แค่เพียงไม่รัก(2)

“ก็จริง”

แก้วขวัญตอบรับคำพูดเพื่อนสั้น ๆ ก็เป็นอย่างที่เพื่อนพูดเธอกับ    พี่เตวิชน์ไม่มีอะไรที่เหมาะสมกันเลยสักนิดทั้งรูปร่างหน้าตาฐานะทางสังคมและที่สำคัญเขาก็เน้นย้ำกับเธอเสมอว่าไม่ได้รักหรือชอบพอเธอสักนิดเห็นเป็นเพียงแค่น้องสาวที่รู้จักกันก็เท่านั้น

พีระรู้ว่าคำพูดของเพื่อนแต่ละคนที่พูดออกไปค่อนข้างจะทำร้ายจิตใจเขาจึงดึงเธอเข้าไปกอดปลอบพร้อมกับตบหลังเบาๆ

“ไม่เป็นไรนะหมูอ้วนแกยังมีฉัน”

คำพูดที่ไม่สวยหรูของเพื่อนชายคนสนิทอย่างน้อยมันก็ยังสามารถปลอบประโลมเธอได้บ้าง

เตวิชน์ที่นั่งมองอยู่ไม่ไกลรู้สึกไม่พอใจที่เห็นผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างกันเดี๋ยวซบเดี๋ยวกอด

ชายหนุ่มไม่รู้หรอกว่าทั้งสองคุยอะไรกัน แต่ทำไมแก้วขวัญถึงยอมให้ผู้ชายคนนั้นกอดอยู่ได้ตั้งนานสองนาน

ความไม่พอใจทำให้ร่างสูงลุกขึ้นจะเดินเข้าไปหา แต่ยังก้าวเท้าไม่ถึงไหนก็พอดีกับมิลินแฟนสาวคนสวยหรือว่าที่คู่หมั้นในอนาคตเดินเข้ามาพอดี

“เตคะ ขอโทษนะที่ลินมาช้า”

เธอเดินเข้ามาคล้องแขนชายหนุ่มทันทีแล้วมันก็ช่างเป็นเวลาประจวบเหมาะเหลือเกินที่พอดีกับแก้วขวัญหันมาเจอคนทั้งคู่อยู่ด้วยกัน

สายตาของเธอสบประสานเข้ากับเตวิชน์แววตาที่เธอมองมันแทบจะสื่อความเจ็บปวดออกมาได้เป็นอย่างดี แต่ชายหนุ่มก็เลือกที่จะหันกลับไปสนใจผู้หญิงที่ยืนอยู่ด้วยกันมากกว่าแล้วทั้งคู่ก็เดินออกจากร้านไป

ยิ่งเห็นภาพบาดตาแบบนั้นเข้าไปเธอเองก็ยิ่งเจ็บปวดคราวนี้แก้วเหล้าคงไม่เพียงพอสำหรับน้ำเมา เธอจึงยกขวดเหล้ากระดกดื่มเหมือนกับว่ากระหายน้ำเปล่าเสียอย่างนั้น

“เรียกผมออกมา ลินมีอะไรหรือเปล่าครับ”

มือหนาเอื้อมไปกุมมือเล็กที่วางอยู่บนโต๊ะใบหน้าคมยิ้มบางๆ ดวงตาสบมองใบหน้าหวานตรงหน้าไม่วางตา

“เตคะ คือว่า เราเลิกกันเถอะค่ะ”

“ว่ายังไงนะ ลินล้อผมเล่นหรือเปล่า ทำไมล่ะลิน ผมทำอะไรผิด หรือมีตรงไหนไม่ดี ผมพร้อมจะแก้ไขนะ”

น้ำเสียงเริ่มสั่นหัวใจเจ็บหน่วง ๆ ขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก อยู่ ๆ คนรักก็มาบอกเลิกกันอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

“คุณไม่ได้ทำอะไรผิด ลินผิดเอง ลินมีคนอื่น เราสองคนกำลังจะไปเรียนต่อด้วยกันที่อังกฤษ ลินไม่อยากทำร้ายคุณไปมากกว่านี้”

“แต่เรากำลังจะหมั้นกันนะลิน”

“แต่เราก็ยังไม่ได้หมั้น พอแค่นี้นะคะ ลินขอโทษ”

ว่าจบเธอก็ชักมือออกแล้วก็ลุกขึ้นเดินจากไป ชายหนุ่มทำได้แค่เรียกชื่อเธอเบาๆ ยามนี้เหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจ สมองว่างเปล่าแทบไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น

แก้วน้ำอำพันหลากสีถูกสั่งมาหลายใบเพื่อดื่มย้อมใจแก้วแล้ว แก้วเล่าถูกกระดกลงคอไม่ได้หยุด จนเขาแทบคุมสติไม่อยู่โชคยังดีที่เพื่อนสนิทโทรมาเด็กเสิร์ฟจึงรับสายให้แล้วแจ้งให้เพื่อนมารับตัวเจ้าของเครื่องไป เพราะสภาพคือแทบพูดไม่รู้เรื่องแล้ว

“เฮ้ย ไอ้พี แกเอาไอ้แก้วไปส่งถูกห้องแน่นะ”

“เออ ถูกชัวร์ ไปตามกุญแจห้องคอนโดที่อยู่ในกระเป๋ามันเป๊ะเลย”

พีระร้องตะโกนบอกเพื่อนหลังจากที่ช่วยกันหิ้วร่างอวบขึ้นไปส่งยังห้องพักไม่อยากจะเชื่อเลยว่าแก้วขวัญจะมีห้องพักคอนโดหรูด้วย เป็นเพื่อนกันมาตั้งนานไม่เห็นเล่าให้ฟังบ้างเลย

ชายหนุ่มแหงนหน้ามองตึกสูงระฟ้าตรงหน้าแล้วยิ้มออกมาก่อนจะหิ้วซากเพื่อนคนต่อไปไปส่งยังบ้าน

ถ้ารู้ว่าตัวเองคออ่อนจะพากันกินจนเมาไม่ได้สติทำไมลำบากเพื่อนต้องหิ้วปีกไปส่งอีก

“เอ้า ไอ้เตถึงคอนโดแกแล้ว ขึ้นไปเองได้ใช่ไหม ฉันต้องรีบไปรับแฟน”

“เอ่อ ขึ้นเองได้กูไม่ได้เมาขนาดนั้น”

เตวิชน์ยกมือโบกให้เพื่อนเป็นสัญญาณว่าไม่ต้องห่วงเขายังมีสติครบถ้วนดี แล้วก็เดินเข้าลิฟต์ไป

คำบอกเลิกของแฟนสาวยังคงวนเวียนอยู่ภายใต้จิตสำนึก เขายอมรับว่าหลายต่อหลายครั้งที่เธอมีท่าทีเย็นชาเหมือนคนไม่ได้รักกัน แต่ก็มีหลายครั้งที่เธอแสดงออกว่ารักเขาและหึงหวงมากแค่ไหน โดยเฉพาะตอนที่เขาอยู่กับแก้วขวัญ

แม้ทั้งคู่จะไม่ได้รู้จักกันแต่ก็มีบ่อยครั้งที่มิลินมักจะเห็นแก้วขวัญคอยตามตอแยอยู่ไม่ห่างจนเขาอธิบายความหลังระหว่างเขากับแก้วขวัญให้เธอเข้าใจทุกอย่างจึงเป็นปกติเหมือนเดิม

จากตอนแรกที่รู้สึกเสียใจตอนนี้เขาเองก็เริ่มรู้สึกว่าเกลียดผู้หญิงที่กำลังทิ้งเขาไปเพราะความไม่รู้จักพอความซื่อสัตย์ต่อความรักที่เขามีมันไม่ช่วยทำให้ต่อมสำนึกของมิลินคิดถึงใจเขาบ้างเลยหรือไง

เตวิชน์เดินเซซ้ายเซขวาแทบไม่ตรงทางก็พอดีกับที่เสียงข้อความจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้นไม่ใช่ใครที่ไหนส่งข้อความมาแต่เป็นธีภพเพื่อนสนิทตั้งแต่วัยเด็ก

[ผู้หญิงที่แกต้องการ ฉันให้ไปรอที่คอนโดแล้วนะ]

เขาคลี่ยิ้มมุมปากในเมื่อคนที่เขารักยังนอกใจไปมีคนอื่นได้เลยแถมยังมาบอกเลิกกันอีก แล้วทำไมเขาจะหาเศษหาเลยกับผู้หญิงคนอื่นบ้างไม่ได้ เขาก็คนมีความอยาก มีความต้องการเหมือนกัน