างแรง

เพี๊ยะ!! พร้อมกับฝ่ามือที่ฟาดเข้าบนใบหน้าโดยอัตโนมัติ

"พลอยบอกแล้วไงว่าพี่ไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับพลอย!" เธอเลื่อนฝ่ามือขึ้นไปเช็ดปากแรง ๆ ราวกับรังเกียจรังงอนมันหนักหนา ทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อนเธอเคยเอ่ยปากร้องขอด้วยตนเอง ซ้ำดวงตาคู่นั้นแดงก่ำมีหยาดน้ำอุ่นรื้นเอ่อคลอเบ้าไหลรินลงมาอาบสองพวงแก้ม "พี่เป็นเหี้ยอะไรหนักหนา เป็นเหี้ยอะไร!"