27

พลอยปภัสโคตรไม่เข้าใจว่าไตรฉัตรทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร เขาเป็นคนพูดออกมาจากปากเองว่าไม่เคยรัก ไม่เคยรู้สึกใยดีหรือพิศวาสใด ๆ เธอทั้งสิ้นเพียงแค่ต้องการหลอกฟันแล้วทิ้งเหมือนผู้หญิงคนอื่น ๆ เท่านั้น

แล้วนี่ไง สิ่งที่เขาปรารถนา…เธอก็เดินเธอก็ยอมถอยออกมาจากเขาแล้ว ในเมื่อการที่มีเธออยู่ในชีวิตมันทำให้เขาฃไม่มีความสุขเธอก็ยอมเป็นฝ่ายทุกข์ทรมานแล้วปล่อยที่เขาได้อยู่ในโลกที่เขาต้องการ

แต่จู่ ๆ เขาก็มาทำทีท่าเหมือนหึงหวงแสดงอาการออกนอกหน้า มันเรื่องบ้าอะไร

"พลอยนั่นแหละเป็นบ้าอะไรทำไมถึงไปสนิทสนมกับไอ้โก๋ได้!" ไตรฉัตรเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกระแทกแดกดัน

"แล้วพี่มายุ่งอะไรด้วย! พี่ไม่ได้คิดอะไรกับพลอยไม่ใช่เหรอ พี่ต้องการชีวิตอิสระพลอยก็ให้พี่แล้วไง แล้วพี่จะเอาอะไรจากพลอยอีก!!!" เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นคลอนและแววตาที่เอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำอุ่นร้อนอยู่เต็มเบ้า

คำถามพวกนี้ทำให้ไตรฉัตรหยุดชะงัก กลับมาคิดทบทวนกับตัวเอง เขาก็ไม่เข้าใจไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าสาเหตุอะไรที่ทำให้เขากลายเป็นหมาบ้าได้ถึงขนาดนี้

"ฮึก...พี่จะมาทำเหมือนพี่ยังมีเยื่อใยกับพลอยไปเพื่ออะไร พี่แม่งโคตรเห็นแก่ตัวเลยรู้ป้ะตอนที่พี่นึกจะทิ้งพี่ก็ทิ้งพลอยง่ายดายเหมือนกับว่าที่ผ่านมาเราไม่เคยมีความทรงจำร่วมกันมาก่อน..." ในสายตาคู่นั้นยังเต็มไปด้วยความเจ็บปวดระคนทุกข์ฉายชัดออกมาจนเขาไม่กล้าสบมองเพราะกลัวหัวใจตัวเองจะรู้สึกกับเธอไปมากกว่านี้

"..." ไตรฉัตรนิ่งเงียบ ไม่รู้ทำไมครั้งนี้ตอนที่เขาเห็นน้ำตาหลั่งรินบนใบหน้างามเขาถึงกลับรู้สึกเจ็บปวดจนอยากจะเข้าไปโอบกอดลูบหลังและปลอบประโลมเธอ

"ตอนที่พี่ทำแบบนั้นมีซักเสี้ยววินาทีไหมที่พี่จะคิดถึงความรู้สึกของพลอย คิดว่าคนที่มันรักพี่มากจนกระทั่งยอมย้ายมาอยู่คอนโดเดียวกันกับพี่ ยอมให้คนอื่นเขาครหา เขานินทาว่าไร้ค่าเพียงเพราะอยากอยู่กับคนที่รักมันสมควรเจอกับเรื่องแบบนี้จริง ๆ เหรอ"

มันสุดหัวใจแล้วจริง ๆ สำหรับชีวิตลูกผู้หญิงคนหนึ่งที่ยอมเก็บข้าวเก็บของแล้วย้ายมาอยู่กับผู้ชาย นั่นเท่ากับว่าเธอฝากฝังชีวิตที่หลงเหลืออยู่นับจากนี้ให้เขาเป็นคนดูแลและให้เขาเป็นคนปกครอง

จะเป็นจะตายร้ายดีอย่างไรก็ยอมล่มหัวจมท้ายด้วย

แต่แล้วมันก็น่าเสียดายที่เรื่องราวระหว่างเธอและเขามันจบลงรวดเร็วจนแทบจะทำใจตั้งรับเอาไว้ไม่ไหว

ทั้ง ๆ ที่คิดว่ามันน่าจะไปกันได้นานกว่านี้เพราะเราเข้ากันได้ดีแทบทุกอย่างแต่เรากลับไปกันไม่ได้...

"..."

นี่เป็นครั้งแรกที่เขากลับมารู้สึกแบบนี้กับใครสักคนทั้ง ๆ ที่เขาเคยตั้งปฏิญาณกับตัวเองเอาไว้ว่ามันจะไม่มีวันนั้นเกิดขึ้นเด็ดขาด

"พลอยขอถามพี่หน่อยเถอะ พลอยทำผิดอะไรนักหนาทำไมพลอยถึงต้องเจอแบบนี้!" พลอยปภัสพุ่งเข้าไปใช้สองฝ่ามือทุบตีลงบนแผงอกแกร่งกำยำแล้วเอ่ยถามประโยคเดิมซ้ำ ๆ พร้อมน้ำตาที่หลั่งรินลงมาไม่ขาดสายราวกับมันได้ระบายความรู้สึกที่อัดอั้นและอยากพูดต่อหน้าเขาจนหมดสิ้น "พลอยก็แค่ผู้หญิงคนนึงอ่ะ ผู้หญิงคนที่อยากจะสมหวังกับความรักเหมือนคนอื่น ๆ บ้าง ฮื่อ พลอยได้ยินคนอื่นเขาพูด คนอื่นเขาเตือนว่าพี่เป็นคนเจ้าชู้แต่พลอยก็เลือกที่จะเชื่อความรู้สึกของตัวเอง เชื่อมั่นในความดีที่พี่มีต่อพลอยแล้วพี่แม่งทำกับพลอยแบบนี้เหรอ ฮึก..."

"พลอย...พี่..." ไตรฉัตรรั้งตัวพลอยปภัสเข้ามาโอบกอดเอาไว้ ก้อนเนื้อที่หน้าอกข้างซ้ายของเขาสั่นวูบไว้อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนด้านในกำลังสับสนปั่นป่วนว้าวุ่นร้อนรนกับเสียงร้องไห้เสียงสะอึกสะอื้นแห่งความเจ็บปวดจากอีกฝ่าย

"รู้ป่ะ...พลอยไม่เคยอยากเลิกกับพี่เลย ฮึก แต่พี่ไม่อยากมีพลอยอยู่ในชีวิตแล้วไงพี่ไม่อยากตื่นขึ้นมาแล้วเห็นหน้าพลอยไม่อยากใช้เวลาร่วมกันกับพลอยอีกแล้วแล้วพี่จะให้พลอยทำยังไงนอกจากเดินออกมาจากชีวิตพี่ทั้งๆที่ความจริงแล้วมันไม่ง่ายเลยที่ต้องยอมรับว่าพี่ไม่เคยรักพลอยเลย...ไม่เคย.."น้ำเสียงขาดๆหายๆเข้าไปในลำคอหลายช่วงเพราะการสะอึกสะอื้นร่ำไห้ครั้งแล้วครั้งเล่า

แผลมันยังสดยังใหม่และเป็นแผลที่ค่อนข้างใหญ่พลอยประภัสไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้เธอระบายมันออกมาเพียงเพื่อหวังให้เขาได้รับรู้สักนิดว่าเธอต้องรู้สึกอย่างไรกับการกระทำของเขา

"พลอย...พี่ขอโทษ..." เขาเอื้อนเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"ขอโทษขอโทษแล้วความรู้สึกของพลอยที่เสียไปมันจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหมคะพลอยผิดเองที่ผ่านมาใครรู้ตัวก็พลอยงี่เง่าเอาแต่ใจตามหึงหวงไม่ให้ชีวิตอิสระแบบพี่ๆต้องการได้เรื่องของเรามันก็เลยจบเร็วขนาดนี้แต่พี่เคยรู้บ้างไหมว่าเราเองก็พยายามอย่างถึงที่สุดแล้วเหมือนกันความพยายามเต็มที่ในแบบของพลอยแล้วแต่มันได้แค่นี้ไงในเมื่อพี่รับไม่ได้และพี่เองก็ไม่เคยรักเขาอยู่แล้วเราก็สมควรที่จะต้องจบกันมันถูกต้องแล้วไม่ใช่หรอ ฮึก..."

พลอยปภัสไม่เหลืออะไรอีกต่อไปแล้วเธอทิ้งทุกอย่างยอมพ่ายแพ้ต่อชีวิตที่เธอจะพยายามดิ้นรนหรือต่อสู้กับมันมากแค่ไหนแต่ความจริงแล้วเธอไม่มีทางเอาชนะได้เลย

หลังจากนี้ชีวิตเธอจะหาเหวหรือบัดซบอย่างไรก็ช่างมันเพียงภาวนาขอให้วันนึงเธอหลุดพ้นออกไปจากวงโคจรบ้าบ้ามีเสียทีก็เกินทนแล้ว

"พี่ไม่ได้ตั้งใจ..."

เพี๊ยะ!!! พลอยประภัสดันตัวออกแล้วฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าเขาอีกครั้งด้วยความเหลืออดกับคำพูดที่มันแสนขยะแขยงและแทงลงไปถึงใจดำของเธอ

"ไม่ได้ตั้งใจงั้นหรอ! โคตรเลวเลยว่ะ ที่พูดออกมาได้ยังไงพี่ไม่ได้ตั้งใจในเมื่อพี่ตั้งใจตั้งแต่แรกอยู่แล้วที่จะเข้ามาหลอกฟันพลอยที่จะไม่ได้จริงจังกับพลอย อย่ามาพูดสวยหรูเพื่อให้ตัวเองดูดีเพื่อลบความผิดในใจของตัวเองเลยเพราะมันดูน่าสมเพชกว่าเดิม!"

เขากำลังทำให้เธอหมดศรัทธาในตัวเขาไปมากกว่าเดิม

"พลอย..."

"พลอยยังรักพี่อยู่ก็จริงแต่ที่ตรงนั้นมันไม่มีที่ว่างเหลือให้พลอยพลอยก็ไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะต้องลดค่าตัวเองลงไปอยู่กับคนที่ไม่เคยเห็นคุณค่าในตัวพลอย พี่โก๋เข้าทั้งดีทั้งใส่ใจและดูแลพลอยดีดีแบบดีจริงๆไม่ใช่เสแสร้งเล่นละครตบตาเพื่อหวังให้ได้มาเหมือนพี่ ถ้าเกิดใครจะเปิดใจรับเขาลองศึกษาดูใจกันเธอก็ว่าไม่น่าจะใช่เรื่องแปลกอะไรเพราะตอนนี้พลอยโสด"

เธอเอ่ยไปด้วยถ้อยคำที่เออล้นไปด้วยความประชดประชัน ความจริงแล้วระหว่างเธอและโก๋มันไม่ได้มีอะไรนอกเหนือจากสถานะเกินเลยคำว่าพี่น้องเราต่างฝ่ายต่างเคารพและนับถือกันไม่ได้มีจิตใจอกุศลที่จะพัฒนาความสัมพันธ์ไปมากกว่านี้

เธอคงไม่เลวพอที่จะคบเพื่อนที่อยู่ในแก๊งเดียวกันหรอกเธอมีความเป็นคนมีความเป็นมนุษย์มากกว่าเขาผู้ชายเลวคนนั้นที่เธอรัก

"ไม่ได้! พลอยจะคบกับไอ้โก๋ไม่ได้ หรือจะคบกับใครก็ไม่ได้ทั้งนั้นพี่ไม่ยอม" ไตรฉัตรเข้าไปเหนียวรั้งข้อแขนเรียวเล็กเอาไว้แล้วกระชากเข้ามากระทบกับแผงอกแกร่งยืนยันยืนกรานเสียงแข็ง

"ทำไม! เพราะอะไร!" หญิงสาวเองก็โต้สวนกลับไปอย่างทันท่วงที

"เพราะพี่หึง พี่หวงพลอยไง! พี่ชอบพลอย เข้าใจไหม!!"