บทที่ 24

พลอยปภัสส่งข้อความไปบอกเจ๊นัตตี้เพียงประโยคสั้น ๆ ว่า 'เจ๊ ฉันเลิกกับเขาแล้วนะ' แน่นอนว่าพออีกฝ่ายได้รับข้อความปุ๊บก็กดอ่านอย่างรวดเร็วแล้วก็รัวแชทมาโทรศัพท์ค้าง ซ้ำเธอไม่ตอบกดโทรสายแทบไหม้

(ยัยพลอย นี่มันเกิดอะไรขึ้น มันทำอะไรแก แล้วนี่แกอยู่ที่ไหน เป็นยังไงบ้าง โอเคไหม) น้ำเสียงร้อนรนประโยคคำถามพ่นออกมาซัดพรวดเดียวเร่งรัวราวกับกระสุนปืน

"เจ๊ ใจเย็น ๆ ก่อน"

(จะให้ใจเย็นได้ยังไง ฟังจากน้ำเสียงแกก็รู้แล้วคงจะผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักหน่วง ชิมิ)

"..." พลอยปภัสนิ่งเงียบ

(ยังอยู่ที่คอนโดไอ้สารเลวนั่นใช่ไหม!) ยังไม่ทันที่จะได้ฟังความจากพลอยปภัสก็เริ่มใช้คำพูดด่าทอ ใช้สรรพนามเรียกแทน ยกขึ้นแท่นเป็นผู้ชายที่เกลียดขี้หน้าเข้าไส้เสียแล้ว นี่ถ้าเกิดเจ๊นัตตี้รู้เรื่องรู้ราวทั้งหมดไม่ยกแก๊งเพื่อนเผาคอนโดไตรฉัตรเลยเหรอ

"ใช่เจ๊ ฉันกำลังเก็บของน่ะ สงสัยต้องเหนื่อยหน่อยแหละตอนเข้ามาก็ขนมาซะเยอะแยะเลยนี่ ไม่คิดว่าจะได้ออกไปเร็วขนาดนี้เน๊าะ ของสดในตู้เย็นก็ยังกินไม่หมดด้วยซ้ำ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงเจือหัวเราะ แต่สำหรับคนฟังแล้วกลับสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่มันสอดแทรกออกมาจนอดรู้สึกสงสารไม่ได้

ผู้ชายคนนี้เป็นรักแรกและรักเดียวในชีวิตของพลอยปภัส เธอไม่เคยมีความรักกับใครหน้าไหนมาก่อน จนกระทั่งยินยอมเปิดใจให้ไตรฉัตร สุดท้ายความสัมพันธ์ก็จบลงรวดเร็วเกินกว่าจะตั้งตัวทัน

(เดี๋ยวเจ๊ไปเดี๋ยวนี้)

ตู้ด ๆ จากนั้นสายก็ถูกตัดไป

"เจ๊!"

ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมงเจ๊นัตตี้ก็มาถึง จากนั้นพลอยปภัสก็ตัดสินใจเล่าเรื่องทุกอย่างให้กับอีกฝ่ายฟัง

"อีเหี้ย!!!!" โมโหจนเลือดขึ้นหน้า โกรธเป็นฟืนเป็นไฟแทนน้องสาวที่โดนกระทำจนถึงขนาดนั้น "นี่ฉันคิดว่าไอ้ไตรนั่นมันเลวแล้วนะ แต่พอได้ฟังจากแกโคตรเลว อภิชาติเลว ปรมาอาจารย์เลวเลย!"

"ฉันมันโง่เองเเหละเจ๊"

"ไม่เป็นไรนะยัยพลอย แกมีค่าพอที่จะคู่ควรกับผู้ชายดีที่ดีกว่าไอ้สารเลวนั่น เฮงซวย!" เจ๊นัตตี้โผตัวเข้าไปโอบกอดร่างเล็กเอาไว้แล้วใช้ฝ่ามือลูบแผ่นหลังเรียบเนียนเบาๆ "เจ๊รู้นะว่าแกเสียใจมาก แกอาจพยายามทำตัวให้เข้มแข็ง ทำตัวสดใสร่าเริงเหมือนแกไม่ได้รู้สึกอะไรกับเหตุการณ์ที่มันเกิดขึ้น แต่แกร้องไห้ออกมาได้เลยยัยพลอย แกไม่ต้องกลัว แกไม่ต้องอาย เจ๊บอกแล้วไงว่าแกคือครอบครัวของเจ๊ เราเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวกันและกัน"

จากนั้นแหละหญิงสาวก็ปล่อยโฮออกมายกใหญ่ บ่อน้ำตาที่คิดว่าเหือดแห้งไปแล้วเพราะเมื่อคืนเธอร้องไห้จนตาบวมเป่งฟกช้ำไม่ได้หลับไม่ได้นอนก็ไหลทะลักเออออกมาราวกับเขื่อนแตกอีกครั้ง

"ฮื่อ...เจ๊ ฮึก...เขาทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไง ฮึก ฮื่อ"

มันยังเสียใจ ยังจุกอยู่ในอก

"ฉันรักเขา แต่เขาบอกว่าเขาไม่เคยรักฉันตั้งแต่แรก ฮึก แล้วเขามาหลอกฉันทำไม ฉันทำอะไรผิดนักหนาเจ๊ ฉันทำอะไรผิด ที่ผ่านมาชีวิตฉันมันยังบัดซบไม่พอใช่ไหม" ตั้งแต่เล็กจนโตเธอยังไม่เคยได้สัมผัสกับคำว่าความสุขได้อย่างเต็มตาเต็มกลืนหรือเต็มหัวใจเสียที

พอมันสุขก็สุขไม่สุด สุดท้ายก็มีความทุกข์เหนือกว่าเข้ามาขวางกั้นเอาไว้ทุกครั้ง

"แกไม่ได้ทำอะไรผิดพลอย แกทำดีที่สุดแล้วแต่ไอ้ผู้ชายคนนั้นมันสารเลว มันเฮงซวย มันบัดซบมันอุบาทว์ชาติชั่ว" ว่าพลางก็ลูบหลังไปด้วย ร่างบางสั่นโยกสั่นคลอนทำให้หัวใจของคนที่อยู่ด้วยกันมาเนิ่นนานหลายปีกระเตื้องแปลก ๆ "เข้าใจไหมว่ามันชิงหมาเกิด นรกส่งมันมาเกิด มันเหี้ย มันเป็นตัวเงินตัวทองหรือไม่มันก็เป็นเปรตที่ออกมาก่อนเดือนสิบ แกอย่าไปสนใจมันเลย"

"ฮื่อ...ฮึก..." ทั้งสองปลอบกันอยู่นานสองนานพลอยปภัสร้องไห้จนแทบไม่เหลือน้ำตาสักหยด มันมีแต่ความเจ็บจุกอยู่กลางอก

"เก็บของเถอะ" เธอเก็บข้าวเก็บของทุกชิ้นที่เคยขนมาใส่ในกระเป๋าใบใหญ่ ดวงตาเหม่อลอยมองบรรยากาศรอบห้องที่ยังคงเต็มไปด้วยภาพความทรงจำระหว่างสองเรา

ภาพที่เธอและเขาเคยมีความสุขร่วมกันด้วยบทเซ็กซ์ที่เราสามารถตอบสนองและมอบความสุขให้แก่กันได้โคตรดี ตอนนี้มันเลือนลางเหลือแค่ความทรงจำที่ไม่สามารถย้อนเวลากลับไปได้

ทุกสิ่งทุกอย่างที่มันเคยเกิดขึ้นที่นี่ล้วนจอมปลอมทั้งสิ้น...สินะ

คำบอกรัก คำหวานคำสัญญาตอแหลตะหลบตะแลงนั่นไม่เคยมีความจริงอยู่เลย

"ครบยัง"

"คงจะครบแล้วนะเจ๊"

"พวกของสดในตู้เย็นนี่ใครเป็นคนซื้อ" เจ๊นัตตี้เดินออกมาถามคนที่กำลังนั่งคิดถึงภาพวันเก่า ๆ ด้วยสายตาละห้อย

"ฉัน แต่เสียดายนะยังทำไม่หมด"

"ทุกอย่างในห้องครัวก็คือแกซื้อใช่ป่ะ"

"อื้ม" เธอพยักหน้า

"งั้นก็เก็บให้หมด" เจ๊นัตตี้เอาถุงออกมาแล้วก็เก็บกวาดข้าวของในห้องครัวไม่ว่าจะเป็นพวกผักของสด ของดิบหรือพวกอาหารแปรรูปหมด

"เจ๊!"

"ก็ไม่ต้องแดกให้มันไปซื้อเอาเอง ไหน มีอะไรอีกที่แกเป็นคนซื้อ" หล่อนกวาดสายตามองไปรอบห้อง ชิ้นไหนที่มันดูมีสไตล์ไม่ใช่สีโทนดำอย่างวันแรก ๆ ที่พลอยปภัสเคยเล่าให้ฟัง หล่อนก็เก็บหมดไม่เหลือวางไว้สักชิ้น

"ไปกันเถอะเจ๊"

แกร๊ก! ไตรฉัตรเปิดประตูเข้ามา ตั้งใจจะพูดคุยและเคลียร์กับพลอยปภัสให้รู้เรื่อง ยอมรับว่าเมื่อคืนเขาโมโหและหัวเสียมากไปหน่อยก็เลยพลั้งปากเผลอพูดจารุนแรงใส่เธอ

แต่ภาพที่เขาไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นก็ดันปรากฏอยู่ตรงหน้า ข้างกายร่างเล็กเต็มไปด้วยข้าวของและกระเป๋าเดินทางหลายใบ

หัวคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่น "ทำอะไร"

เจ๊นัตตี้เมื่อเห็นหน้าไอ้ผู้ชายคนนั้นไม่มีเค้าของความสำนึกผิดเลยสักนิดก็อดหมั่นไส้ไม่ได้ รีบเดินสับ ๆ เข้าไปกระโดดขาคูาแล้วฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าหล่อเหลาอย่างแรง

"ไอ้สารเลว!!!! แกทำแบบนี้กับน้องฉันได้ยังไง ไอ้ผู้ชายเฮงซวย ไอ้สัตว์!!!" ฝามือสองฝ่ามือบีบเข้าที่ลำคอของไตรฉัตรถึงแม้ร่างกายหล่อนจะเป็นหญิงแต่พละกำลังก็ยังคงเป็นชายจึงทำให้ไตรฉัตรแทบจะหายใจไม่ค่อยออก ดวงตาเหลือกลานเหมือนคนใกล้ตาย

"เจ๊! เจ๊พอแล้ว" หญิงสาวรีบเข้าไปห้ามปรามแล้วดึงตัวเจ๊นัตตี้ออกมา

"แกจะมาห้ามฉันทำไม ลืมแล้วเหรอว่าไอ้เหี้ยนี่มันทำอะไรกับแกไว้บ้าง แกจะสงสาร จะเป็นห่วงมันเพื่ออะไร!!!" เจ๊นัตตี้เหวใส่เสียงดังพร้อมกับหันไปจ้องตาถลนมองหน้าอีกฝ่ายอย่างคาดโทษ

"ฉันแค่ไม่อยากให้เจ๊ไปยุ่งกับเขาอีกก็เท่านั้น..."

"นี่น้องพลอยจะไปไหน"

"ก็ไปจากผู้ชายเฮงซวยแบบแกไงไอ้ไตรฉัตร! ผู้ชายเหี้ย ๆ แบบนี้สมควรไปเอากระโปรงแม่มานุ่งไป้" หล่อนไม่มีให้พลอยปภัสได้อ้าปากก็สวนกลับไป

"เฮ้ยนี่มันจะมากเกินไปแล้วนะ!!"

"นี่มันยังน้อยไปด้วยซ้ำหากเทียบกับสิ่งที่แกทำกับน้องสาวฉัน โคตรสารเลวเลย ถ้าไม่ได้รักไม่ได้คิดจริงจังตั้งแต่แรกแล้วมาทำให้มันรัก มาทำให้มันรู้สึกดีด้วยทำไม ถ้าเกิดเรื่องนี้มันเกิดขึ้นกับแม่กับน้องสาวแกบ้าง แกจะรู้สึกยังไง!!" เจ๊นัตตี้เดือดดาลแทบคลั่ง ไม่ว่าใครก็ไม่สมควรพบเจอกับเหตุการณ์อุบาทว์แบบนี้ทั้งนั้น แล้วยิ่งโดยใช้เฉพาะนังตัวดีพลอยปภัสน้องสาวที่หล่อนรักเหมือนน้องในไส้

ไตรฉัตรหน้าชา ตั้งแต่เล็กจนโตตั้งแต่ที่เขาเข้าวงการเพลย์บอยคั่วฟันผู้หญิงทิ้งมาแล้วนัดต่อนัดไม่เคยมีใครมายืนด่าเขาฉอด ๆ จนทำให้เขารู้สึกแย่กับตัวเองขนาดนี้มาก่อน

เขาไม่เข้าใจแล้วกูผิดอะไร ก็แค่กูไม่ได้รัก กูแค่อยากได้เฉย ๆ ไม่ได้อยากผูกมัด แต่พลอยปภัสเองไม่ใช่เหรอวะที่ใช้สถานการณ์มัดตัวกูเอาไว้บีบบังคับให้กูตบกระไดพลอยโจนเนี่ย

แล้วพอมันเกิดเรื่องขึ้นจะโทษว่าเป็นความผิดของกูฝ่ายเดียวได้ยังไง

"ไปกันเถอะเจ๊" สองคนช่วยกันลากกระเป๋าออกไป แต่ในจังหวะที่พลอยปภัสกำลังเดินสวนกับไตรฉัตรเขาก็คว้าข้อมือเรียวเล็กเอาไว้แล้วเอ่ยถามเธอย้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

"น้องพลอยจะไปจริง ๆ เหรอ น้องพลอยไม่รักพี่แล้วเหรอคะ"

"ไอ้!" เจ๊นัตตี้ทำท่าจะอ้าปากด่า ทว่า

เพี๊ยะ!!!!! ฝ่ามือเล็กของหญิงสาวฟาดลงบนใบหน้าเขาอย่างแรง

"ไอ้ชั่ว! คุณนี่มันสารเลวกว่าที่ฉันคิดเอาไว้เลยนะ ชาตินี้อย่าได้เจอะอย่าได้เจอกันอีกเลย ผู้ชายเฮงซวยแบบคุณไม่มีทางสมหวังในความรัก จะว่าไปคุณกับอีหน้าด้านนั่นก็ดูเหมาะสมกันดีนะคะ เหมือนผีเน่ากับโลงผุ!" ทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านี้ก่อนจะก้าวขาออกไป

ทว่า

"อ้อ! ลืมไปค่ะ" เหมือนคล้ายกับหลงลืมบางสิ่งบางอย่างจึงเดินกลับเข้าไปในตัวห้องคอนโด

เพล๊ง!!! โทรทัศน์จอแบนขนาดสี่สิบสองนิ้วถูกแรงทั้งหมดของพลอยปภัสผลักหล่นลงบนพื้นจนแตกละเอียด

"พลอย!!!" เขากำลังจะเข้าไปห้ามแต่อีเจ๊นัตตี้นี่เข้ามารั้งเอาไว้ ดูตัวเล็ก ๆ แต่แรงเยอะชิบหาย

"เอาเลยยัยพลอย!!!"

"ขอล้างแค้นก่อนไป ส่งท้ายให้พี่ไปจำพลอยไว้จนวันตายก็แล้วกันนะคะ" พลอยปภัสอาละวาด เจ้าแม่กาลีประทับร่าง ขว้างปาข้าวของมีค่าทั้งหมดเขวี้ยงทิ้งจนแตกละเอียด หยิบมีดปลายแหลมขึ้นมากรีดโซฟาที่เขารักนักรักหนาจนขาดยู่ยี่ไม่เหลือชิ้นดี

"บ๊าย! บุ้ยย" มาทำจนสะใจแล้วก็เดินออกไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"พลอย!!! เออ ไปซะได้ก็ดีผู้หญิงแบบเธอฉันก็ไม่อยากเอาทำเมียเหมือนกัน โธ่เว้ยยยยย"