บทที่ 23

จิตใจของเธอล่องลอยไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ในยามที่หัวใจมันอ่อนล้าคล้ายกับภาวะใจสลายแบบนี้ เธอก็ไม่รู้ว่าจะหันหน้าไปพึ่งใคร...คนที่เคยเป็นเซฟโซน เป็นครอบครัวก็ดันล้มหายตายจากหนีเธอไปมีความสุขอยู่บนสวรรค์กันหมดแล้ว

พลอยปภัสขับรถมาเรื่อย ๆ ร่างกายยังคงสะอึกสะอื้นสันโยกสั่นคลอน...จนมาหยุดอยู่บริเวณวัด

เธอประคองพาจิตใจที่มันอ่อนล้าอ่อนแรงเต็มทีค่อย ๆ เดินเข้าไปด้านในซึ่งเป็นบริเวณเก็บเถ้ากระดูกของคนตาย...

ร่างเล็กทรุดลงนั่งตรงหน้าโกฏมารดาที่มีเถ้ากระดูกน้องของเธอที่ไม่มีโอกาสได้คลอดออกมาลืมตาดูโลกไปพร้อม ๆ กับคนเป็นแม่ตั้งแต่อายุครรภ์ได้ประมาณเจ็ดเดือนเศษ

"แม่..." ฝ่ามือเล็กเลื่อนขึ้นไปลูบรูปถ่ายสมัยมารดายังมีชีวิตอยู่ด้วยแววตาสั่นระริก "ถ้าแม่ยังอยู่แม่คงจะกอดปลอบพลอยแล้วใช่ไหมคะ ฮื่อ"

"..." อากาศเย็นยะเยือก ความรู้สึกวังเวงเปล่าเปลี่ยวที่แผ่กระจายรังสีปกคลุมอยู่โดยรอบบริเวณสถานที่เก็บอัฐิเถ้าถ่านของคนตาย เวลานี้ไม่ได้ทำให้พลอยปภัสรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาเลยสักนิด

"ฮึก...แม่ ทำไมแม่ถึงทิ้งพลอยไป ทำไมแม่ไม่อยู่กับพลอย ทำไม ฮึก...พลอยคิดถึงแม่" น้ำตายังคงไหลพรากชโลมอาบสองพวงแก้มสะอึกสะอื้นร่ำไห้ครั้งแล้วครั้งเล่าจวนเจียนใจแทบขาด

"..."

"พลอยไม่เหลือใครแล้วแม่..." น้ำเสียงนั้นชวนให้เจ็บลึกลงไปอย่างถึงที่สุด มันดูสิ้นหวัง หมดแรง มืดมนไปหมด ไม่รู้ว่าจะหันหน้าไปพึ่งใครในยามที่หัวใจอ่อนล้า "ผู้ชายคนนั้น คนที่เขาบอกว่าเขารักพลอย ความจริงแล้วเขาโกหกพลอย ฮึก...เขาไม่เคยรักพลอยเลย"

"..."

"พลอยให้เขาเป็นเซฟโซน เป็นที่พึ่ง เป็นทุก ๆ อย่างในชีวิตพลอย ตอนแรกเขาทำเหมือนเขายอมรับข้อเสียของพลอยได้ทุกอย่างจนพลอยรักเขา รักเขา ละ...แล้วสุดท้าย เขาก็มาบอกพลอยว่าเรื่องที่ผ่านมามันไม่มีความจริงอยู่เลย ฮื่อ" น้ำเสียงติดขัดขาดหายเข้าไปในลำคอเป็นช่วง ๆ เพราะการสะอึกสะอื้นไม่ขาดสาย

แต่ดูเหมือนฟ้าจะเล่นตลก จู่ ๆ สายฝนก็โหมกระหน่ำลงมาจนเรือนร่างบอบบางเปียกปอน หนาวเหน็บเย็นยะเยือกไปถ้วนทั่วแต่เธอก็ยังคงเลือกที่จะนั่งอยู่ที่เดิม

แหงนหน้าขึ้นมองฟ้าปล่อยให้สายฝนมันดิ้นรนรถชโลมไหลพาหยาดน้ำตาแห่งความเจ็บปวดทุกข์ทรมานเปลื้องออกไป แต่นั่นยิ่งทำให้เธอรู้สึกสมเพชตัวเองเข้าไปใหญ่ขนาดฟ้าฝนยังไม่รู้สึกเห็นใจเธอเลยสักนิดมีแต่จะเยาะเย้ยถากถางตอกย้ำเธออีกด้วยซ้ำ

"ฮื่อ...พลอยอยากไปอยู่กับแม่ แม่เอาพลอยไปอยู่ด้วยเถอะนะคะ แม่ ฮึก...แม่" พลอยภัสเปิดกระเป๋าแบรนด์เนมหยิบปืนที่พกติดรถด้วยตลอดเวลาออกมา

แววตาสั่นระริกจ้องมองปืนกระบอกสีดำที่ถืออยู่ในมือ จิตใจเธอตอนนี้มันเศร้าเหลือเกิน ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจและความผิดหวังครั้งใหญ่ครั้งแรกในชีวิตประดังประเดเข้ามาถาโถมจนเธอสั่นไหว

เธออยากหายไปจากโลกอันแสนโหดร้ายใบนี้เหลือเกิน ตอนที่แม่เสียเธอก็พยายามใช้ชีวิตอยู่ให้ได้เพราะแรงฝากฝังจากคนเป็นแม่ที่ท่านบอกว่าท่านจะเฝ้ารอเธออยู่บนสรวงสวรรค์ แต่แล้วโลกก็ตลกร้ายมาพรากแม่นมอุ่นไปด้วยโรคมะเร็งระยะสุดท้ายอีกคน

เหมือนฟ้าส่งไตรฉัตรเข้ามาแลกกับการสูญเสียของป้านมอุ่น เขาเป็นเหมือนแสงสว่างเดียวในชีวิต เป็นคนที่ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นเป็นคนเดียวนอกเหนือจากเจ๊นัตตี้ที่ยอมรับทุกข้อเสียและความเป็นตัวตนของเธอได้จนเธอยอมให้ใจเขาไปหมดสิ้นโดยไม่คิดเผื่อสำรองเอาไว้สำหรับการผิดหวัง

แต่ดันมารู้ทีหลังว่าเรื่องที่ผ่านมามันไม่มีอยู่จริง...

เธอก็อยากจะรู้เหมือนกันรสชาติของความเจ็บปวดที่ลูกกระสุนทะลุเข้าไปในศีรษะมันจะเจ็บเท่าหัวใจเธอตอนนี้หรือเปล่า

"แม่มารับพลอยไปอยู่ด้วยใช่ไหมคะ..." น้ำเสียงของเธอเลื่อนลอย ค่อย ๆ ยกปืนขึ้นมาจ่อศีรษะเหม่อมองรูปถ่ายของมารดาอีกครั้งหนึ่งก่อนจะส่งยิ้มบาง ๆ ให้ แม้มันจะเป็นรอยยิ้มที่เจ็บปวดหรือทนก็ตาม

"พลอย!!!!" เสียงเรียกตะโกนของชายหนุ่มดังขึ้นก่อนที่ฝ่าเท้าเขาจะเตะปืนกระบอกสีดำร่วงหล่นลงไปบนพื้น "น้องพลอยคิดจะทำอะไร"

โก๋ถามด้วยความตกใจก่อนจะรีบโผตัวเข้าโอบกอดเรือนร่างบางที่นั่งตัวสั่นระริกร้องไห้อยู่ท่ามกลางสายฝน

"ฮึก...ฮื่อ พี่โก๋ พลอยไม่เหลือใครแล้ว พลอยอยากไปอยู่กับแม่ ฮึก" พลอยปภัสปล่อยโฮออกมายกใหญ่

โชคดีที่โก๋ขับรถตามพลอยปภัสออกมาด้วย แต่เมื่อครู่เกิดอุบัติเหตุ น้ำมันหมดกลางทาง เขาก็เลยได้อาศัยเพียงสองเท้าวิ่ง จึงถึงช้าไปหน่อยแต่โชคดีที่มันยังไม่สายเกินไป

"พลอย น้องพลอยไปกับพี่"

"พลอยอยากตาย ฮื่อ พลอยไม่อยากอยู่แล้ว ฮึก.." หญิงสาวยังคงยืนยันคำเดิม เธอไม่อยากมีชีวิตอยู่บนโลกอันแสนโหดร้ายใบนี้อีกต่อไปแล้ว

"พลอย!" เขาคว้าหมับเข้าที่สองแขนเรียวเล็กแล้วเขย่าเบา ๆ เพื่อเรียกสติพลอยปภัส "พลอยฟังพี่นะ พลอยจะเอาชีวิตพลอยมาทิ้งเพราะผู้ชายเหี้ย ๆ คนนั้นคนเดียวจริง ๆ เหรอ"

"แล้วพี่จะให้พลอยอยู่ไปเพื่ออะไร!!! ฮึก"

"ก็เพื่อมีความสุขให้มากกว่ามันยังไงล่ะ พลอยต้องทำให้มันเห็นว่าต่อให้ไม่มีมันพลอยก็มีความสุขได้ ชีวิตของพลอยมีค่า มีค่ามากกว่าที่จะมาฆ่าตัวตายเพียงเพราะผู้ชายคนเดียวที่มันไม่ได้รักเรา"

พลอยปภัสแน่นิ่งไป สมองกำลังประมวลผลขบคิดถ้อยคำพูดจากโก๋เพื่อนสนิทของไตรฉัตร

"ไปกับพี่นะ" เธอสงบลงพอสมควรจึงยินยอมเดินคล้อยหลังตามไตรฉัตรขึ้นไปบนรถ ระหว่างทางไม่มีแม้แต่บทสนทนาใด ๆ ทั้งสิ้น บรรยากาศเงียบสงบราวกับป่าช้า ได้ยินเพียงเสียงฝนที่กระทบกับพื้นถนนและรถคันหรูดังขัดเกลาความรู้สึก

"ไปนั่งตากฝนอยู่แบบนั้นเดี๋ยวก็ปอดบวมกันพอดีหรอก" โก๋นั่งใช้ผ้าผืนนุ่มเช็ดผมให้พลอยปภัสด้วยความเป็นห่วงเป็นใย

"ก็ดีสิคะจะได้ตาย ๆ ไปสักที" เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ อันที่จริงก็ไม่ได้อยากอยู่เหมือนกัน แต่คงต้องชดใช้กรรมต่อสวรรค์จึงไม่ยอมให้เธอหมดทุกข์ขึ้นไปหาแม่กับป้านมอุ่นเสียที

"ไม่ดีสิ อย่าคิดสั้นแบบนั้นอีกนะน้องพลอย เห็นคุณค่าชีวิตของตัวเองให้มาก ๆ อย่าให้คนอื่นมาทำร้ายเราได้ง่าย ๆ" คราวนี้เขาเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ขอบคุณพี่โก๋มากเลยนะคะที่ช่วยพลอยเอาไว้" หญิงสาวขอบคุณเขาจากใจจริง ที่ช่วยพูดเตือนสติให้เธอคิดได้

ถึงโก๋จะอยู่แก๊งเดียวกับไตรฉัตร อาจมีมุมที่ดูเจ้าชู้คาสโนว่าไปบ้าง แต่อย่างน้อย ๆ เขาก็ยังมีข้อดีที่เธอไม่เคยเห็นกับผู้ชายคนนั้น

ผู้ชายคนที่เธอหลงรักเขาจนหัวปักหัวปำจนกระทั่งตัดสินใจฆ่าตัวตาย...

"ไม่เป็นไรหรอก พี่เองก็ต้องขอโทษน้องพลอยเหมือนกัน ถ้าเกิดพี่ไม่โทรตามน้องพลอยมทเหตุการณ์พวกนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น" นี่ก็เป็นอีกหนึ่งสาเหตุที่โก๋รีบขับรถตามพลอยปภัสไป ทั้ง ๆ ที่มันไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเขา แต่เพราะความรู้สึกผิดคิดว่าตนเป็นต้นเหตุให้เกิดเรื่องพวกนี้ขึ้นจึงอยู่เฉยไม่ได้

"ไม่เลยค่ะ พลอยต้องขอบคุณพี่โก๋ด้วยซ้ำที่พี่โก๋ทำให้พลอยตาสว่างไม่อย่างนั้นพลอยก็คงจะโง่โดนหลอกอยู่อีก" ถึงแม้จะพูดด้วยน้ำเสียงตลกกลบเกลื่อนแต่มันกลับดูฝืดเฝื่อนและโศกเศร้าจนใจแทบขาด

"ครับ แล้วนี่น้องพลอยจะเอายังไงต่อไป"

"พลอยยังไม่รู้เลยค่ะพี่โก๋" ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเล็กน้อย หยาดน้ำอุ่นเอ่อคลอเบ้า ใจเธอมันไม่ได้แข็งดั่งหินผาเสียหน่อยที่จะไม่รู้สึกรู้สากับเรื่องนี้ "แต่พลอย ก็คงจะต้องเลิกกับเขามั้งคะ...ในเมื่อเขาไม่ได้รักพลอย"

เธอไม่ได้อยากเลิก แต่ในเมื่อเขาไม่รักเธอ แล้วเธอจะหน้าด้านอยู่ได้อย่างไร...

"น้องพลอย" โก๋เลื่อนฝ่ามือขึ้นไปวางทาบบนหลังมือของพลอยปภัสแล้วบีบเบา ๆ เพื่อส่งกำลังใจ เขาไม่รู้หรอกว่าเธอเจ็บปวดมากเท่าไหร่ เพราะเขาไม่เคยต้องตกอยู่ในที่นั่งเดียวกันกับอีกฝ่าย "สู้ ๆ นะคะ"

"ขอบคุณค่ะ พี่โก๋กลับก่อนก็ได้ค่ะนี่มันดึกมากแล้ว พลอยไม่รบกวนพี่โก๋แล้วค่ะ"

"ครับ มีอะไรก็โทรหาพี่ได้เสมอนะ คิดซะว่าพี่เป็นพี่ชายคนนึงก็แล้วกัน"