บทที่ 21

ตุ้บ!!!

แผ่นหลังของมินตรากระแทกกับพื้นอย่างแรง ก่อนที่พลอยปภัสจะก้าวขาขึ้นคร่อมกระชากเส้นผมยาวสลวยแล้วฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าที่มีรอยบอบช้ำเป็นทุนเดิมอยู่แล้วอย่างไม่ยั้งจนทำให้สามตัวร้อยอย่างคีริน โก๋และธามไธอ้าปากค้างหน้าเหวอตาม ๆ กันไป

"อีหน้าด้าน!!! อีสารเลว!! อีชิงหมาเกิด" ถ้อยคำหยาบคายถูกสบถออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่มราวกับเป็นเครื่องจักรก่นด่า ฝ่ามือยังคงฟาดลงบนใบหน้านั่นจนเลือดกลบปากจริง ๆ อย่างตั้งใจไว้

เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!

"พลอย!" ไตรฉัตรเองได้ยินเสียงเอะอะโวยวายด้านนอกก็รีบวิ่งออกมาดูปรากฏว่าเห็นพลอยปภัสกำลังคร่อมอยู่บนร่างของมินตราแล้วด้านนอกห้องมีเพื่อนสนิทของเขาทั้งสามคนยืนมองดูตาค้างอยู่

"นี่มันเรื่องเหี้ยอะไรกัน" ไตรฉัตรกำลังจะเข้าไปห้ามพลอยปภัส แล้วจับตัวเธอแยกออกมา ทว่าโก๋หันไปพยักหน้ากับธามไทแล้วพุ่งเข้ามาจับรวบตัวเขาเอาไว้เสียก่อน "เห้ย! มึงปล่อยกูดิวะ พวกมึงคิดทำอะไรกันเนี่ย"

เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!

"ไม่มีปัญญาหาผัวเองหรือไงถึงได้ชอบยุ่งกับผัวชาวบ้าน อีส้นตีน อีชิงหมาเกิด" ใบหน้าเกรี้ยวกราดพูดพลางก็กัดฟันกรอดด้วยความโมโห สองฝ่ามือขยุ้มผมยาวสลวยแล้วดึงแรง ๆ จนมินตราส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความปวดแสบ

"กรี๊ดดดด ไตร ช่วยด้วย กรี๊ด"

"โดนขนาดนี้ยังมีหน้าเรียกผัวชาวบ้านอีกหรอ มึงนี่มันเหลืออดจริง ๆ คันมากเหรอไง๊ ห๊ะ! ให้ช่วยสงเคราะห์ส่งไปที่ซ่องดีไหมเผื่อจะเจออาชีพที่ถูกกับสันดาน"

หญิงสาวลุกขึ้นแล้วฉวยรั้งเข้าที่เส้นผมลากตัวมินตราเข้าไปด้านใน ก่อนจะรีบปิดประตูอย่างแรงเพื่อป้องกันไตรฉัตรหลุดออกมาจากโซ่ตรวนแล้วห้ามปรามเธอเหมือนครั้งก่อน

"อีพลอย!!! นี่มึงกล้าตบกูเหรอ" มินตราใช้หัวแม่โป้งเช็ดเลือดที่หยดย้อยลงตามมุมปาก ก่อนดึงเลื่อนมามองพอเห็นสีแดงสดเท่านั้นแหละฝ่ามือก็สั่นเทากัดฟันกรอดด้วยความโมโหหมายมุ่งจะพุ่งเข้าไปตบตีทำร้ายพลอยปภัสเพื่อเอาคืน

แต่หญิงสาวเอี้ยวตัวหลบหนีจนอีกฝ่ายล้มหัวทิ่มลงไปบนพื้น เธอได้ทีจึงขึ้นคร่อมพร้อมตบเข้าซ้ำ ๆ ที่ใบหน้าอย่างไม่ยั้งไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง

"คันมากหรือไงถึงได้ชอบยุ่งกับผัวชาวบ้านนักหนา" ฝ่ามือเลื่อนขึ้นบีบแก้มมินตราอย่างแรงจนนิ้วลุ่มยุบลงไปตามการกด

"ฉันกับไตรเราเคยเป็นแฟนกันมาก่อน ฉันได้กับเขาก่อนที่เขาจะได้กับแกด้วยซ้ำ" ถึงแม้ว่ามินตราตอนนี้จะเป็นฝ่ายเสียเปรียบเพราะโดนขึ้นคร่อมแถมยังโดนตบ โดนทำร้ายจนหมดสภาพแทบไม่เหลือเรี่ยวแรงในการโต้สวนกลับไปแต่ปากของเธอก็ยังดีจนหน้าหมั่นไส้

"ก็แค่เคยเอาจะสู้อะไรกับคนที่เอากันทุกวันล่ะ ของเก่า ๆ เน่าเฟะหรือจะสู้ของใหม่ได้ เธอไม่คิดบ้างเหรอมินตราเธอเอาเขาในเวอร์ชั่นนั้น ส่วนฉันเป็นเวอร์ชั่นอัพเกรดที่ผู้หญิงแบบเธอไม่มีวันได้สัมผัส" พลอยปภัสแสยะยิ้มออกมาด้วยความสมเพช

"อีพลอย! ฉันจะเอาไตรกลับมาเป็นของฉันให้ได้"

"งั้นก็รอดวันนี้ไปให้ได้ก่อนก็แล้วกัน" คราวนี้พลอยปภัสกระชากลากถูมินตราเข้าไปในห้องน้ำ ใช้เท้าถีบเข้าที่ข้อพับอย่างแรงจนเธอคุกเข่าลงบนพื้น

"คันมากใช่ไหม! อยากลองดีกับฉันใช่ไหม" จากนั้นจึงหยุมหัวอย่างแรงอีกทีแล้วจับจุ่มลงไปในชักโครก เลื่อนมือขึ้นกดชักโครกด้านบนให้น้ำมันไหลทะลักเอ่ออาบใบหน้าที่มุดอยู่ด้านใน

"เฮือก! เฮือก! อื้อ!!!"

"เป็นไง สดชื่นไหม" เธอออกแรงดึงศีรษะให้แหงนกลับมาจ้องมองสบสายตา "เธอกับฉันมันคนละชั้นกันมินตรา แล้วอย่ามายุ่งกับพี่ไตรอีกไม่งั้นจะหาว่าฉันไม่เตือน!!" แล้วก็กดลงกลับไปในชักโครกอีกครั้ง

"เฮือก แฮะๆ" พอถูกปล่อยให้เป็นอิสระมินตราก็กระแอมกระไอยกใหญ่พยายามสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ เพราะเมื่อครู่ต้องกลั้นอยู่นาน "แฮ้กๆ"

"เธอนี่โคตรน่าสงสารเลยนะพยายามทำตัวเรียกร้องความสนใจจากผัวชาวบ้านได้อย่างไร้ยางอาย ที่บ้านต้องสอนมายังไงเหรอถึงได้มีพฤติกรรมต่ำทรามขาดจิตสำนึกผิดชอบชั่วดีได้ขนาดนี้" สองแขนเรียวยาวยกขึ้นมากอดอกมองสภาพมินตราตอนนี้ด้วยความสมเพชเวทนาเต็มที

"อะ...อีพลอย" แทบจะเอาตัวเองไม่รอดอยู่รอมร่อแต่ก็ยังมีแรง มีเสียงเอ่ยด่าเธอ

"ว่าไง" หญิงสาวเดินไปหยิบขวดน้ำยาถูพื้นที่วางอยู่ข้าง ๆ ก่อนเปิดฝาขวดออกแล้วเทราดลงบนศีรษะของมินตรา

"กรี๊ด!!!" หล่อนส่งเสียงกรีดร้องอีกครั้ง ดิ้นพล่านราวกับหมาโดนน้ำร้อนลวก ตัวสั่นเร่า ๆ

ป็อง!! มาทำตามใจชอบเสร็จแล้วก็โยนขวดทิ้งลงข้าง ๆ ก่อนจะเดินไปล้างไม้ล้างมือสะบัดใส่หน้าอีกฝ่ายก่อนจะเดินออกไป

แกร๊ก!

"พลอย ทำบ้าอะไรวะ!!" ทันทีที่พลอยปภัสเปิดประตูออกมาไตรฉัตรก็รีบพุ่งตัวเข้าหาแล้วต่อว่าเธอด้วยความไม่พอใจที่เธอดันไปทำร้ายผู้หญิงของเขาสินะ

"กลับ!"

"ไม่กลับ"

"ก็เอา! ถ้าพี่ไม่กลับพลอยจะอาละวาดจนคนทั้งคอนโดออกมาเลย จะลองดีกับพลอยไหมล่ะ พี่ก็น่าจะรู้ว่าพลอยเป็นคนพูดจริงทำจริง" พลอยปภัสสะบัดหน้ากลับไปจ้องมองเขาด้วยแววตาแข็งขืน

"มึงกลับไปเถอะ เดี๋ยวทางนี้พวกกูจัดการเอง" คีรินเป็นคนพูด

"อีนั่นมันยังไม่ตายหรอกค่ะ พลอยก็แค่ตบสั่งสอนเล็กน้อยกับผู้หญิงหน้าด้านที่ชอบยุ่งกับแฟนชาวบ้านก็เท่านั้น" เธอเอียงหน้าเล็กน้อยแต่ไม่ได้พูดกับคีรินตรง ๆ ก่อนจะหันกลับมาปลายสายตาจ้องมองไตรฉัตรที่กำลังโมโหเธอจนหน้าแดงแจ๋ "แต่ถ้ามีครั้งที่สอง ครั้งที่สามพลอยก็ไม่ขอรับประกันความปลอดภัยว่าอาจจะได้นอนหยอดน้ำข้าวต้มที่โรงพยาบาลแล้วก็ออกข่าวหนังสือพิมพ์หน้าหนึ่งแน่นอน"

"พลอย! นี่พลอยทำบ้าอะไรลงไป!!" ครั้งนี้เขาไม่ได้กลัวคำพูดของเธออีกต่อไปแล้ว สะบัดมือพลอยปภัสทิ้งรีบเข้าไปหามินตราด้านใน นั่นเป็นการบ่งบอกชัดเจนว่าเขาแคร์ความรู้สึกของผู้หญิงคนนั้นมากกว่าคนที่อยู่ในสถานะแฟนอย่างเธอ

"มิน มินเป็นไงบ้าง"

"ฮึก มินเจ็บ ฮื่อ" เสียงเล็ดลอดดังออกมา

พลอยปภัสยืนแม่นิ่งอยู่ตรงนั้นด้วยความรู้สึกสมเพชตัวเองครู่ใหญ้ ความคิดหลากหลายภายในสมองตีปนกันมั่วไปหมด เธอไม่รู้ว่าเธอควรจะทำอย่างไรต่อไป

มาแหกอกผู้หญิงหน้าด้านคนนั้นถึงห้อง แต่สุดท้ายแล้วเขาก็เลือกที่จะเข้าไปหาผู้หญิงคนนั้นแล้วมองเธอด้วยสายตา 'รังเกียจ'

"น้องพลอย อย่าไปสนใจไอ้ไตรมันเลยนะครับ ไอ้เหี้ยนี่มันโง่ โดนหลอกกี่ครั้งก็ไม่รู้จักจำ ควายยังเรียกพี่เลย" โก๋พูดติดตลกพยายามผ่อนคลายบรรยากาศที่มันตึงเครียดจนผิดปกติแต่ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ผล

หญิงสาวก้าวขายาว ๆ เดินเอื่อยเฉื่อยเข้าไปด้านใน มองดูภาพที่แฟนหนุ่มของตนเองกำลังหาผ้ามาเช็ดเนื้อเช็ดตัวและดูแลประคบประหงมผู้หญิงคนนั้นอย่างแนบชิด

"ทำไมต้องทำกันถึงขนาดนี้วะพลอย! มันมากเกินไป ทำไมต้องลงไม้ลงมือด้วย ทำตัวเหมือนคนไร้ความคิด ไร้สมอง ไร้ปัญญาถึงไม่ใช้แต่กำลัง!"

ไม่ว่าเธอทำอะไรก็ผิดไปหมด...เขาต่อว่าเธอต่อหน้าผู้หญิงคนนั้น เขาตำหนิติเตียนเธอ แต่กลับไม่เคยรังเกียจผู้หญิงคนนั้นที่ยุ่งกับแฟนชาวบ้าน

"ออกไป้!!!! ออกไป ออกไปให้พ้นหน้าพี่ ออกไป!!" เขาไล่ตะเพิดเธอเหมือนหมูเหมือนหมา แววตาที่จ้องมองมามันไม่หลงเหลือที่ใจฉันคนเดิมที่เคยสบสายตาเธอด้วยความหลงใหลรักใคร่เลยสักนิด

"เห้ยไอ้ไตร พูดจากับน้องเขาดี ๆ ก็ได้นะเว้ย"

"แม่ง! แล้วมึงดูพลอยทำดิวะ ดูสภาพมินตอนนี้สิมึงจะให้กูพูดจาดี ๆ กับคนที่ชอบใช้กำลังมากกว่าสมองแบบนั้นได้ยังไง สิ้นคิด!!"

มินตราลักลอบเบะปากมองบนเยาะเย้ยถากถางเธอที่สุดท้ายแล้วเธอก็เป็นฝ่ายพ่ายแพ้

"มึงพาผู้หญิงคนนี้ออกไปเลยนะ พามันออกไป"

น้ำตาพลอยปภัสหลั่งริมอาบสองพวงแก้มสายตาเหม่อลอยคล้ายคนสติหลุด ก่อนเธอจะส่งเสียงกรีดร้องออกมาพร้อมกับแขนเรียวยาวที่วาดทำลายข้าวของทุกอย่าง

"กรี๊ด!!!!!!!!!"