แค่คนในความลับ#2

เปมิกากลับมาถึงคอนโดก่อนเวลานัด เธออาบน้ำ เปลี่ยนเป็นชุดนอนเรียบง่าย แล้วนั่งรออยู่ที่โซฟา 

เธอไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรไป ทำไมถึงรู้สึกหนักอึ้งในใจ

เสียงปลดล็อกประตูดังขึ้น ทิวากลับมาแล้ว

ชายหนุ่มเดินเข้ามาในห้องโดยไม่พูดอะไร เขาวางโทรศัพท์และกุญแจรถลงบนโต๊ะ 

ก่อนจะถอดเสื้อสูทออกแล้วเดินตรงมาหาเธอ ดวงตาคู่นั้นเย็นชาเหมือนทุกครั้ง

“กินข้าวหรือยัง” เขาถาม แต่เปมิการู้ดีว่ามันเป็นเพียงประโยคที่ถูกพูดขึ้นตามมารยาท ไม่ใช่เพราะความห่วงใย

“ยังค่ะ คุณธีร์ทานมาหรือยังล่ะคะ” เธอตอบเบาๆ

“หวานทำไว้ให้แล้ว อยู่ในครัวค่ะเผื่อคุณธีร์หิว”

เปมิกาหันมาบอกเขาแต่ก็ไม่ได้ลุกไป เธอรู้ดีว่าเขาไม่ได้ต้องการให้เธอไปกินข้าวตอนนี้... 

เธอก็คิดไม่ออกว่าอะไรทำให้หัวใจของเธอรู้สึกเจ็บ

ทิวาโน้มตัวลงมา ใบหน้าของเขาใกล้เธอจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ

“เหนื่อยไหม” เขากระซิบถาม มือหนาลูบไปตามเส้นผมของเธอ

เธออยากจะตอบว่าเหนื่อยก็หัวใจของเธอนี่แหละ เหนื่อยเหลือเกินกับความสัมพันธ์ที่ไม่มีที่ยืนให้เธอ 

สุดท้าย เธอก็เพียงแค่ส่ายหน้า

“ไม่ค่ะ”

ริมฝีปากของเขาทาบลงมาที่ริมฝีปากของเธอ มันร้อนแรงและเร่งเร้าเหมือนทุกครั้ง

 เปมิกาหลับตา ปล่อยให้ตัวเองจมหายไปกับสัมผัสของเขาอีกครั้ง 

แม้ว่าเธอจะรู้ดีว่าเมื่อรุ่งเช้ามาถึง เธอจะต้องตื่นขึ้นมาเพียงลำพังเหมือนเดิม

รุ่งเช้า

เปมิกาตื่นขึ้นมาเมื่อสัมผัสได้ถึงความเย็นว่างเปล่าข้างกาย ทิวาไปแล้วเขาไม่เคยอยู่ถึงเช้า 

เขาไม่เคยโอบกอดเธอหลังจากค่ำคืนที่เร่าร้อน และเขาไม่เคยบอกลา

เธอเอื้อมมือไปแตะที่หมอนข้างๆ มันเย็นชืดไปหมด เธออยากจะร้องไห้แต่ก็ทำไม่ได้ 

เธอเลือกเส้นทางนี้เอง เธอไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรจากเขา

บนโต๊ะข้างเตียง มีซองสีน้ำตาลวางอยู่เหมือนเดิม

เปมิกากัดริมฝีปากแน่น มองซองที่อยู่ตรงหน้า น้ำตาไหลลงมาโดยไม่รู้ตัว

มันเป็นเพียงความสัมพันธ์ที่ซื้อได้ด้วยเงินแล้วเธอล่ะ หัวใจของเธอล่ะหรือนี่คือราคาที่เธอต้องจ่าย.

"ทิวา"

ชายหนุ่มนั่งอยู่ในรถที่จอดอยู่หน้าตึกบริษัท ดวงตาคมกริบทอดมองออกไปยังเส้นขอบฟ้า ความรู้สึกบางอย่างกัดกินหัวใจเขา

เขารู้ว่าเปมิกาเจ็บปวด เขาเห็นแววตาของเธอทุกครั้งที่เขาจากมา 

เขากลับทำเป็นมองไม่เห็น เพราะเขาไม่สามารถให้สิ่งที่เธอต้องการได้

‘สถานะ’

‘ความรัก’

‘ตัวตนที่ชัดเจน’

เขาให้เธอไม่ได้ และเขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไม

ทิวาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์ของใครบางคน

เสียงปลายสายรับแทบจะทันที “พี่ธีร์คะ คิดถึงจังเลย”

เสียงหวานๆ ที่ดังขึ้นทำให้เขายิ้มบางๆ เขาต้องการหลีกหนีความรู้สึกผิดในใจ และมีเพียงสิ่งเดียวที่เขาทำได้

“คืนนี้เจอกันนะครับ” เขาพูดเสียงเรียบ

“ค่ะ พี่ธีร์”

เขาวางสายแล้วเอนหลังพิงเบาะรถ ปล่อยให้ความเงียบกลืนกินหัวใจที่ว่างเปล่าของตัวเอง

แต่ไม่ว่าจะควงผู้หญิงกี่คนไม่ว่าจะหลีกหนีไปไกลแค่ไหน

ใบหน้าของเปมิกาก็ยังคงติดอยู่ในหัวใจของเขาเสมอทิวากลับไปหาคนที่เขาคิดว่าเหมาะสมกับเขาแล้ว

เปมิกาไม่เคยมีตัวตนในชีวิตของเขาอย่างแท้จริง เธอเป็นเพียง ‘เงา’ ที่ซ่อนอยู่ในมุมมืด 

ขณะที่ข้างกายเขามีผู้หญิงอีกคนที่เหมาะสมกว่าทุกอย่าง

“พี่ธีร์คะ” เสียงหวานใสดังขึ้นขณะที่หญิงสาวเดินเข้ามาในร้านอาหารสุดหรูที่เขานัดพบกัน

อรณิชา ลูกสาวนักธุรกิจใหญ่ ผู้หญิงที่ทุกคนมองว่าเหมาะสมกับเขาทั้งฐานะ วงศ์ตระกูล และสถานะทางสังคม

ทิวาลุกขึ้นยืนก่อนจะดึงเก้าอี้ให้เธอนั่ง ทุกอย่างที่เขาทำช่างดูสมบูรณ์แบบและอบอุ่น

“พี่สั่งไวน์ที่นิชาชอบไว้แล้ว” เขาเอ่ยเสียงนุ่ม

เธอยิ้มหวานอย่างพอใจ “รู้ใจเหมือนเดิมเลยนะคะ”

พวกเขาคุยกันอย่างรื่นรมย์ หัวเราะเบาๆ เป็นช่วงๆ ดูเหมือน ‘คู่รักที่สมบูรณ์แบบ’ 

ทุกสายตาที่มองมาย่อมเห็นว่าทั้งสองคือคู่ที่เหมาะสมกันที่สุด

แต่ทิวารู้ดี หัวใจของเขากลับไม่ได้อยู่ที่นี่ทั้งหมด

เปมิกานั่งอยู่บนโซฟาในคอนโดของเขาไม่สิ คอนโดที่เขาให้เธออยู่ 

เธอไม่ได้เป็นเจ้าของมัน เช่นเดียวกับที่เธอไม่ได้เป็นเจ้าของหัวใจของเขา

โทรศัพท์ในมือสั่นเบาๆ เธอมองมันก่อนจะเห็นข้อความจากเพื่อนร่วมงานทีแชร์กันในกลุ่ม

"เห็นคุณธีร์ไปดินเนอร์กับคุณอรณิชา ดูเหมาะสมกันสุดๆ เลยล่ะ "

ใช่ทั้งคู่เหมาะสมกันสุดๆ 

เปมิกายิ้มบางๆ ให้กับหน้าจอโทรศัพท์ รอยยิ้มที่ไม่ได้มาจากความสุข แต่เต็มไปด้วยความขมขื่นและการเยาะเย้ยตัวเอง

เธอไม่ได้โกรธ เพราะเธอไม่มีสิทธิ์โกรธด้วยซ้ำ จะมีสิทธิ์อะไรในเมื่อสถานะของเธอไม่เคยมีชื่อเรียก

 เป็นแค่เงาที่เขาหันมาเห็นเฉพาะเวลาที่ต้องการ เป็นแค่คนที่ถูกเรียกหาในค่ำคืนที่เขาเหงา

เธอรู้ดีมาตลอดว่าทิวาไม่เคยมีเธออยู่ในอนาคตของเขา เธอเป็นเพียงบางคืนของเขา แต่เขาเป็นทุกวันของเธอ

และมันเหนื่อยเหนื่อยจนหัวใจชาไปหมด

แต่ไม่นานจากนี้ เธอจะไม่ยอมเป็นแบบนี้อีกแล้ว

เพราะไม่มีใครสมควรถูกจดจำแค่ในค่ำคืนที่เปล่าเปลี่ยวของใครอีกคน

เปมิกากดปิดหน้าจอโทรศัพท์ ก่อนจะปล่อยให้มันตกลงบนเตียงข้างตัว

เธอหลับตา ถอนหายใจแผ่วเบา และปล่อยให้ความเงียบกลืนกินทุกอย่างรอบตัว

คืนนี้ก็เหมือนคืนก่อนๆ ที่เธอต้องนั่งมองความจริงที่เธอพยายามทำเป็นมองไม่เห็นมาตลอด

ทิวาไม่เคยรักเธอ เขาแค่ต้องการใครสักคนมาเติมเต็มช่องว่างในหัวใจที่ไม่มีวันเต็มของเขา

และเธอก็โง่พอที่จะยอมเป็นคนนั้น ยอมเป็นเพียงเศษเสี้ยวของคืนเหงา ยอมให้เขากระซิบชื่อเธอในความมืด

เปมิกาหัวเราะแผ่วเบา หัวเราะให้กับความโง่เขลาของตัวเอง 

หัวเราะให้กับหัวใจที่ยอมแตกสลายซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อคนที่ไม่เคยแม้แต่จะหันกลับมามอง