28

จู่ ๆ ไตรฉัตรก็โพล่งปากพูดออกมาด้วยความลืมตัว ริมฝีปากขบเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ดวงตาเมื่อครู่ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความสัตย์จริงแสดงให้อีกฝ่ายได้เห็นและรับรู้

"พี่ยอมรับว่าตอนแรกพี่ไม่ได้คิดจริงจังกับพลอย ก็แค่อยากได้เท่านั้น ยิ่งได้ยากเท่าไหร่มันก็ยิ่งท้าทายความสามารถอยากจะสอยดาวลงมาให้ได้ พี่หงุดหงิด พี่รำคาญกับการตามจิก ตามหึง ตามหวงเอาแต่ใจของพลอย ชั่วโมงแรก ครึ่งวันแรกที่พลอยออกไปจากชีวิตพี่ได้ พี่โคตรดีใจ โคตรมีความสุข โคตรแฮปปี้เลยที่จะได้ใช้ชีวิตในแบบที่ต้องการสักที" ไตรฉัตรพูดพร้อมกับจ้องมองเข้าไปในแววตาคู่นั้นของพลอยปภัส "แต่พอผ่านไปสักระยะหนึ่ง ชีวิตที่มันไม่มีพลอยขึ้นมาจริง ๆ ไม่ได้เสียงบ่น เสียงที่เคยคิดว่าน่ารำคาญ พี่กลับรู้สึกคิดถึง รู้สึกโหยหา รู้สึกแปลก ๆ ไม่ชินกับการที่ไม่มีพลอยอยู่ในชีวิต"

"..."

เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน ไม่เคยเป็นแบบนี้กับผู้หญิงคนไหน เขาฟันแล้วทิ้งมานัดต่อนัดนัด

แต่พลอยปภัสเป็นผู้หญิงคนแรกที่ทำให้เขาบ้าคลั่งได้ถึงขนาดนี้

"แต่พี่ก็ไม่แน่ใจ พี่ไม่มั่นใจในความรู้สึกของตัวเอง พี่มันขี้ขลาดตาขาวไม่ยอมรับว่าตัวเองตกหลุมรักพลอยเข้าแล้ว พี่กลัวว่าจะเสียหน้า กลัวว่าจะเสียฟอร์มบ้างล่ะ ที่ผ่านมาพี่ทำตัวมีความสุข ออกแฮงค์เอ้ากินเหล้าทุกวันเพื่อจะได้ไม่นึกถึงพลอย เพื่อจะได้ไม่มีช่วงเวลาที่ทำให้พี่คิดถึง มันก็ดีอยู่...แต่ลึก ๆ แล้วความรู้สึกนั้นมันก็แว๊บเข้ามาในใจทุกครั้งที่ใจพี่ว่างหรือแม้เป็นเพียงเศษเสี้ยวนาทีก็ตาม" ไตรฉัตรเดินเข้าไปประคองสองฝ่ามือนุ่มนิ่มขึ้นมาเสมอแผงอกแกร่งรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่ตนมีตัดสินใจเอ่ยบอกออกไป

"จนถึงวันนี้วันที่พี่เห็นพลอยมากับไอ้โก๋ เห็นพลอยสนิทสนมกับมันพี่รู้สึกหึงหวงเลือดขึ้นหน้า โมโหไม่ชอบใจและตอนที่พี่เห็นพลอยร้องไห้มันก็ยิ่งตอกย้ำกับพี่อีกด้วยว่าพี่รักพลอยเข้าแล้วจริง ๆ"

แต่ก่อนเขาไม่มั่นใจ ปฏิเสธความรู้สึกของตัวเองมาโดยตลอดเพียงเพราะยังอยากมีชีวิตอิสระและไม่เชื่อว่าตัวเองจะมีความรักอีกครั้งได้จริง ๆ

สุดท้ายแล้วความจริงที่เขาพยายามวิ่งหนี พยายามถีบตัวออกมาอย่างสุดกำลัง เขาก็ไม่สามารถรอดพ้นเพราะมันไล่ตามจนเข้ามายืนขวางหน้าและตอกย้ำเขาชัด ๆ

เขาไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้มันเกิดขึ้นตั้งแต่ตอนไหน เมื่อไหร่และเกิดขึ้นได้อย่างไรในเมื่อที่ผ่านมาสำหรับเขาและพลอยปภัสแล้วเราเข้ากันได้แค่เรื่องเดียวเท่านั้นนั่นก็คือเรื่องเซ็กซ์ ส่วนนิสัยใจคออย่างอื่นแตกต่างกันสุดขั้วและเธอก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่ตรงไทป์ ตรงสเปคที่เขาอยากจะเข้าไปพัวพันหรือมีความสัมพันธ์ด้วย รู้เพียงแค่ว่ามันได้เกิดขึ้นแล้วก็เท่านั้น

"..." หญิงสาวนิ่งเงียบไป เธอไม่รู้ว่าเธอควรจะรู้สึกอย่างไร

จะดีใจก็ไม่ใช่ จะเสียใจก็ไม่เชิง เธอดึงมือออก ก้าวถอยหลังแล้วจ้องมองเขาด้วยสายตาราบเรียบไร้ปฏิกิริยาที่ควรจะเป็น

"หากเป็นเมื่อก่อนพลอยก็คงดีใจกระโดดโลดเต้นโถมเข้ากอดคอพี่แล้วล่ะค่ะ แต่ตอนนี้ไม่ใช่...พลอยไม่ได้ต้องการอีกแล้ว พลอยไม่ได้อยากได้ความรักจากพี่อีกแล้ว" เธอส่ายหน้า ยกแขนเรียวบางขึ้นปาดน้ำตาแบบลวก ๆ สลัดทิ้งความเจ็บปวดออกไปให้พ้น

"พลอย...ทำไมล่ะ..."

"เพราะมันสายเกินไปแล้วยังไงล่ะ ในตอนที่พลอยรักพี่ ตอนที่พลอยต้องการพี่ ตอนที่พลอยอยากมีพี่อยู่ข้าง ๆ แล้วพี่หายหัวไปไหน ทำไมพี่ถึงกลับมาในตอนที่พลอยไม่ได้อยากได้ ไม่ได้อยากให้พี่มารักพลอยแล้วเพราะข้างในใจของพลอยมันสลาย มันพังมันไม่เหลือชิ้นดี มันแตกไปตั้งแต่วันที่พลอยรู้ความจริงจากปากพี่ว่าพี่ไม่เคยคิดอะไรกับพลอย!"

เธอพยายามเข้มแข็ง พยายามอยู่ให้ได้โดยไม่มีเขา และในวันนี้วันที่ใจเธอมันกำลังประคับประคองและฟื้นตัวขึ้นจากความเจ็บปวดที่เขามอบให้ด้วยสองมือที่จับกุมด้ามมีดทิ่มแทงเข้ามาอย่างเหี้ยมโหดโดยไม่สนใจใยดีเสียงร้องเสียงอ้อนวอนจากเธอทั้งสิ้น ทำไมเขาต้องกลับเข้ามาอีกครั้งพร้อมกับคำบอกรัก

คำรักในวันที่เธอไม่ต้องการอีกต่อไปแล้ว...

"พลอย...พี่...พลอย" ชายหนุ่มกระอักกระอ่วนไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรหรือพูดอย่างไร อยากจะเอื้อมมือเข้าไปไขว่คว้าจับต้องตัวเธอมากเท่าไหร่แต่ทำได้เพียงคว้าถูกลมเท่านั้น "แต่พี่รักพลอยจริง ๆ พลอยให้โอกาสพี่ได้ไหม"

พลอยปภัสหัวเราะร่วนออกมา ก่อนจะหันไปจ้องมองหน้าเขาด้วยความขบขันกับสิ่งที่ไม่คาดคิดว่าจะได้ยินมันถูกเอ่ยออกมาจากริมฝีปากของผู้ชายคนนั้น "พี่รักพลอยเหรอคะ งั้นถ้าพี่ตอบคำถามพลอยได้พลอยจะยอมให้โอกาสพี่อีกครั้ง"

"ได้ พี่ตกลง ได้พลอย" รอยยิ้มเล็ก ๆ ปรากฏบนใบหน้า เขาดีใจตื้นตันใจรีบเข้าไปประคองสองฝ่ามือเล็กเอาไว้อีกครั้งโดยครั้งนี้เธอไม่ขยับหนีไปไหนนั่นหมายความว่าเขากำลังมีความหวังขึ้นมา

ชายหนุ่มตั้งหน้าตั้งตารอฟังคำถามจากปากของพลอยปภัสด้วยความหวังอันล้นปรี่ว่าเขาจะได้รับโอกาสจากคนที่เขาเคยทำร้ายเพื่อให้เขาได้พิสูจน์ตัวเองใหม่อีกครั้ง

"พี่ไตรรู้ไหมคะว่าพลอยเกิดวันอะไร..."

"..." ไตรฉัตรนิ่งไป หน้าเริ่มเปลี่ยนสีซีดเผือก

"วันที่เท่าไหร่ เดือนอะไร ปีพุทธศักราชอะไร"

เขาลอบกลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่ หลุบมองไปทางอื่นไม่กล้าสบสายตาของพลอยปภัสที่กำลังจ้องมองมาโดยคาดคั้นหมายเอาคำตอบจากเขาให้ได้

"พลอยชอบสีอะไร ชอบกินอะไร ชอบดื่มน้ำอะไรมากที่สุด และชอบทำอะไรในเวลาว่าง พี่ไตรรู้ไหมคะ" เธอถามยังชัดถ้อยชัดคำ

"..." เขาเงียบนิ่งเพียงเท่านี้ก็ถือเป็นคำตอบที่ดี ๆ และมั่นใจได้แล้วว่าคืออะไร

"พี่ไตรไม่เคยรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับตัวพลอยเลยสักอย่าง แม้กระทั่งพลอยชอบกินอะไรชอบดื่มน้ำอะไรทั้ง ๆ ที่เราก็อยู่ด้วยกันทุกวันมาร่วมเดือนแล้ว เพราะพี่ไม่เคยใส่ใจ ไม่เคยคิดว่าพลอยสำคัญและมีค่ากับพี่ยังไงล่ะคะ" พลอยปภัสสะบัดมือเขาออก

"มันไม่ใช่อย่างนั้นพลอย..." เขาอยากจะปฏิเสธแต่หลักฐานทุกอย่างมันก็จวนตัวยอมรับว่าเขาไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับพลอยปภัสเลยแม้แต่น้อย

ก็เขาเพิ่งรู้ตัวเองว่าเขารักเธอ เธอจะให้โอกาสเขาได้เรียนรู้เธอสักหน่อยก็ไม่ได้เชียวหรือ ทำไมถึงต้องใจร้ายกันขนาดนี้

"ไม่ใช่แล้วยังไงคะ คนเราถ้ามันสำคัญจริง ๆ อ่ะเรื่องเล็กน้อยแค่นี้มันไม่จำเป็นต้องมีคำถามหรอกค่ะ เอาจริงเหอะพลอยว่าพี่จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเรามีอะไรกันครั้งแรกเมื่อไหร่ เราเจอกันครั้งแรกตอนไหน และพี่สัญญาอะไรกับพลอยบ้าง...สัญญาที่พี่ไม่เคยทำได้...เพราะพลอยไม่เคยอยู่ในหัวพี่เลย"

"..."

"ลองกลับไปคิดทบทวนตัวเองดูนะคะว่าไอ้คำบอกรักที่พี่บอกว่าพี่รักพลอยเนี่ย พี่รักพลอยจริง ๆ หรือพี่แค่นึกเสียดายและไม่มีใครกันแน่ พลอยไม่ได้โง่ พลอยไม่ใช่ควายที่จะยอมให้พี่หลอกครั้งแล้วครั้งเล่า" พลอยปภัสแหงนหน้าขึ้นมองเพดานกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ให้ร้องไห้แสดงความอ่อนแอออกมาต่อหน้าเขา "มันจบลงแล้วค่ะพี่ไตร มันจบลงแล้ว เรื่องระหว่างเรามันไม่สามารถกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว มันแย่เกินกว่าที่จะสามารถซ่อมแซมได้ มีแต่จะทุบให้แตกแล้วแยกย้ายกันเท่านั้น"

พูดจบหญิงสาวก็เดินออกไปจากห้อง ไม่มีแม้แต่หันหลังกลับมาเหลียวแลเลยสักนิดว่าเขากำลังตกอยู่ในสภาพแบบไหน

เพราะสำหรับเธอแล้วในตอนที่เธอร้องไห้จะเป็นจะตาย กินข้าวไม่ได้ นอนไม่หลับเหมือนคนจะขาดใจ เหมือนคนตรอมใจ เหมือนคนที่หัวใจสลาย เขาเองก็ไม่เคยมารับรู้ความเจ็บปวดของเธอเหมือนกัน