2

“จำน้องได้มั้ยตาคิน หนูตะวันไงลูก” เพียงตะวันยกมือไหว้ และยิ้มหวานให้ชายหนุ่มในดวงใจ อย่างเอียงอาย หัวใจดวงน้อยๆ เต้นแรงไม่เป็นจังหวะ เมื่อชายหนุ่มส่งยิ้มมาให้

“จำได้สิครับคุณแม่” ชายหนุ่มไม่ยอมละสายตาจากใบหน้าเรียวสวย ยิ่งเธอยิ้มเอียงอาย ไร้การเสแสร้ง ยิ่งเป็นภาพที่ตรึงสายตาเขาไว้ จนเขาอยากจะเข้าไปลูบไล้พวงแก้มชมพูแดงระเรื่อของหญิงสาวเหลือเกิน แต่ก็พยายามหักห้ามใจไว้ รอให้ถึงเวลาอันควร

“คินขา จะไม่แนะนำให้แอนนี่ได้รู้จัก คุณพ่อคุณแม่ และญาติพี่น้องของคุณหรือค่ะ” สาวสวยเดินเข้ามากอดแขนแกร่ง และออดอ้อนเรียกความสนใจจากชายหนุ่มที่เธอรัก เพราะเขาได้แต่ให้ความสนใจ สาวน้อยหน้าหวานตรงหน้าตลอดเวลา จนไม่สนใจคนรอบๆ ข้าง ทำให้เธอรู้สึกไม่ค่อยถูกชะตากับเด็กสาวคนนี้ ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นหน้า

“ขอโทษทีแอนนี่ ผมดีใจที่ได้เจอญาติๆ จนลืมคุณไป” อนาคินหันมายิ้มเจื่อนๆ ให้หญิงสาว อย่างรู้สึกผิด เพียงตะวันมองทั้งคู่อย่างสงสัย รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาทันที เมื่อเห็นทั้งสองหยอกล้อกันอย่างสนิทสนม

“ตาคิน” กานต์ธิดาเสียงเขียวใส่บุตรชาย ด้วยความไม่ชอบใจ

“ครับคุณแม่ เอ่อ...แอนนี่ นี่คุณพ่อกับคุณแม่ของผม และนั่นน้าธี แม่แพท และก็ตะวันครับ” สาวสวยยกมือไหว้อย่างนอบน้อม หวังเรียกคะแนนความเอ็นดูในสายตาของบิดามารดา และญาติๆ ของชายหนุ่มที่รัก แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผล

“หวัดดีจ้ะหนู” ภาคีเอ่ยทักทายเพื่อนสาวของบุตรชาย ตามฉบับผู้ใหญ่ที่ใจดี ส่วนกานต์ธิดาเธอไม่พูดอะไร นอกจากรับไหว้เฉยๆ กลับถึงบ้านเมื่อไหร่ คงต้องซักฟอกลูกชายตัวดีสักหน่อย เธอหันไปมองว่าที่ลูกสะใภ้คนสวย ที่กำลังมองบุตรชายเธอตาละห้อย ช่างน่าสงสารเหลือเกิน

“แม่ว่าเรารีบกลับกันเถอะตาคิน แม่รู้สึกเหนื่อยๆ” อนาคินหันไปเอ่ยลาเพื่อนสาว ก่อนจะรีบเข็นรถเดินตามบิดามารดาไปที่ลานจอดรถอย่างรีบเร่ง

“แพทอย่าลืมงานฉลองเย็นนี้นะจ๊ะ” กานต์ธิดาหันไปกำชับเพื่อนรัก ก่อนขึ้นรถตามสามีไป

บรรยากาศภายในรถดูอึมครึมจนน่าอึดอัด อนาคินหันไปสะกิดแขน และกระซิบกระซาบบิดาเบาๆ ท่านเพียงแต่ส่ายหน้าให้เท่านั้น ทำให้เขาได้แต่เก็บความสงสัยนั้นไว้ในใจ หลังจากนั้นก็นั่งเงียบไปตลอดทางจนถึงบ้านอัครภาค ทันทีที่อนาคินก้าวเท้าลงจากรถ ชายหนุ่มมองสำรวจไปรอบๆ บริเวณ ด้วยความคิดถึง ภาคีเดินเข้าตบบ่าบุตรชาย ให้เดินตามเข้าไปในบ้าน

“ตาคินอย่าพึ่งขึ้นห้อง แม่ขอคุยอะไรด้วยหน่อยสิ” กานต์ธิดาเดินนำบุตรชายเข้าไปนั่งที่ห้องรับแขก

“แต่ว่า...ตาคินพึ่งกลับมาเหนื่อยๆ นะธิดา ให้ลูกไปพักผ่อนก่อนดีกว่ามั้ย”

“ธิดาจะคุยกับตาคิน พี่คีย์ห้ามยุ่ง” เมื่อถูกภรรยาสุดที่รักตวาดให้ ภาคีทำหน้าจ๋อยถึงกับพูดอะไรไม่ออก

“คุณแม่มีอะไรจะคุยกับผมหรือครับ” ร่างสูงทรุดตัวนั่งลงข้างๆ มารดา รอรับฟังอย่างตั้งใจ

“แม่จะให้เราหมั้น”

“คุณแม่/ธิดา” สองหนุ่มต่างวัยถึงกับเบิกตากว้าง ด้วยความตกใจในคำพูดของกานต์ธิดา

“ไม่! ผมไม่ยอม ผมจะไม่หมั้นกับใครทั้งนั้น” อนาคินลุกยืนปฏิเสธเสียงแข็ง หัวเด็ดตีนขาดอย่างไงเขาจะไม่หมั้นเด็ดขาด เรื่องนี้ก็ไม่มีใครมาสามารถบังคับเขาได้ และมารดาเขาช่างชอบสรรหา พาสาวๆ หลายคนมาแนะนำให้เขารู้จัก ล้วนมีคุณสมบัติเพียบพร้อมไปทุกอย่าง แต่เขาก็ปฏิเสธทุกครั้ง เพราะเขาได้มอบใจให้น้องน้อยเพียงตะวันแต่เพียงผู้เดียวและตลอดไป

“แล้วคินจะไม่ถามแม่สักหน่อยเหรอ ว่าแม่จะให้หมั้นหมายกับใคร” กานต์ธิดาพยายามพูดกับบุตรชายอย่างใจเย็นที่สุด

“ไม่ครับคุณแม่ ผมไม่อยากรับรู้หรือว่ายุ่งเกี่ยวอะไรกับผู้หญิงคนนั้น แต่ก็คงไม่พ้นพวกผู้หญิงไร้ยางอาย ถึงได้กล้าเสนอตัวให้ผู้ชาย ทั้งที่ไม่เคยเห็นหน้า หรือว่ารู้จักนิสัยใจคอกันมาก่อน” อนาคินรู้สึกเกลียดชังผู้หญิงที่มารดาต้องการให้หมั้นหมาย ทั้งที่ไม่เคยเห็นหน้ากันมาก่อน แม้แต่ชื่อเขายังไม่อยากจะได้ยิน ให้อารมณ์ขุ่นมัวไปมากกว่านี้

“ตาคิน! ทำไมถึงปากคอเราะร้ายแบบนี้ นิสัยเหมือนพ่อเราไม่มีผิด ปากร้าย ชอบทำร้ายจิตใจผู้หญิงเป็นที่หนึ่ง” กานต์ธิดาหันไปพูดกระทบสามีที่นั่งรับฟังอยู่อย่างสงบเสงี่ยม

“โธ่! ธิดาจ๋า ไม่เห็นจะเกี่ยวกับพี่ตรงไหนเลยนะ”

“เกี่ยวสิ ก็พ่อลูกกัน ถอดนิสัยกันมาไม่มีผิดเพี้ยน” ทำให้ภาคีถึงกับอึกอักเถียงไม่ออก เป็นลูกไม้ที่หล่นไม่ไกลต้นจริงๆ

“พอเถอะครับคุณพ่อคุณแม่ อย่าทะเลาะกันเพราะผมเลยครับ” อนาคินรีบร้องห้าม ก่อนจะมีเรื่องบานปลายไปมากกว่านี้ ทำให้เขารู้สึกผิด ที่ทำให้บิดามารดาทะเลาะกันเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่อง เป็นเพราะผู้หญิงไร้ยางอายคนนั้นคนเดียว ชายหนุ่มมิวายกล่าวโทษตัวต้นเหตุของเรื่อง

“เอาล่ะ แม่อยากรู้ว่าลูกมีเหตุผลอะไรที่จะปฏิเสธการหมั้นหมายครั้งนี้ ไม่แน่นะ ถ้าลูกรู้ว่าเธอเป็นใคร ลูกอาจจะรีบให้แม่ไปสู่ขอ พรุ่งนี้เลยด้วยซ้ำ”

“เอ่อ...ผมมีคนรักแล้วครับ” ทันทีที่อนาคินพูดจบ เสียงของตกดังขึ้นที่หน้าห้องรับแขก ทำให้ทุกคนถึงกับหยุดชะงัก