Mag-log inShare
บทที่ 22
Petsa ng paglalathala:
2026-04-18 12:17:42เพล๊ง!!!!!! โคร้ม!!!!!
"ไอ้คนเฮงซวย!! พี่ทำแบบนี้กับพลอยได้ยังไง! พี่ทำได้ยังไง!!!" เธออาละวาด กระชากผ้าปูโต๊ะ ขว้างปาแจกันทำลายข้าวของราวกับคนบ้าคลั่งที่เสียสติไปแล้ว "พี่ทำได้ยังไง!! กรี๊ด" ไตรฉัตรรีบเข้ามาห้ามปราม ฉวยรั้งข้อแขนบอบบางเอาไว้แล้วกระชากเข้าหาตัวเพื่อให้คนบ้าหยุดบ้าสักที "ไอ้ชั่ว! ไอ้สารเลว! ไอ้พี่ไตร!!" สองฝ่ามือเล็กกำปั้นทุบลงบนแผงอกแกร่งกำยำแรง ๆ "บ้าพอรึยัง? บ้าพอยัง!!!" ไตรฉัตรตะคอกกลับไปเสียงดัง เขาเขย่าตัวเรือนร่างบางอีกครั้งจนศีรษะสั่นโยกสั่นคลอนเพื่อเรียกสติ "หยุดทำตัวน่ารำคาญได้ไหมวะพลอย นับวันพี่ยิ่งจะทนพฤติกรรมแย่ ๆ ของเธอไม่ไหวแล้วนะ" "บ้าเหรอ?" พลอยปภัสหันหน้ากลับไปจ้องมองด้วยสายตาแดงก่ำ บนใบหน้าแปดเปื้อนด้วยคราบน้ำหูน้ำตาเลอะเปรอะไปหมดจนแทบไม่เหลือสภาพพลอยปภัสดาราสาวชื่อดัง "น่ารำคาญเหรอ นับวันจะทนกับพฤติกรรมแย่ ๆ ของพลอยไม่ไหวงั้นเหรอ ตอแหลทั้งเพ นี่มันก็แค่ข้ออ้างของผู้ชายเห็นแก่ตัวแบบพี่" "..." ไตรฉัตรถอนหายใจเฮือกใหญ่ ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาพูดกรอกหูเธอถึงจะเข้าใจภาษาคนเสียที! นับวันยิ่งคุยกันไม่รู้เรื่อง "ทีเมื่อก่อนตอนที่พี่ยังไม่ได้พลอย พี่บอกพลอยว่าอะไร! พี่ชอบพี่พลอยเป็นแบบนี้ พี่ชอบที่พลอยเป็นพลอย มันดูน่ารักน่าเอ็นดู แล้วทำไมวันนี้ถึงได้มีคำพูดหมา ๆ ออกมาจากปากหมา ๆ ของพี่!" พลอยปภัสตะเบ็งเสียงกลับไปจนลำคอขึ้นเอ็น เธอมันโง่เองที่คล้อยตามตกหลุมพรางเชื่อคำพูดจาหวานหว่านล้อมจากผู้ชายคนนี้ "แล้วใครมันจะไปคิดวะว่านิสัยจะแย่ขนาดนี้! พี่โคตรเบื่อพลอยเลยรู้ป่ะ ไม่อยากเจอหน้า ไม่อยากพูดด้วย แม่ง! ไม่อยากอยู่ร่วมโลก" ไตรฉัตรเองก็เหลืออดเหลือทนเต็มที วันนี้พลอยปภัสทำให้ความอดทนทั้งหมดของเขาที่สะสมมาตลอดระยะเวลาหลายเดือนที่เราอยู่ด้วยกัน ณ คอนโดขาดสะบั้นลง "เมื่อไหร่พลอยจะปล่อยพี่ไปวะ?" พลอยปภัสหันหน้าไปจ้องด้วยสายตาข่มขู่ ก่อนจะวาดแขนเรียวบางกวาดทุกสรรพสิ่งที่ตั้งอยู่บนเคาน์เตอร์ด้วยพละกำลังทั้งหมดที่เธอมีหล่นกระจัดกระจายตกแตกบนพื้นเสียงดังโครมครามอีกรอบ "เพราะอะไร!! เพราะอะไร!!" "ก็เพราะพลอยมันน่าเบื่อยังไงล่ะ นิสัยแบบนี้ใครจะทนอยู่ด้วยไหววะ นี่แค่ไม่กี่เดือนพี่อยากจะกราบแทบเท้าให้พลอยปล่อยพี่ไปจากชีวิตเลย ถ้าเกิดอยู่กันนานกว่านี้มีหวังพี่คงได้ผูกคอตายแน่ ๆ" เขาพูดจริง ทุกวันนี้ชีวิตเขาแม่งเหมือนหมาที่ถูกล่ามโซ่ตรวน ไม่ว่าจะขยับตัวไปไหนก็มีคนของพลอยคอยสะกดรอยตามไม่ให้เขาได้มีอิสระหรือความสุขส่วนตัว! ชีวิตที่เคยเจ้าสำราญเที่ยวเตร็ดเตร่ มีความสุขอยู่ในวงเหล้ากับของเพื่อน ตอนนี้มันถูกทำลายลงเพียงเพราะผู้หญิงที่ชื่อว่า "พลอยปภัส" ผู้หญิงที่เขาคิดจะจีบฟันแล้วทิ้งเหมือนคนอื่น ๆ แต่เธอกลับสะบัดยากสลัดก็ไม่ออก ตามเกาะเขาแน่นมาจวบจนเกือบสี่เดือนที่ย้ายมาอยู่คอนโด! แรก ๆ เขาก็พอโอเคอยู่แหละ อย่างน้อย ๆ ก็มีที่ระบายความใคร่ อย่างไรเสียสิ่งที่ดึงดูดให้เขาหลุดเข้าไปติดในนรกอเวจีปอยเปตนี่ก็เพราะเรือนร่างอันแสนเย้ายวนใจและทำให้เขาสุขสมทุกครั้งที่มีเซ็กซ์ด้วย แต่นานวันเข้าเขาชักจะเริ่มทนความเอาแต่ใจ ตามจิก ตามกัดของเธอไม่ไหว ไม่ว่าเขาจะย่างกายหรือเข้าใกล้ผู้หญิงคนไหน พลอยก็ตามไปตบจนตอนนี้กูแทบไม่มีสาวควง! พออารมณ์เสียก็เหวี่ยงวีนใช้กำลังทำลายข้าวของกับกู กูทนไม่ไหว!!! "อย่ามาโกหก! เพราะผู้หญิงคนนี้ใช่ไหม เป็นเพราะเขากลับมาใช่ไหม พี่ถึงจะได้ทิ้งพลอย ใช่ไหม!!" พลอยปภัสพุ่งตัวเข้ามาทุบร่างกายล่ำสั่นอีกรอบด้วยความโมโห "มินเขาเกี่ยวอะไรด้วย เลิกบ้าสักทีเถอะพลอย มันดูน่าสมเพชมากรู้ไหมไอ้การกระทำสิ้นคิดแบบนี้เนี่ย" ไตรฉัตรกัดฟันกรอดพยายามสงบสติอารมณ์ไม่ให้ระเบิดออกมา "พี่ยังรักผู้หญิงคนนั้นอยู่ใช่ไหม!" เรือนร่างบอบบางล้มทรุดลงไปบนพื้น พลอยเสียงสะอึกสะอื้นหลุดออกมาโดยไม่ละอายหรือกลัวจะขายหน้าใครทั้งนั้นอีกแล้ว "..." ไตรฉัตรนิ่งเงียบ "แล้วพี่มาคบกับพลอยทำไม! พี่มาคบกับพลอยทำไม!!!" "..." "เพราะอีนั่น! ถ้าไม่มีอีนั่นพี่ก็คงไม่หมดรักพลอย" ยังพูดไม่ทันจบประโยคอาศัยจังหวะในช่วงที่ไตรฉัตรกำลังเผลอตัวพุ่งเข้าไปหามินตราอีกครั้ง "ว๊าย!!!" "ถ้าไม่มีแกสักคนพี่ไตรก็ยิ่งรักฉัน" เธอจับเส้นผมหรือจับใบหน้าของมินตราโขกเข้ากับโต๊ะอย่างแรงเริ่มมีเลือดไหลซิบบริเวณหน้าผาก "หยุด!!! หยุด!!!" เขาไม่คิดเลยว่าพลอยปภัสจะทำอะไรบ้า ๆ ได้ขนาดนี้ แม่ง! เห็นภายนอกดูสวยหรูเป็นลูกคุณหนูดีกรีระดับดาราเบอร์ต้นของประเทศ ทายาทคนโตของเจ้าสัวณรงค์เจ้าของธุรกิจร้านสรรพสินค้าที่ขยายสาขาทั่วประเทศ เขาก็เลยหลงกล อยากได้สิ่งที่มันท้าทายตื่นเต้นเร้าใจโดยไม่รู้ชะตาอนาคตของตัวเองเลยว่าจะพาดำดิ่งลงเหวลึกได้ขนาดนี้ กูแม่งเหมือนเดินไปให้รถชน! จะรอดก็ไม่เชิง จะตายก็ไม่ตายให้พ้น ๆ อาการห้าสิบห้าสิบ นอนหายใจผงาบเป็นผู้ป่วยติดเตียงที่มีสายห้อยระโยงระยางเต็มไปหมด ตุ้บ!!! เขากำลังโมโหและหัวเสียที่พลอยปภัสเข้าไปทำร้ายร่างกายมินตราจนเลือดตกยางออกอีกรอบจึงเผลอออกแรงฉุดกระชากลากตัวเธอแล้วพลาดพลั้งเหวี่ยงจนศีรษะกระทบเข้ากับเหลี่ยมโต๊ะพอดี "โอ๊ะ!!" "น้องพลอย" โก๋และธามไทรีบเข้าไปหาพลอยปภัส "ไอ้เหี้ย! ทำเหี้ยอะไรวะไอ้ไตรนี่แฟนมึงนะเว้ย" "กูไม่ได้อยากเป็นแฟนกับพลอยตั้งแต่แรกสักหน่อย!!" จู่ ๆ เขาก็หลุดปากพูดออกมาด้วยความโมโห ตอนนี้เขาไม่แคร์ไม่สนใจอะไรทั้งนั้นแล้ว คิดแค่ว่าจะต้องเลิกรากับพลอยแภัสให้ได้ เขาจะไม่ยอมทนอยู่กับผู้หญิงแบบนี้อีกต่อไป "พี่จะบอกอะไรให้นะพลอย ต่อให้วันนี้มินเขาไม่กลับมาพี่ก็ไม่ได้รักพลอยอยู่ดี!! พี่ก็แค่เล่น ๆ กับพลอยเท่านั้น คบกับพลอยก็เพื่อหวังเอาเหมือนผู้หญิงคนอื่นนั่นแหละ แต่พี่ต้องตกกระไดพลอยโจนเป็นแฟนกับพลอยเพราะว่าถ้าพี่ไม่ตกลง พลอยก็จะไม่ยอมให้พี่เอา พี่อุตส่าห์ลงทุนลงแรงตามจีบพลอยเป็นเดือน ๆ พี่ไม่มีวันยอมสูญเปล่าแน่! แต่แม่งเรื่องมันก็เลยเถิดมาถึงแบบนี้พี่ก็ปฏิเสธอะไรไม่ได้ พี่นึกว่าเราจะอยู่ด้วยกันได้ เรื่องบางเรื่องของพลอยพี่ก็จะทำปิดหูปิดตาลืม ๆ มันไป แต่นี่มันมากเกินไป เลิกกันเถอะว่ะ" "มะ...ไม่จริง" คราวนี้เหมือนโลกทั้งโลกหยุดหมุน หัวใจดวงน้อยกำลังหยุดเต้นชั่วขณะ สายตาเลือนลางพล่ามัวคำพูดตอกย้ำเมื่อครู่ยังลอยวนอยู่ในสมอง "ไม่จริงใช่ไหม พี่ไตร..." เธอพยายามจะเข้าไปกอดขากแตะเนื้อต้องตัวแล้วเอื้อนเอ่ยถามเขาอีกครั้ง ทว่าท่าทีรังเกียจผลักไสไล่ส่งนั้นกลับใช้เป็นคำตอบได้ดีทีเดียว "นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปพี่กับพลอยเราไม่มีอะไรต้องข้องเกี่ยวกันอีก ออกไปจากชีวิตพี่เถอะนะ สี่เดือนที่ผ่านมาพี่ตกนรกมากพอแล้ว" เขาทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้นแล้วประคองมินตราเข้าไปด้านในซึ่งเป็นโซนห้องนอน "มะ...ไม่จริง" หัวใจแตกสลายแหลกละเอียดเป็นเสียงแทบไม่เหลือชิ้นดี วันนี้ความจริงที่เธอได้รับรู้มันมีอานุภาพร้ายแรงเกินกว่าที่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งจะตั้งรับไว้ได้ไหว เมื่อพึ่งมารู้ทีหลังว่าเขาไม่เคยรักเธอทั้งนั้นที่ผ่านมาเป็นเพียงการแสดงพิเศษแสร้งเล่นละครขึ้นมาเพื่อให้เธอตายใจและยอมหลงเชื่อ ซึ่งช่างน่าสมเพชที่เธอกับลุ่มหลงเชื่อปักใจ "ฮึก..." ร่างบางวิ่งออกมาจากห้องโดยไม่สนใจเสียงเรียกเสียงร้องจากเพื่อน ๆ ของไตฉัตรทั้งนั้นเธอสตาร์ทรถเหยียบคันเร่งแล้วขับออกไปรวดเร็วเกินความเร็วกว่าที่กฎหมายกำหนด "ไม่จริง!!! ฮื่ออออ" เธอปล่อยโฮออกมาอีกรอบ ความรู้สึกใจสลายความรู้สึกเจ็บปวดความอกหักครั้งแรกที่เธอได้ลิ้มลองมันช่างทรมานจนแทบจะขาดใจ มันเป็นความรู้สึกแปลกใหม่แต่โคตรเจ็บ! เธอขับรถไปเรื่อย ๆ ขับไปด้วยสติที่กำลังล่องลอยมีบ้างเสียงบีบแตรเสียง เสียงก่นด่า แต่เธอก็ไม่ได้สนใจทำเป็นหทวนลมเพราะตอนนี้เธอเหมือนตายไปแล้วด้วยซ้ำ...
Pinakabagong kabanata
เพราะเขาไม่เคยรัก 42 จบบริบูรณ์
ในงานวันแต่งงานระหว่างพลอยปภัสและไตรฉัตรถูกจัดขึ้น ณ บ้านเจ้าสัวณรงค์ หรูหราหมาเห่าอย่างสมเกียรติสมฐานะไม่ให้น้อยหน้าใครในประเทศ มีแขกเหรื่อมาร่วมแสดงความยินดีกันอย่างล้นหลาม ทั้งแขกผู้ใหญ่และดารานักแสดงในวงการบันเทิงที่พลอยปภัสเคยร่วมทำงานด้วย ทำให้บรรยากาศภายในงานค่อนข้างครึกครื้น ช่วงเช้าจะเป็นพิธีเล็ก ๆ ภายในครอบครัวที่มีการทำบุญตักบาตรเสริมสิริมงคลและรดน้ำอวยพรให้คู่บ่าวสาว ก่อนจะเป็นงานเลี้ยงปาร์ตี้ในช่วงภาคค่ำและดูเหมือนคนที่จะได้รับความสนใจเป็นพิเศษนั่นก็คือเจ้าหนูน้อยแพทตี้ที่ช่างพูด ช่างจา ช่างฉอเลาะ น่ารักน่าเอ็นดูจนแขกที่มาร่วมงานผลัดกันอุ้มผลัดกันชมไม่เคยขาดมือ "เจ๊ดีใจกับพวกแกสองคนด้วยนะ ในที่สุดก็มีวันนี้สักทีได้แต่งงานเป็นตัวเป็นตนแล้วเนอะหลังจากที่แอบกินกันมาหลายปี" เจ๊นัตตี้แสดงความยินดีพร้อมกับเอ่ยแซวติดตลกตามสไตล์ของหล่อน"เจ๊ก็!" "แต่ฉันดีใจจริง ๆ นะยัยพลอย ฉันเห็นแกมาตั้งแต่เป็นยัยพลอยขี้เหวี่ยงขี้วีนสมัยปีหนึ่งที่ไม่มีเพื่อนคบสักคนโน่น จนกระทั่งวันนี้แกเป็นแม่คน เป็นเมีย เป็นแกในเวอร์ชั่นที่ใจเย็นขึ้ต เป็นผู้ใหญ่มากขึ้น และก็กำลังจะเป็นฝั่งเป็นฝากับผู้ชายแฟ
เพราะเขาไม่เคยรัก 41
แววตาของคนเป็นพ่อเมื่อได้เห็นชีวิตคู่ของลูกสุขสมบูรณ์ ได้กลับมาอยู่ร่วมกันพร้อมหน้าพร้อมตาดั่งที่ปรารถนาก็ตื้นตันใจจนน้ำตาเอ่อคลอเบ้าวันนี้ลูกสาวเขากำลังจะมีคนดี ๆ มาคอยดูแลและเป็นหัวหน้าครอบครัว เจ้าสัวณรงค์ยิ้มรับปลื้มปริ่มไปกับความสุขของลูกสาวด้วยเพราะที่ผ่านมาเขาในฐานะคนเป็นพ่อไม่สามารถทำให้แกได้ดีเท่าที่ควร...หลังจากกลับมาใช้สถานะ 'ผัวเมีย' ไตรฉัตรก็เห่อเว่อร์วังเกินเบอร์ยกใหญ่โพสต์ทั้งรูปลูก ทั้งรูปเมียอวดลงบนไอจี เฟซบุ๊กส่วนตัววันละสิบโพสต์ พาไปเปิดตัวที่บริษัทในฐานะภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายเพราะได้ตกลงปลงใจกันว่าจะจดทะเบียนสมรสกันก่อนและรอให้พลอยปภัสคลอดจนกระทั่งเจ้าตัวน้อยในท้องเดินได้จะมีงานวิวาห์เกิดขึ้นโดยให้ลูกเป็นสักขีพยานรักระหว่างเราซึ่งญาติผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายต่างก็รับรู้และเห็นด้วยในข้อตกลงของระหว่างเรา อาจมีบ้างญาติบางคนที่แอบนินทาลับหลังว่าเธอทำผิดผี ผิดประเพณี ท้องก่อนแต่งให้คนเขามาวิพากษ์วิจารณ์วงศ์ตระกูลสร้างความเสื่อมเสีย ซึ่งแน่นอนว่าเธอก็ได้ด่าตอกหน้ากลับไปแล้ว!ผ่านไปประมาณสามปีเศษ...เวลามันเดินรวดเร็วปุบปับมาก แป๊บเดียวเจ้าหนูน้อยที่อยู่ในท้องพลอยปภัสวันนั้
เพราะเขาไม่เคยรัก 40
พลอยปภัสนิ่งเงียบ ไม่รู้ทำไมคำพูดของเจ้าสัวณรงค์เมื่อครู่จึงมีผลกระทบต่อหัวใจของเธอได้ถึงขนาดนี้ พยายามจะไม่คิดอะไรมากมายแล้วเชียวแต่ท้ายสุดแล้วมันก็ไม่สามารถหักห้ามใจได้ ผ่านไปประมาณเกือบสามชั่วโมงเต็ม ๆ ไตรฉัตรยังไม่โผล่หน้ากลับมา แม้แต่จะโทรศัพท์รายงานอย่างที่เคยเป็นบนหน้าจอก็พบเพียงความว่างเปล่า หญิงสาวรีบประคองท้องแก่ใกล้คลอดเดินลงมาชั้นล่างของบ้านชะเง้อขอมองหาเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ซ้ำตอนนี้ฝนก็โหมกระหน่ำเทลงมาราวกับพายุเข้าก็ไม่ปาน ยิ่งทำให้ความกังวลถูกก่อตัวขึ้นในใจยกใหญ่ "ทำไมยังไม่กลับมานะ" รู้สึกอดเป็นห่วงเขาไม่ได้จนต้องรีบหันกลับไปเลยยกโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหูเพื่อต่อสายโทรหาอีกฝ่ายโดยเร็ว ตื้ด ตื้ด ตื้ด ตื้ด "ไม่รับ!" คราวนี้เริ่มเดินวกไปวนมากระวนกระวายสลับกับชะเง้อคอมองไปด้านนอกที่มีสายฝนเทกระหน่ำจนแทบมองไม่เห็นสิ่งใดเป็นสิ่งใด ตื้ด ตื้ด ตื้ด ตื้ด "ทำอะไรอยู่เนี่ยทำไมถึงไม่รับสาย" ก็ไม่ลดละความพยายามยกขึ้นมาแนบหูไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง แต่เสียงที่ได้ยินตอบกลับมาก็ยังคงเป็นเช่นเดิมนั่นคือบริการฝากข้อความ ตื้ด ตื้ด ตื้ด ตื้ด "ทำอะไรอยู่ลูก เป็นห่วงไอ้ว่าที่ลูกเขยป๊า
เพราะเขาไม่เคยรัก 39
ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันเล็กน้อย คำพูดการกระทำของเขามันกำลังทำให้หัวใจเธอสั่นไหวอย่างที่ไม่เคยปรารถนาอยากให้มันเกิดขึ้นมาก่อน เธอเองก็ยอมรับว่าตลอดระยะเวลาสี่เดือนที่ผ่านมากำแพงในใจของเธอที่มันเคยถูกก่อตัวขึ้นจนสูงหนาและใหญ่จนไม่สามารถทลายพังเข้าไปด้านในได้ถูกแซะลงทีละนิดทีละนิดจนมันกัดกร่อนลงมา บ่งบอกถึงความอ่อนแอที่เธอไม่สามารถต้านทานต่อความรู้สึกของตัวเองที่มันยากจะห้ามให้เป็นไปดังที่ใจเราคิดได้ เธออ่อนลงมากกว่าเมื่อก่อนเป็นไหนๆ เปิดใจให้เขาเข้ามามีผลต่อความรู้สึกอีกครั้งหนึ่ง ทั้ง ๆ ที่พยายามห้ามมันอย่างสุดกำลังแต่ก็ทำได้เพียงเท่านี้ แต่เธอก็ยังกลัว หวาดกลัวเหลือเกิน ความรู้สึกความรู้สึกเจ็บความรู้สึกทรมานคล้ายกับคนที่หมดอาลัยตายอยากในการใช้ชีวิต ตรอมใจจนกระทั่งถึงขั้นหยิบปืนขึ้นมาจ่อหัวเพื่อปลิดชีพตัวเองให้ตายตกตามมารดาและแม่นมไปมันยังติดอยู่ในความรู้สึกของเธอไม่เคยลืมเลือน มันยังกลายเป็นฝันอันโหดร้ายที่ตามหลอกหลอนเธอมาโดยตลอด เธอดึงมือออก "ฉันยอมรับนะคะว่าฉันเองก็แอบใจอ่อนให้คุณไม่น้อยแล้วเหมือนกัน แต่ฉันยังไม่พร้อมจริง ๆ " เธอตอบเพียงเท่านี้ก็เดินขึ้นไปชั้นบนของบ้านไม่พ
เพราะเขาไม่เคยรัก 38
"โชคดีนะเนี่ยที่แกไม่มีอาการแพ้ท้องก็เลยทำงานได้ตามปกติ" เจ๊นัตตี้เอ่ยพูดขึ้นมาทำให้คนที่กำลังนั่งรับประทานเค้กช็อกโกแลตของโปรดอย่างสบายใจเฉิบอยู่หยุดชะงักเล็กน้อย หญิงสาวดูดช้อนอย่างเอร็ดอร่อย ก่อนจะแบ่งตักคำเล็ก ๆ แล้วหันไปมองหน้าพี่สาวสุดที่รักที่ควบตำแหน่งผู้จัดการไปในตัว "ก็ดีแล้วแหละเจ๊ ฉันยังไม่พร้อมให้ใครรู้เรื่องที่ฉันกำลังท้องนี่ คงจะรอจนกว่าเคลียร์งานที่เจ๊รับเอาไว้หมดก่อนละมั้งแล้วฉันค่อยตั้งโต๊ะแถลงข่าวพร้อมกับประกาศออกจากวงการทีเดียวเลย" พลอยปภัสปรึกษาเรื่องนี้กับเจ๊นัตตี้มาสักระยะหนึ่งแล้ว เธอตั้งใจว่าจะออกจากวงการอย่างถาวรเพราะมันค่อนข้างเสียสุขภาพจิตที่ต้องทนฟังกระแส ทนฟังคำวิพากษ์วิจารณ์จากสังคม ซ้ำไอ้ตำแหน่งแม่เลี้ยงเดี่ยวที่คุณแม่หรือแม่นมที่เลี้ยงดูเธอมาก็จากเธอไปหมดแล้วเนี่ย มันค่อนข้างหนักและแปลกใหม่สำหรับเธอ เธอต้องเลี้ยงดูเจ้าหนูน้อยตัวคนเดียว กลัวว่าจะไม่มีเวลามากเพียงพอให้กับลูกจนลูกขาดความอบอุ่น...และที่สำคัญคือ ถ้าเธอยังอยู่ในวงการลูกของเธอก็จะกลายเป็นลูกดาราที่มีแต่คนจับจ้องทุกฝีก้าว ทำอะไรมีคอมเมนต์แห่ถล่มทลายแสดงความคิดเห็นว่าไม่ควรอย่างโน้นอย่างนี้
เพราะเขาไม่เคยรัก 37
"แฮะ...แฮ่ม" เขาทดสอบระบบเสียงด้วยการกระแอมกระไอในลำคอก่อนจะกระโดดขึ้นยืนบนโต๊ะไม้สีน้ำตาลแล้วชูมือทั้งสองข้างผายออก "สวัสดีครับเพื่อน ๆ ทั้งหลาย กระผมไตรฉัตรหนุ่มหล่อพ่อรวยที่สุดในย่านนี้มีความจะแจ้งให้พวกท่านได้ทราบและร่วมแสดงความยินดีกับกระผมครับ"เขายืดอกออกอย่างภาคภูมิใจ ทว่านั่นไม่ใช่กับเพื่อนสนิททั้งสามที่นั่งหน้าสลอนกรอกตามองบนเพราะดันโดนลากหัวตามโทรจิกตั้งแต่เช้าตรู่ "มึงโทรตามพวกกูสามคนมาทำเชี้ยไรไม่ทราบ?" คีรินเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย เมื่อคืนกว่าเขาจะเคลียร์ออเดอร์ที่ไร่เสร็จก็ปาไปตีสามตีสี่ แล้วต้องแหกขี้ตาตื่นตั้งแต่ไก่ไม่โห่เพื่อขับรถมาหามันที่คอนโดเนี่ย"นั่นดิ! กูยังนอนคั่วสาวไม่อิ่มใจเลย" ธามไทถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างอดเสียดายไม่ได้เพราะเมื่อคืนเขาได้สอยดาราชื่อดังที่ปรารถนาอยากจะร่วมเตียงมานานแล้วแท้ ๆ กะว่าจะตื่นเช้าขึ้นสูบเลือดสูบเนื้อให้สาสมความอยากอีกสักหน่อย ไอ้นี่แม่งโทรยิก ๆ ท่าเดียว "เออ กูว่ามันน่าจะต้องเป็นเรื่องพิเศษหรือว่าเรื่องคอขาดบาดตายมั้ง มึงถึงให้พวกกูมาเหยียบคอนโดได้ ร้อยวันพันปีไม่เคยอนุญาตให้ใครเข้ามา" เฮียโก๋ขอทำนาย เขานี่มันเดาแม่นยิ่งกว่าแม่
Maaari mong magustuhan
สลับวิวาห์ลุ้น คุณประธานขาโหด
กิตติรวิชญ์73.0K viewsบังเอิญเป็นผัวเธอ (NC 18+)
กาแฟหอมกรุ่น102.2K viewsเด็กเสี่ย NC-25
C131.5K viewsบทพิสูจน์รักฉบับท่านประธาน
เซียงปู้อี๋87.8K viewsอากรขา...อันนาอย่าดื้อ
อมราวรินทร์/shinkiroxอมราวรินทร์46 viewsรวมเรื่องเร่า(ร้อน) เร้าอารมณ์
Tiwa Tatree / นามปากกาอัษฎากร51 viewsรวมเรื่องสั้นผัวเด็กเซ็กส์ดุ
กาสะลอง272 viewsหย่าให้รักหวนคืน
มณีภัทรสร149 views
