All Chapters of ไฟรักพิศวาสร้อน: Chapter 81 - Chapter 90

“ที่รักของพี่คิน” ชายหนุ่มกระชากผ้าห่มผืนหนาออก มองหญิงสาวผ่านชุดนอนสีหวาน เต็มไปด้วยแรงปรารถนา จนยากเกินจะอธิบายออกมา“พี่ขอรักตะวันนะครับคนดี” ร่างใหญ่ค่อยๆ ผลักออกจากร่างบางเล็กน้อย เพื่อปลดเปลื้องชุดนอนสีหวานออกอย่างเบามือที่สุด เหลือเพียงอันเดอร์แวร์ตัวจิ๋วลายลูกไม้สีหวาน ที่ขวางกั้นสายตาเขาอยู่ ก่อนจะค่อยๆ ปลดตะขอด้านหลังออก เพื่อเชยชมบัวตูมทรงสวย ที่เด่นตระหง่าน น่าสัมผัส มือหนายื่นไปลูบไล้ และบีบคลึงอย่างเบามือ ใช้ปลายนิ้วสะกิดเบาๆ จนหญิงสาวครางเสียงออกมาด้วยความเสียวซ่าน ตวัดแขนเรียวโอบรอบลำคอแกร่งไว้ และแอ่นกายขึ้นรับสัมผัสด้วยความเต็มใจ“สวยเหลือเกินยอดรัก” อนาคินประคองร่างเล็กให้นอนลง และปัดปอยผม ให้เธออย่างอ่อนโยน“พี่รักตะวันนะครับ” เพียงตะวันช้อนสายตาหวานซึ้ง ขึ้นมองชายคนรัก ที่กำลังก้มมองเธออยู่เช่นกัน“ตะวันก็รักพี่คินค่ะ” ใบหน้าคมก้มจรดริมฝีปากอุ่น ลงตรงเปลือกตาบางเบาๆ จุมพิตไปทั่วแก้มเนียนของหญิงสาวอย่างแผ่วเบา ก่อนจะไปหยุดที่ริมฝีปากบางแดงระเรื่อ ที่เผยอออกมาอย่างเชิญชวน ชายหน

“เกิดอะไรขึ้นปริม บอกตะวันสิ” ปริมพิตาขยับกายเข้าไปสวมกอดเพื่อนรักอย่างอ่อนล้า อยากอยู่แบบนี้เงียบๆ“ตะวัน โจกับอัมเขายังมีเยื่อใยต่อกันอยู่ ฉันควรทำยังไงดี” เพียงตะวันลูบไล้แผ่นหลังบางของเพื่อนรักอย่างปลอบใจ“เธออาจจะเข้าใจผิดก็ได้นะปริม อย่าคิดมากสิ เดือนหน้าเธอจะได้เป็นเจ้าสาว ของนายโจแบบเต็มตัวแล้วนะ เขาเลือกเธอ ไม่ใช่น้องสาวเธอ”“จริงสินะ ฉันเป็นอะไรไม่รู้ตะวัน ช่วงนี้ชอบหงุดหงิดบ่อยๆ”“เธอคงเครียดนะ วันนี้อยู่ทานอาหารมื้อเย็นที่นี่แล้วค่อยกลับนะ โทรไปชวนนายโจมาด้วยสิปริม ตะวันมีเรื่องจะคุยด้วยนะ”“คงต้องรอให้โจดูหนังจบ แล้วค่อยโทรชวนอีกทีจ้ะ”“คงต้องเป็นแบบนั้นแหละ งั้นเราไปที่ศาลากันเถอะ ป่านนี้พี่คินคงชะเง้อรอแย่แล้ว” คนติดสามี รีบเดินนำออกไปที่ศาลา จนปริมพิตาอดขำไม่ได้ ช่วงเย็นปริมพิตา พยายามโทรตามแฟนหนุ่ม แต่เขากลับไม่เปิดเครื่อง เธอจึงรู้สึกแปลกใจเป็นอย่างมาก“สงสัยจะลืมเปิดมือถือ” หญิงสาวบ่นพึมพำกับตัวเองเบา

“คุณโจมาหาคุณปริมเหรอคะ”“สวัสดีครับป้า ปริมเขาอยู่ข้างในบ้านหรือเปล่าครับ” ธนพลชะโงกหน้ามองหาหญิงสาวภายในบ้าน ในขณะที่กำลังถามแม่บ้าน ซึ่งปริมพิตาได้จ้าง ให้มาดูแลบ้านมารดาเธอ อาทิตย์ละสามวัน“ใช่ค่ะ เป็นอะไรไม่รู้ค่ะ ตาแดงๆ ถามอะไรก็ไม่ยอมตอบ เอาแต่เก็บตัวเงียบอยู่ในห้องค่ะ” ยิ่งฟัง ใจธนพลก็ยิ่งร้อนรน“งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ” ชายหนุ่มไม่รอให้แม่บ้านตอบ รีบวิ่งขึ้นไปหาหญิงสาวที่ห้องนอนทันที เปิดประตูเข้าไป เห็นหญิงสาวนั่งฟุบกับพื้น กอดกรอบรูปมารดาไว้แนบอก เปลือกตาแดงก่ำ ชายหนุ่มเห็นแล้วรู้สึกสะเทือนใจเป็นอย่างมาก ย่อตัวลง แล้วค่อยๆ หยิบกรอบรูปออกมาอย่างเบามือ ก่อนจะโอบอุ้มร่างบาง พาเธอไปนอนที่เตียงของเธออย่างทะนุถนอม และก้มจุมพิตที่หน้าผากเนียนได้รูปอย่างอ่อนโยน“โจรักปริมมากนะ คนดีของโจ” ชายหนุ่มเอนตัวลงนอนตะแคงข้าง ลำแขนกำยำโอบร่างบางไว้ในอ้อมแขน กดศีรษะเล็กไว้แนบอก ก้มสูดกลิ่นผมหอมกรุ่นเข้าไปเต็มปอด ก่อนจะหลับตาพริ้มลง ตามคนตัวเล็กของเขาไปหญิงสาวรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา หลังร้องไห้จนเผลอหลั

“แอนนี่!” วิยะดาแทบไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน“เธอสั่งให้เด็กผสมยานอนหลับในแก้วไวน์แล้วใช่มั้ย” วิยะดาพยักหน้า“ดีมากเพื่อนเลิฟ หลังจากฉันจัดฉากเรียบร้อยแล้ว เธอโทรไปหาคินเขาเบอร์นี้นะ” แอนนิต้ายื่นกระดาษแผ่นเล็ก ให้เพื่อนรัก ก่อนจะเดินทางไปรอที่คอนโดฯ หรูของมาร์ค อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า แผนการทุกอย่างที่เธอวางไว้ จะบรรลุเป้าหมาย อนาคินต้องเป็นของเธอคนเดียว หญิงสาวกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจ หลังจากอนาคินได้รับโทรศัพท์จากผู้หวังดี เขาจึงรีบขับรถออกจากบ้านมาด้วยความรีบร้อน และอยากขับรถไปให้ถึงคอนโดฯ หรู ของนายแบบหนุ่มโดยเร็วที่สุด เขาอยากไปให้เห็นกับตา ว่าภรรยาที่แสนดีของเขา ได้ทรยศหักหลังเขาจริงหรือเปล่า ได้แต่ภาวนาอยู่ในว่า แค่คนมาเล่นตลกกับเขาเท่านั้น หลังจากขับรถเข้ามาจอดหน้าคอนโดฯ ชายหนุ่มก็เดินลิ่วๆ ขึ้นไปที่ห้องนายแบบหนุ่มทันทีอย่างไม่รอช้า เปิดประตูเข้าไปอย่างง่ายดาย ราวกับว่า ใครเปิดรอเขาอยู่ ชายหนุ่มเดินตรงไปที่ห้องนอน และผลักประตูเข้าไปอย่างรวดเร็ว และภาพตรงหน้านั่น ทำให้เขาแทบล้มทั้งยืน เมื่อเห็นภรรยาสา

“ห้ามออกไปไหน จนกว่าพี่จะกลับมา ถ้าพี่กลับมาไม่เจอเธอ เธอคงรู้นะว่าจะเกิดอะไรขึ้น เรื่องอาหารเดี๋ยวให้แม่บ้าน เขายกขึ้นมาให้แล้วกัน”“ค่ะพี่คิน” หญิงสาวขานรับเสียงสั่น มองชายคนรักด้วยแววตาที่ตัดพ้อ จนเขารีบเบือนหน้าหนี แล้วเดินออกจากห้องทำงานไป ก่อนที่เขาจะใจอ่อนยอมให้เธอ แต่ครั้งนี้ มันเกินกว่าที่เขาจะให้อภัยเธอได้เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง แต่อนาคินกับเลขาสาวก็ยังไม่กลับมา ทำให้เพียงตะวันรู้สึกร้อนใจ อย่างบอกไม่ถูก ยิ่งเห็นสายตา ที่เจนสุดาส่งมาให้สามีเธอ ก็ยิ่งทำให้เธอหวั่นใจ แต่ก่อนที่จะเกิดเรื่องเข้าใจผิดกัน เธอมั่นใจเต็มร้อย ว่าอนาคินไม่มีทางเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเลขาสาวเป็นแน่ แต่ตอนนี้เธอเริ่มชักไม่มั่นใจ กลัวว่าเขาจะทำอะไรเพื่อประชดเธอ สายตาหญิงสาวไปสะดุดกับโทรศัพท์ตั้งโต๊ะ ที่โต๊ะทำงานของชายหนุ่ม และจ้องมองอย่างลังเลใจ“จะเอายังไงดีเพียงตะวัน” หญิงสาวพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะตัดสินใจยกหูโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์ของปาริสาทันที แต่กลับไม่สามารถโทรออกภายนอกได้ ทำให้หญิงสาวถึงกับหมดหวัง กลับไปนั่งที่โซฟาตัวเดิมอย่างหมดเรี่ยวแรง และเ