29

ไตรฉัตรยืนนิ่งมองแผ่นหลังบางเดินจากไปจนสุดสายตา ก่อนร่างหนาจะทิ้งตัวลงบนเบาะนุ่มโน้มตัวลงข้อศอกค้ำยันอยู่บนหัวเข่าแล้วใช้ฝ่ามือทั้งสองข้างประคองศีรษะเอาไว้พร้อมยีผมแรง ๆ ด้วยหงุดหงิดเพราะความขัดแย้งในใจที่มันกำลังโถมเข้ามาโทษว่าเป็นความผิดของตัวเอง

ความรู้สึกมากมายที่มันกำลังหลั่งใหลอยู่ในใจเล่นงานเขาจนน่วม ไม่เคยคิดไม่เคยฝันว่าวันหนึ่งเขาจะต้องพบเจอกับสถานการณ์แบบนี้เพราะผิดหวังในรักอีกครั้ง ทั้ง ๆ ที่เคยพูดกับตัวเอง ตั้งปณิธานเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าเขาจะเป็นเสือร้ายที่ไม่มีวันหลงรักเหยื่อและจะไม่เสียความรู้สึกให้กับใครอีกเด็ดขาด

"..." ริมฝีปากสั่นเทา แววตาเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำอุ่นร้อน ความแสบร้อนแล่นขึ้นมาจนปวดหน่วงแดงก่ำไปหมดทั้งเบ้า เขาแหงนหน้าขึ้นมองเพดานพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจเอาไว้ไม่ให้แสดงความอ่อนแอออกมาแต่ท้ายสุดแล้วเขาก็ต้องพ่ายแพ้และยอมรับความจริงว่าเขารักพลอยปภัสเข้าแล้วอย่างจัง

"อ๊ากกกก!!!" เขาแผดเสียงคำรามออกมาอย่างบ้าคลั่งเพื่อระบายความรู้สึกเจ็บปวด ความรู้สึกผิด ความรู้สึกอึดอัดที่มันฝังแน่นอยู่ในใจ

ผิดที่เขาเอง ผิดที่เขาทั้งนั้น ผิดที่เขาเพิ่งจะรู้ตัวในวันที่สายเกินไปว่ารักพลอยปภัสมากเท่าไหร่ซึ่งก็เผลอทำร้าย พูดจาเหยียบย่ำความรู้สึกทำให้อีกฝ่ายต้องเสียใจ เสียความรู้สึกกับเขาไม่รู้ตั้งเท่าไหร่ต่อเท่าไหร่...

นี่เป็นความผิดพลาดครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิตเขาที่เผลอปล่อยมือผู้หญิงที่ดีและรักเขามากหลุดลอยไปเพราะการกระทำโง่ ๆ ของผู้ชายเฮงซวยคนหนึ่งที่มันเพิ่งจะรู้ตัวในตอนที่สายไป

ตอนนี้เขารู้แล้วว่าชีวิตที่ไม่มีพลอยปภัสมันเป็นสิ่งที่โคตรยากเป็นสิ่งที่โคตรทรมานเลย แต่เขาก็เพิ่งเห็นภาพในตอนที่ต้องสูญเสียมันไปแล้ว...

ที่ผ่านมาเขาละเลยความรู้สึกของพลอยปภัสมาโดยตลอด ปล่อยเธอไว้คนเดียว ไม่เคยสนใจดูแล ไม่เคยบอกรัก ไม่เคยโอบกอด ทำให้เธอร้องไห้มากกว่ายิ้มมีความสุข เพียงเพราะความคิดเห็นแก่ตัวอยากมีชีวิตอิสระ อยากหลุดพ้นออกจากความสัมพันธ์นี้ ไม่อยากมีเธอข้างกายอีกต่อไปแล้ว

แต่พอถึงวันหนึ่งวันที่เขาควรจะมีความสุข เพราะเป็นการรอคอยหนึ่งเดียวตลอดระยะเวลาหลายเดือน ทว่าเขากลับโคตรทุกข์ทรมาน

เขาไม่เคยรู้ว่ารักเธอมากแค่ไหนก็ตอนที่ต้องเสียเธอไป ตอนที่ลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วไม่เห็นหน้าที่เต็มไปด้วยแผ่นมาร์ค หลับตาพร้อมกับแตงกวาที่โปะอยู่บนดวงตา เสียงเจ๊าะแจ๊ะจอแจน่ารำคาญแต่วันนี้กลับโหยหาและอยากได้ยิน อยากได้เจอมันมากที่สุด

เขาสูญเสียทุก ๆ อย่างไปไม่ใช่เพราะใครแต่เป็นเพราะเขาเอง

ทางฟากฝั่งของพลอยปภัสเธอเดินออกไปอย่างมั่นใจดูเหมือนจะไม่รู้สึกอะไรกับการกระทำของตนเองและคำพูดเขาเมื่อครู่ แต่ไม่มีใครรู้ว่าเบื้องหน้าความเชิดนั้นกลับแฝงซ่อนไปด้วยเสียงสะอื้นแห่งความเจ็บปวดมากมายที่มันถูกฝังลึกอยู่ด้านใน

ร่างเล็กค่อย ๆ ทรุดลงนั่งบนพื้น แผ่นหลังแนบชิดขอบประตูห้อง ร่างกายสั่นโยกสั่นคลอนสะอึกสะอื้นยกฝ่ามือขึ้นไปป้องปากเพื่อไม่ให้เสียงเล็ดลอดออกมา

ใครจะไปรู้เธอเองก็เจ็บปวดไม่น้อย...เธอก็เป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่อยากจะสุขสมหวังในรัก ก็เป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาธรรมดาคนหนึ่งที่เปลือกนอกอาจดูเข้มแข็งแต่ด้านในเธอโคตรอ่อนแอ

ชีวิตที่ต้องเติบโตมาแบบเด็กมีปมด้อยในใจ ขาดความรักความอบอุ่นจากครอบครัว พอได้เจอแสงสว่างหนึ่งเดียวก็ทุ่มหมดหน้าตักไม่คิดเผื่อไว้สำหรับความผิดหวัง แต่พอเดินตามทางมันไปกลับกลายเป็นหุบเหวลึก หน้าผาสูงชันที่เธอพลัดตกลงก็สาหัสเจียนตาย

เรื่องระหว่างเธอและเขามันคงมาไกลได้เพียงเท่านี้ เราไม่สามารถพัฒนาความสัมพันธ์ให้มันเติบโตหรือไปจนถึงขั้นแต่งงานสร้างครอบครัวได้ เพราะเมื่อลองหันกลับมามองความเป็นจริงแล้วเราแทบจะเข้ากันไม่ได้เลยสักเรื่องยกเว้นเรื่องเซ็กซ์แค่เรื่องเดียวเท่านั้น

เธอร้องไห้เพียงชั่วครู่เท่านั้นก็ลุกขึ้นปาดน้ำตาแบบลวก ๆ แล้วเดินออกไปดื่มเหล้ากับโก๋ต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เก็บซ่อนความรู้สึกเสียใจ ความรู้สึกผิดหวังเอาไว้ด้านในแล้วพยายามเป็นสตรีเหล็กเข้มแข็งให้ได้มากที่สุด

นี่สินะความแตกต่างของผู้หญิงกับผู้ชายหลังจากที่ต้องเลิกลากันไป ผู้หญิงที่แข็งนอกอ่อนในแบบพลอยปภัสเริ่มแรกร้องไห้เสียใจจะเป็นจะตายถึงขั้นคิดปลิดชีพตัวเอง พาตัวเองดำดิ่งลงไปถึงจุดที่อยู่ก้นลึกที่สุดของหุบเหว แต่นั่นจะเป็นบทเรียนไม่ให้เธอย้ำย่ำที่เดิม

ส่วนผู้ชายแบบไตรฉัตรคนปากแข็งที่เพิ่งจะรู้ตัว เพิ่งจะรู้หัวใจตัวเอง ทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น โคตรแฮปปี้กับชีวิตที่ไม่มีพลอยปภัส เฮฮาปาร์ตี้ ออกแฮงค์เอ้าทุกคืน แต่ความจริงแล้วก็ซุกซ่อนความรู้สึกที่โถมเข้ามาเรื่อย ๆ เสียใจกับชีวิตทำลงไป แล้วดันอยากจะได้ของของตนเองคืนกลับมาทั้ง ๆ ที่เป็นคนผลักเธอออกไปจากชีวิต

ผ่านไปหลายวัน…

ก๊อก ๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองสามครั้งโดยปราศจากเสียงเอ่ยขานเรียกชื่อ ทำให้คนที่อยู่ด้าในห้องแต่งตัวดารานักแสดงเบอร์ต้น ๆ อย่างพลอยปภัสขมวดคิ้วเข้าหากันแน่นแล้วหันไปมองหน้าเจ๊นัตตี้ผู้จัดการส่วนตัวที่นั่งไขว้ห้างอยู่บนโซฟาคล้ายกับเป็นการตั้งคำถาม

“ใครอ่ะเจ๊”

“ฉันจะรู้ไหมล่ะจ๊ะ” เจ๊นัตตี้โต้สวนกลับมา ก่อนจะเดินนวยนาดเป็นฝ่ายออกไปเปิดประตูให้เอง “ใครคะ?” เสียงหวานแหวว รอยยิ้มอิ่มเอิบ ใบหน้าสดใสตามประสาคนอารมณ์ดีมีแรงขันหุบยิ้มแทบไม่ทันเมื่อพบว่าคนเบื้องหน้าหล่อนคือใคร

ชายหนุ่มร่างสูงแกร่งกำยำปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้าพร้อมช่อกุหลาบช่อโตที่ถือประคองอยู่ในมือ ด้านบนเขาสวมใส่เป็นเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อน พับแขนเสื้อขึ้นมาเล็กน้อย ส่วนด้านล่างใส่กางเกงขากระบอกสีดำ ดูเรียบหรูดูดีตั้งแต่หัวจรดตีน

”คะ..คุณไตรฉัตร” หล่อนเอ่ยเรียกชื่อคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบจะกลืนหายเข้าไปในคอ แต่พลอยปภัสที่เบี่ยงเบนจุดสนใจทั้งหมดไปหล่อรวมอยู่ที่บุคคลซึ่งเคาะประตูเมื่อครู่เพื่อดูว่าคือใครกลับได้ยินชัดเจนแจ่มแจ้ง

"สวัสดีครับคุณนัตตี้" ไตรฉัตรเอ่ยทักทายอย่างเป็นมิตร เหลือบตามองเข้าไปด้านในเพื่อสอดส่องหาเจ้าของร่างบางที่เขาตั้งใจมาเจอก็พบว่าเธอกำลังนั่งแต่งหน้าอยู่ ก่อนตวัดกลับมองผู้จัดการสาวสวยอีกครั้งพร้อมเอ่ยถามตามมารยาท "น้องพลอยอยู่ไหมครับ?"

แต่กูรู้แล้วว่าอยู่ นั่งหน้าเหวี่ยงอยู่ด้านในโน้น สายตาที่จ้องมองกูเมื่อครู่คล้ายกับจะกินเลือดกินหัว เกลียดชังกันถึงขนาดนั้นเลยเหรอวะ คนเราเคยรัก เคยนอน เคยเอา เคยร่วมห้องด้วยกันร่วมหลายเดือนแท้ ๆ

"เอ่อ...ไม่อยู่จ๊ะ" เจ๊นัตตี้รู้ดีว่าพลอยปภัสคงไม่ยากเจอหน้าผู้ชายคนนี้ ขนาดหล่อนเองหล่อนยังอยากท้าวสะเอวด่าฉอด ๆ โทษฐานที่มาย่ำยีหัวใจดวงน้อย ๆ ของหญิงสาวที่รักดั่งน้องในใส้ได้ลงคอไม่ใช่น้อย ทว่าพลอยปภัสและเด็กในสังกัดคนอื่นยังมีสัญญาร่วมกันกับบริษัทเขา ซึ่งรายได้สูงโดยไม่ต้องเปลืองแรงให้เหนื่อย ฉะนั้นการผูกมิตรไมตรี ยิ้มให้ใต้มีดคมกริบก็ย่อมดีกว่า

"ผมไม่ใช่เด็กประถมนะครับคุณนัตตี้ที่จะมาหลอกกันง่าย ๆ" เขาพูดน้ำเสียงติดตลก ยกฝ่ามือขึ้นเกาหัวแกรก ๆ แล้วยิ้มฝืดเฝื่อน

"เอ่อ..." เจ๊นัตตี้หน้าซีดเผือก ลอบกลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่ ไม่รู้จะปฏิเสธหรือแถไปทางใดดีเพราะดูเหมือนว่ามันจะลงคลองหมด!

"มาทำไม?"

ให้อายบ้านนาเล่านวลน้องไม่ต้องกลับมา คนจะไปไม่ลาหนีหน้าไปกับหนุ่มเมืองหลวง อันนี้เขาเติมให้ เพลงมันได้ แต่สีหน้าและน้ำเสียงพลอยปภัสแม่งไม่ได้เลยไอ้สัส

ใจกูนี่เป้ววว กระตุกวูบ สายตารักใคร่ คลั่งรัก น้ำเสียงคะขาออดอ้อนเอาใจมันหายไปไหนวะ! ใครมาพรากมันไปกูจะเตะหน้าให้

อ้อ! กูเอง