25

ชายหนุ่มหันกลับไปมองสภาพห้องที่โคตรเละเทะก่อนจะยกฝ่ามือขึ้นมาขยี้ศรีษะแรง ๆ แล้วระบายความโมโหผ่านเสียงตะคอกออกไป

จะไปทำไมไม่ไปดี ๆ วะ มาทำลายข้าวของกูเพื่ออะไร ชอบใช้แต่กำลังแบบนี้ใครมันจะอยากอยู่ด้วย กูคนนึงล่ะขอบาย

นี่ก็ผ่านมาเกือบสัปดาห์แล้วมั้งที่เขาเลิกรากับพลอยปภัสอย่างจริง ๆ จัง ๆ เสียที มันเป็นชีวิตที่เขาแฮปปี้สุด ๆ และเป็นชีวิตที่เขาใฝ่หาอิสรภาพมาตลอดระยะเวลาหลายเดือนที่ต้องจำใจตกกระไดพลอยโจนเป็นแฟนกับผู้หญิงน่าเบื่อน่ารำคาญคนนั้น!

"วู้ววว!! โช้นนน" ไตรฉัตรออกแฮงค์เอ้าท์ทุกวัน ทำตัวสำมะเลเทเมาดื่มหนักกลับถึงคอนโดก็ฟ้าสางอย่างก่อนที่จะต้องตกนรกอยู่ในความสัมพันธ์อุบาทว์นั่น

"มาจ้ะ มานั่งข้างพี่" เขารั้งตัวเรือนร่างบางลงมานั่งบนหน้าตักแกร่งแล้วโอบรัดฟัดเหวี่ยง หอมซอกคอด้วยความมันเขี้ยว

"คุณไตร.." ดาว หล่อนเป็นสาวเอนเตอร์เทนที่หมายอยากจะหลับนอนกับไตรฉัตรสักครั้งในชีวิต

"ชงเหล้าให้พี่หน่อยสิครับ"

"นี่ไอ้ไตร มึงจะแดกเหล้าทุกวันแบบนี้ไม่ได้นะเว้ย ตับไตตายห่ากันหมด" คีรินเอ่ยทักท้วง เพราะมันพาลมาลำบากถึงพวกเขาสามคนด้วยที่ต้องนั่งดื่มเป็นเพื่อนมันเนี่ย

"ก็กูมีความสุขนี่ โว้ยย!! มีความสุขฉิบหายเลยครับพี่น้องครับ!!" เขาตะโกนโหวกเหวกโวยวาย "เหมือนได้หลุดออกมาจากขุมนรกขุมที่ลึกที่สุด" จากนั้นก็ลุกขึ้นเต้นโยกย้ายส่ายตัวสุดเหวี่ยง

"เอ้า! เอวเธอเด้ง เด้ง เด้ง เด้ง วู้ววว" เขาชักชวนดาวลุกขึ้นมาเต้นเพลงที่กำลังเป็นกระแสอยู่ในโลกโซเชียล เมื่ออีกฝ่ายร่นสะโพกทเวิร์ค ฝ่ามือหนาก็ทำทีเป็นฟาดแรง ๆ ด้วยความมันเขี้ยว "สุด ๆ ไปเลย"

"ชอบไหมคะคุณไตร" หล่อนเลื้อยขึ้นไปลูบไล้ไตรฉัตรแล้วไล่ต่ำลงมาจนถึงบริเวณจุดใจกลางกายพร้อมกับร่างกายที่ย่อตัวนั่งลง จากนั้นจึงเลื่อนกลับไปเปลี่ยนเป็นหันแผ่นหลังเข้าแนบประชิดอกแกร่งเต้นยั่วยวนใช้บั้นสะโพกถูไถกับบริเวณส่วนนั้นแทน

"ชอบ วู้ววว เฮ้อ นั่นแหละ บดอีก ลดอีก วู้วว ชีวิตอิสระนี่มันโคตรมีความสุขจริง ๆ เลยเว้ย"

คีรินและธามไธมองเพื่อนสนิทที่กำลังยืนเป็นเสาให้เด็กเอ็นนมตู้มเต้นรูดอยู่ก่อนจะหันกลับมาจ้องหน้ากันราวกับกำลังคิดเช่นเดียวกัน

"มึงว่ามันมีความสุขจริง ๆ ไหมวะ" คีรินเลิกคิ้วถาม เพราะไอ้อาการที่กำลังแสดงออกมาเนี่ยมันใกล้เคียงกับคำว่าบ้าเข้าทุกที

"กูก็เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่ะ" ธามไธเองก็เช่นเดียวกัน นับวันไอ้ไตรฉัตรก็บ้าขึ้นเรื่อย ๆ จนเขากลัวว่ามันจะตายก่อนวัยเพราะแดกเหล้าไม่พักเนี่ยแหละ

"แต่แปลก มึงสังเกตไหม มันออกแฮงค์เอาท์กับพวกเราทุกวัน มีสาว ๆ ขนาบข้างกายไม่เคยห่าง แต่มันไม่เคยได้กับใครเลย พอเสร็จตรงนี้ต่างก็แยกย้าย แม่ง มันผิดวิสัยไอ้ไตรฉัตรนะเว้ย" คีรินสังเกตพฤติกรรมแปลก ๆ ของเพื่อนอยู่สักระยะหนึ่งแล้ว จนพักหลังมานี้มันเริ่มชัดเจนขึ้น

"เออจริง" พูดพร้อมเหลือบมองไตรฉัตรและยกแก้วเหล้าขึ้นมากระดกเข้าปากไปด้วย

ผ่านไปประมาณชั่วโมงกว่า ไตรฉัตรออกไปเต้นสนุกกับสาว ๆ เสร็จก็หอบหิ้วตัวเองกลับมาทิ้งตัวลงบนโซฟานุ่มโซนวีไอพีด้วยความเหนื่อยล้าเหงื่อชุ่มไปทั้งตัว

"เฮ้อ! โคตรดี"

"ไอ้ไตร มึงเป็นเหี้ยอะไร มีเรื่องเครียดหรือเรื่องกังวลอะไรหรือเปล่าวะ ทำไมช่วงนี้มึงดื่มหนักออกเที่ยวทุกคืนขนาดนี้" คีรินถามด้วยความเป็นห่วง เขาไม่เคยเห็นเพื่อนตกอยู่ในสภาพที่หนักขนาดนี้มาก่อน ครั้งล่าสุดที่เคยเจอก็หลังจากที่เลิกรากับมินตรานู่นแหละ

"เปล่านี่" ชายหนุ่มยกไหล่ขึ้นไหวเบา ๆ อย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะกระดกเหล้าเข้าปากหมดจอก "กูมีความสุขจะตายห่าไปพวกมึงไม่เห็นเหรอ"

"มึงมั่นใจเหรอไอ้ไตรว่ามึงกำลังมีความสุขจริง ๆ ไม่ใช่ว่ามึงกำลังทำตัวให้มีความสุขเพื่อกลบเกลื่อนความเศร้าในใจมึงหรอกนะ" ถามพลางก็สังเกตจับพิรุธเพื่อนไปด้วย

"กูจะเศร้าเรื่องอะไร" เขาไม่เข้าใจ ชีวิตเขาในตอนนี้มีเรื่องอะไรน่าเศร้าขนาดนั้น

เขาได้กลับมาใช้ชีวิตในแบบที่ต้องการ จะเที่ยวเด็ก กินเหล้า ควงผู้หญิงหรือกลับบ้านกลับคอนโดกี่โมงกี่ยามก็ไม่จำเป็นต้องรายงานหรือมีปัญหากับใคร

เขายังยืนยันคำเดิมว่าชีวิตเขาตอนนี้โคตรจะดี

ดีจะตาย ไม่ต้องมีคนคอยโทรจิกโทรตามจนสายแทบไหม้ รัวข้อความแชทหากูจนโทรศัพท์ค้างกันไปข้างนึง แถมยังตามเช็คตามติดราวกับกูเป็นลูก!!

เสียงเหวี่ยงวีน เอาแต่ใจ น่ารำคาญนั่นเวลากลับคอนโดแล้วเงียบสงัดบรรยากาศโคตรสงบจิตใจ เขาก็ได้พักได้ผ่อนคลายไม่ใช่ร้อนเป็นไฟตลอดเวลา ทั้ง ๆ ที่มันควรจะเป็นพื้นที่ปลอดภัยหรือเซฟโซนสำหรับเขา!

ไปเที่ยวกับใครก็ไม่มีคนมาตามจิกตามตบกัดกันราวกับหมาแย่งกระดูก!

กูจะใส่เสื้อผ้าชุดไหนแมทซ์กับอะไรก็เลือกได้ตามใจเพียงแค่บางครั้งมันอาจจะหาข้าวหาของวุ่นวายไปหน่อยก็เถอะ

แต่ก็มีความสุขดี...

กินข้าวคนเดียวไม่ต้องมีเสียงจอแจน่ารำคาญ

ก็แค่กลับมากินอาหารตามสั่งที่รสชาติถูกปากบ้างไม่ถูกปากบ้าง...

ก็แค่ไม่ต้องทนกินไข่เจียวไหม้ที่บางครั้งก็สุกไม่ทั่วถึงกันอีกแล้ว...

ก็แค่ไม่มีคนมาเช็ดเนื้อเช็ดตัวเวลาที่เขาเมาหัวราน้ำกลับมาให้น่ารำคาญใจ เขาจะได้นอนหลับสบายจนถึงเช้า

ถามจริง มันไม่มีความสุขตรงไหน!

เสียงน่ารำคาญนั่นหายไปสบายหู สุขภาพจิตดีขึ้นมาเยอะ!!

"ก็เรื่องน้องพลอย"

ไตรฉัตรชะงัก เบือนหน้าหนีไปทางอื่นหลบหลีกสายตาด้วยการยกเหล้าขึ้นมาซด

"มึงกำลังทำให้ตัวเองมีความสุข มึงกำลังทำตัวให้ไม่ว่างจะได้ไม่คิดฟุ้งซ่าน มึงกำลังประชดชีวิตตัวเองด้วยการกลับมาทำตัวสำมะเลเทเมาหนักกว่าเดิม ทั้ง ๆ ที่ความจริงแล้วมึงก็คิดถึงเขา"

"เหี้ยไร กูจะไปคิดถึงผู้หญิงน่ารำคาญคนนั้นเพื่ออะไร" เขาค้านหัวชนฝา กูไม่มีทางเป็นแบบนั้นเด็ดขาด

"กูกับมึงเป็นเพื่อนกันมาตั้งกี่ปี แค่นี้ทำไมกูจะมองไม่ออก มึงรักน้องพลอยเข้าแล้วจริง ๆ" คีรินกล้าฟันธงเอาหัวเป็นประกัน เขาไม่เคยมั่นใจในตัวไอ้ไตรฉัตรเรื่องไหนเท่าเรื่องนี้มาก่อน

รัก...รัก...เขาเนี่ยนะจะรักผู้หญิงคนนั้น...

ไม่มีทาง!!

ความรักมันได้ตายไปจากใจเขาตั้งแต่วันที่มินตราโพสต์รูปในไอจีคู่กับไอ้หนุ่มฝรั่งหัวทองนั่นแล้ว

"กูไม่ได้รัก ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้มีอะไรให้กูรักสักหน่อย เราก็แค่พึงพอใจในเซ็กซ์ของกันและกัน ส่วนอย่างอื่นกูมองไม่เห็นข้อดีของพลอยเลยสักข้อเดียว แล้วกูจะรักพลอยได้ยังไง มึงเอาสมองส่วนไหนหรือใช้ส้นตีนคิดวะไอ้คีริน!"

เขาแทบจะมองเห็นความเป็นไปได้คือศูนย์ด้วยซ้ำ

ตลอดระยะเวลาสี่เดือนที่ผ่านมาตั้งแต่ที่พลอยปภัสย้ายเข้ามาอยู่คอนโดเดียวกันกับเขา เขาเรียกมันว่าขุมนรกบนดินโดยที่คนเผชิญยังมีชีวิตอยู่ต่างหาก

"งั้นก็ดีแล้วที่มึงไม่ได้รัก เพราะถ้ามึงรักจริง ๆ มันก็คงจะสายเกินไปแล้ว"

"มึงหมายความว่ายังไง" เขาไม่เข้าใจ

"โน่นนนน" คีรินทำปากมุ่ยไปทางโต๊ะที่ถัดจากโต๊ะของเขาประมาณสามโต๊ะ

"เชี้ย ไอ้โก๋มากับเมียเก่าไอ้ไตรว่ะ" ธามไทตบขาดังผาง "กูว่าแล้วทำไมไอ้โก๋มันดูเป็นห่วงเป็นใยใส่ใจน้องพลอยเขาแปลก ๆ ตั้งแต่ที่มันอุตส่าห์ลงทุนวิ่งจากหน้าปากซอยเข้าไปในวัด ทั้ง ๆ ที่ระยะทางมันเกือบสิบกิโลเมตรนั่นแล้ว"

ไตรฉัตรหันกลับไปจ้องมองธามไธและตั้งใจฟังสิ่งที่เขาพูดเกริ่นออกมาแม้มันจะเป็นเพียงประโยคเลื่อนลอยไม่ได้หมายจะบอกใครเป็นเฉพาะเจาะจงพิเศษก็ตาม

"วันที่น้องพลอยไปอาละวาดที่คอนโดยัยมินตรานั่นแล้วก็โดนไอ้ผู้ชายเหี้ยมันสาดคำพูดชั่ว ๆ ใส่ใช่ป่ะ" คีรินตอกย้ำเป็นพิเศษ

"เออ นี่ถ้าเกิดวันนั้นไอ้โก๋มันไปไม่ทันน้องพลอยคงได้ตามขึ้นไปอยู่กับแม่กับน้องบนสวรรค์แล้วมั้ง โชคดีนะเว้ยที่ยังไม่ทันลั่นไก"

"มึงว่าอะไรนะไอ้ธามไธ" เขารีบพุ่งตัวเข้าไปหาเพื่อนซักไซร้ถามด้วยสีหน้าเอาจริงเอาจัง

"มึงจะมาสนใจอะไรวะ มึงไม่ได้รักไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาไม่ใช่เหรอ" ธามไธเล่นลิ้นกลับไปอยากจะเห็นไอ้คนปากแข็งมันดิ้นพล่านเหมือนกัน

"ไอ้ธาม เล่ามา!!!"

"เออ ๆ ก็วันนั้นน่ะพอน้องพลอยขับรถออกไป ไอ้โก๋มันก็ตามไปด้วย โชคร้ายที่รถมันดันน้ำมันหมดกลางทางแต่มันก็คงเป็นห่วงเมียเก่ามึงจริง ๆ นั่นแหละก็เลยลงทุนวิ่งผ่าฝนเกือบสิบกิโลเมตรจนไปเจอเมียเก่าที่มึงไม่เคยรักนั่งเอาปืนจ่อหัวอยู่หน้าโกฎแม่ นี่ถ้าไอ้โก๋ไปช้าแค่เสี้ยววินาทีเดียวกูไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรจะเกิดขึ้น"

หัวใจของไตรฉัตรกระตุกวูบอย่างประหลาด มันโหวงเหวง ก้อนเนื้อที่หน้าอกข้างซ้ายบีบตัวแน่นเช่นที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"น้องเขาดูรักแล้วก็เสียใจกับมึงมากนะเว้ยจนถึงขั้นคิดจะฆ่าตัวตาย..."

ความรู้สึกแปลก ๆ แล่นเข้ามาจนเจ็บจี๊ด แววตาสั่นระริกเต็มไปด้วยอะไรก็ไม่รู้เต็มไปหมด

"แต่ตอนนี้คงจะตาสว่างแล้วมั้ง ไม่งั้นคงไม่มากับไอ้โก๋หรอก ไอ้โก๋นี่ก็กระไรตอนเพื่อนชวนปฏิเสธแต่มากับหญิงได้สงสัยคงจะไม่ใช่แค่พี่น้องแล้วมั้ง..."