แค่คนในความลับ#3

กลางดึกคืนนั้นหลังจากที่เขาแยกจากอรณิชา ทิวากลับมาที่คอนโดเช่นเคย

เขาเปิดประตูเข้ามา เห็นเปมิกานั่งอยู่ที่โซฟาเหมือนทุกครั้ง แต่ครั้งนี้เธอไม่ได้ลุกขึ้นมาต้อนรับ ไม่ได้ยิ้มให้เหมือนที่เคยเป็น

เขาขมวดคิ้วก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ “เป็นอะไรหรือเปล่าน้ำหวาน”

เปมิกาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาของเธอไม่ได้แดงช้ำ ไม่ได้มีน้ำตาเหมือนที่เขาคิด แต่มันกลับเต็มไปด้วยความว่างเปล่า

“คุณกลับไปหาคนที่เหมาะสมกับคุณแล้วนี่คะ” เธอพูดเสียงเรียบ “คุณไม่จำเป็นต้องมาที่นี่อีกก็ได้นะคะ”

ทิวาชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะหัวเราะเบาๆ

“หวานเธอเริ่มคิดมากอีกแล้วนะ”

เปมิกายิ้มบางๆ “ค่ะ หวานคิดมากคิดมากเกินไป”

เขามองเธอด้วยสายตาอ่านไม่ออก ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้ เอื้อมมือจะจับเธอ แต่เปมิกาถอยห่าง

“คืนนี้หวานอยากอยู่คนเดียว” เธอกล่าวเสียงเบา “คุณธีร์กลับไปเถอะค่ะ”

ทิวาหรี่ตาลง เขาไม่ชอบสิ่งที่เธอกำลังทำ ไม่ชอบที่เธอกำลังเปลี่ยนไป

“เปมิกา” เขาเรียกชื่อเธอช้าๆ ด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยแรงกดดัน

“คุณธีร์ไม่ต้องพูดอะไรหรอกค่ะ” เธอพูดขัดขึ้น

 “หวานเข้าใจทุกอย่างดีแล้ว เมื่อคุณธีร์เจอคนที่เหมาะสมแล้ว คุณธีร์ก็ไม่จำเป็นต้องมาหาหวานอีก”

ทิวามองเธอนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมา เขารู้ว่าเธอไม่ได้แค่ประชด... แต่เธอเริ่มตัดใจจากเขาจริงๆ แล้ว

แต่เขาจะยอมให้มันเป็นแบบนั้นหรือ คืนนั้นเขาหันหลังกลับออกไปจากห้อง ปล่อยให้เธอจมอยู่กับความว่างเปล่าเพียงลำพัง

วันนี้เป็นวันเกิดของเปมิกาแต่เขาไม่รู้ หรืออาจจะรู้ แต่เลือกที่จะไม่สนใจ

เธอไม่ได้คาดหวังอะไรจากทิวาอยู่แล้ว แม้ลึกๆ ในใจจะยังมีเศษเสี้ยวของความหวัง แต่เธอก็พยายามบอกตัวเองให้เลิกฝัน

โชคดีที่เธอยังมีเพื่อนร่วมงานที่ใส่ใจ

“สุขสันต์วันเกิดนะน้ำหวาน!”

เพื่อนสนิทสองสามคนที่ทำงานพาเธอออกไปเลี้ยงฉลองเล็กๆ ที่ร้านอาหารใกล้ออฟฟิศ 

ไม่ได้หรูหราอลังการเหมือนดินเนอร์ใต้แสงเทียนที่เธอเคยเห็นในอินสตาแกรมของอรณิชา 

แต่กลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นและเสียงหัวเราะ

“ขอบคุณทุกคนนะ” เปมิกายิ้ม แม้รอยยิ้มนั้นจะเจือไปด้วยความเหนื่อยล้า

“หวานอยากได้อะไรเป็นของขวัญไหม?”เมย์ หนึ่งในเพื่อนถาม

เปมิกาส่ายหน้า “ขอให้ปีนี้ใจฉันเข้มแข็งขึ้นก็พอแล้วพอแล้วล่ะยัยเมย์”

เพื่อนๆ หัวเราะเบาๆ แต่ก็รู้ดีว่าในคำพูดเล่นนั้นมีบางสิ่งซ่อนอยู่

เปมิกากลับมาที่คอนโดตอนเกือบเที่ยงคืน

เธอเปิดประตูเข้ามาในห้องที่เงียบงัน ไม่มีเค้ก ไม่มีของขวัญ ไม่มีคำอวยพร

เธอถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเดินไปนั่งที่โซฟา วางกระเป๋าลง แล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง

จนกระทั่งเสียงปลดล็อกประตูดังขึ้น

เธอหันไปมอง แล้วก็พบกับร่างสูงของเขา

ทิวาเดินเข้ามา ดวงตาคมมองเธออย่างประเมิน ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “เธอไปไหนมา”

เปมิกาไม่ได้ตอบในทันที เธอเพียงแค่ยิ้มบางๆ “ไปฉลองวันเกิดกับเพื่อนมาค่ะ”

ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างที่เขาเองก็ไม่รู้ตัว

“วันเกิด?”

“ค่ะ”

ความเงียบเข้าปกคลุมห้อง

เปมิกามองสีหน้าของเขาแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ “คุณธีร์คงไม่ว่าใช่ไหมคะ ที่หวานออกไปกับเพื่อน”

ทิวาไม่ได้ตอบ เขาแค่ยืนอยู่ตรงนั้น สายตาอ่านไม่ออก

เธอส่ายหน้ายิ้มๆ “หวานขอโทษนะคะ ที่ไม่ได้บอกคุณธีร์”

คำพูดของเธอทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจอย่างประหลาด

เขารู้ว่าเปมิกาไม่ได้ประชด แต่เธอกำลังพูดความจริง

เขาลืมวันเกิดของเธอไปจริงๆ

ทิวาไม่เคยเป็นผู้ชายที่สนใจเรื่องเล็กๆ น้อยๆ อยู่แล้ว แต่คืนนี้เขากลับรู้สึกว่ามีบางอย่างบีบแน่นอยู่ในอก

“ฉัน” เขาเริ่มพูด แต่เปมิกาเพียงแค่ลุกขึ้นยืน ยิ้มให้เขา แล้วเดินผ่านไป

“ดึกแล้ว คุณธีร์อาบน้ำก่อนไหม คะเดี๋ยวหวานไปเตรียมน้ำอุ่นให้นะคะ”

น้ำเสียงของเธอเรียบเฉยจนน่ากลัว

ทิวาหยุดนิ่งอยู่กับที่ สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของเธอ

คืนนี้ เธอไม่ใช่เปมิกาคนเดิมที่เคยรอคอยเขาอย่างเต็มใจอีกแล้ว

ทิวานิ่งค้างอยู่ตรงนั้น เขามองแผ่นหลังของเปมิกาที่เดินเข้าห้องน้ำไปโดยไม่หันกลับมา

เขาไม่ได้ลืมวันเกิดของเธอเขาแค่ไม่คิดว่ามันสำคัญ

หรือจริงๆ แล้วเขาแค่ไม่อยากยอมรับว่าเธอสำคัญสำหรับเขา

ทิวาถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเดินเข้าไปหาเธอ

เขาเห็นเปมิกานั่งอยู่ที่ปลายเตียง ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่โทรศัพท์ในมือ แต่เขารู้ว่าเธอไม่ได้สนใจหน้าจอจริงๆ

“หวาน” เขาเรียกชื่อเธอเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน

เปมิกาเงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

“หวานเตรียมน้ำอุ่นให้แล้วล่ะค่ะ คุณธีร์ไปอาบน้ำเถอะ นี่มันก็ดึกมากแล้ว”

เธอทำอย่างนี่ทุกครั้งที่เขามาหามันเป็นสิ่งที่เธอเคยยอมรับได้ แต่คืนนี้กลับรู้สึกเจ็บจนพูดไม่ออก

ทิวาขมวดคิ้ว ไม่ชอบน้ำเสียงห่างเหินของเธอเลยสักนิด

“ฉัน...” เขาชะงัก ไม่รู้ว่าควรพูดอะไร

ขอโทษเหรอ? เขาไม่เคยขอโทษใครมาก่อนโดยไม่มีเหตุผล

“ฉันไม่ได้ตั้งใจจะลืม” คำพูดนั้นฟังดูเย็นชาเกินไป แม้แต่เขาเองยังรู้สึกได้

เปมิกาหัวเราะเบาๆ แต่ไม่มีรอยยิ้มอยู่ในนั้น “ไม่เป็นไรค่ะ หวานไม่ได้หวังให้คุณจำได้อยู่แล้ว”

เธอวางโทรศัพท์ลง ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมตัว แล้วเอนกายลงกับเตียง

“คืนนี้คุณจะนอนที่นี่ไหมคะ” เธอถามเสียงเรียบ ราวกับต้องการตัดบท

ทิวาไม่ตอบในทันที เขาเพียงแค่ยืนมองเธอที่หันหลังให้เขา

“เธอเปลี่ยนไปนะหวาน” เขาพึมพำ

เปมิกาหลับตา ฝืนรอยยิ้มที่เจ็บปวดที่สุดออกมา

“หวานแค่เริ่มเข้าใจอะไรบางอย่างแล้วค่ะ”

ทิวาไม่ได้ถามว่ามันคืออะไร เพราะเขารู้ดี

เปมิกาเริ่มเข้าใจว่าความสัมพันธ์นี้ไม่มีที่ไป และเขาเองก็รู้ว่าเธอไม่ได้เป็นแค่คู่นอน สำหรับเขาอีกต่อไป

แต่มันสายเกินไปหรือเปล่า ที่เขาจะยอมรับความจริงนั้น